Elif'in Parlak Elleri

Elif, anaokulunda arkadaşlarıyla oynarken ellerin ne kadar önemli olduğunu ve onları temiz tutmanın aslında ne kadar keyifli bir macera olabileceğini keşfediyor.

Güneşli bir mayıs sabahıydı. Küçük Elif, her zamanki gibi annesiyle el ele tutuşarak anaokulunun sarı kapısından içeri girmişti. Bahçedeki çiçekler mis gibi kokuyordu. Uğur böcekleri yaprakların üzerinde geziniyor, kuşlar neşeyle ötüyordu. Elif beş yaşındaydı ve anaokulunu çok seviyordu. En çok da bahçedeki kum havuzunda oynamayı, boyalarla resim yapmayı ve arkadaşlarıyla birlikte hamur yoğurmayı seviyordu. O sabah sınıfa girdiğinde Ayşe Öğretmen gülümseyerek karşılamıştı herkesi. "Günaydın çocuklar! Bugün çok özel bir gün. Hep birlikte bahçeden toprak toplayacağız, tohumlar ekip küçük saksılarımızı hazırlayacağız!" demişti Ayşe Öğretmen. Elif heyecanla yerinden zıplamıştı. Toprakla oynamayı, ellerini karıştırıp yumuşak toprağın parmaklarının arasından akışını hissetmeyi çok severdi. Arkadaşı Mete de aynı heyecanla gözlerini kocaman açmıştı. Bahçeye çıktıklarında herkes küçük küreklerini almış, Ayşe Öğretmen'in gösterdiği gibi saksılara toprak doldurmaya başlamıştı. Elif elleriyle toprağı avuçlamış, parmaklarının arasında kalan ıslak toprağın kokusunu içine çekmişti. Solucanlar, minik taşlar, kuru yaprak parçaları... Toprağın içinde koskoca bir dünya vardı. Mete, Elif'in yanına gelmiş ve ikisi birlikte en güzel tohumu seçmişlerdi. Küçük ayçiçeği tohumunu toprağın içine gömmüşler, üzerini usulca kapatmışlardı. Elif'in elleri artık baştan aşağı toprak içindeydi. Tırnaklarının arasında toprak birikmiş, avuçları kahverengiye dönmüştü. Tam o sırada Ayşe Öğretmen seslenmişti: "Çocuklar, tohumlarımızı ektik. Şimdi içeri girip kahvaltımızı yapalım!" Elif sevinçle koşmuştu. Karnı gurulduyordu. Kahvaltı masasında lezzetli peynirli sandviçler, dilimlenmiş salatalıklar ve süt bardakları bekliyordu. Elif masaya oturmuş, sandvicine uzanmıştı. Ama tam o anda Mete, Elif'in ellerine bakmış ve kaşlarını kaldırmıştı. "Elif, ellerine baksana!" demişti şaşkınlıkla.

Elif ellerine bakmıştı. Parmakları hâlâ toprak içindeydi. Tırnaklarının kenarlarında küçük toprak parçacıkları duruyordu. Avuçlarının çizgileri kahverengi izlerle doluydu. Ama Elif omuz silkmişti. "Ne olacak ki, sadece biraz toprak," demişti. "Hem çok açım, hemen yemek istiyorum." Mete bir an düşünmüştü. "Ama bugün sabah annem bana bir şey anlattı. Toprakta gözle göremediğimiz çok çok küçük canlılar yaşıyormuş. O kadar küçükmüşler ki, gözümüzle bakınca göremiyormuşuz." Elif merakla dönmüştü. "Gözle görünmüyorlar mı? O nasıl oluyor?" Ayşe Öğretmen tam da o sırada yanlarına gelmişti. Gülümseyerek çömelmiş ve konuşmalarını dinlediğini belli etmişti. "Mete çok haklı," demişti nazikçe. "Toprak harika bir yer, orada bitkiler büyür, solucanlar yaşar. Ama aynı zamanda gözümüzle göremediğimiz minicik mikroplar da orada yaşar. Onlar ellerimize yapışır ve biz farkında bile olmayız." Elif ellerini çevirip tekrar bakmıştı. Temiz görünen yerlerde bile mi vardı bu minik canlılar? Bu düşünce onu şaşırtmıştı. Ayşe Öğretmen devam etmişti: "Bu minik canlılar ellerimizden yiyeceğimize geçebilir ve karnımızı ağrıtabilir. Ama çok kolay bir çözümü var. Gelin birlikte lavaboya gidelim." Elif, Mete ve birkaç arkadaşı birlikte lavaboların olduğu köşeye yürümüşlerdi. Ayşe Öğretmen musluğu açmış, ılık suyun altına ellerini tutmuştu. "Önce ellerimizi ıslatalım," demişti. Sonra sabunluğa basmış, avucuna düşen pembe sabunu göstermişti. "Şimdi sabunu her yere yayalım. Parmak aralarına, tırnakların altına, bileklere kadar." Elif de musluğu açmıştı. Ilık su parmaklarının üzerinden akarken hoş bir his vermişti. Pembe sabunu avucuna almış, ovalamaya başlamıştı. Köpükler büyümüş, büyümüş ve elleri pamuk şekeri gibi bembeyaz olmuştu. Elif gülerek Mete'ye göstermişti köpüklü ellerini. "Bak, köpük eldivenim var!" demişti neşeyle. Mete de kendi köpüklerini şekillendirmişti. "Benimkiler bulut gibi!" demişti gülerek. Ayşe Öğretmen bir şarkı söylemeye başlamıştı: "Köpükler parlasın, mikroplar kaçışsın, ellerim ışıldasın, tertemiz kalsın!" Çocuklar hep birlikte söyleyerek yirmi saniye boyunca ellerini ovmuşlardı. Sonra suyla durulamışlardı. Elif ellerini kaldırıp ışığa tutmuştu. Pırıl pırıl, tertemiz parlıyorlardı.

Elif tertemiz elleriyle masaya dönmüştü. Sandviçini eline aldığında bu sefer farklı bir şey hissetmişti. Elleri hafifti, temizdi ve sandvicin yumuşak ekmeği parmaklarında çok daha güzel duruyordu. İlk lokmayı ısırmıştı. Peynirin tuzlu lezzeti, salatalığın tazeliği ağzında karışmıştı. "Hmm, bugün sandviç her zamankinden daha lezzetli!" demişti gözlerini kısarak. Mete de başını sallamıştı. "Bence de öyle. Temiz ellerle yemek daha güzel oluyor." Kahvaltıdan sonra Elif bahçeye çıkmış ve saksısının yanına gitmişti. Toprağa eğilip fısıldamıştı: "Seni sulamaya geleceğim her gün. Ama önce ellerimi yıkayacağım, merak etme." Sonra bir an durmuştu. Aklına bir şey gelmişti. Sadece topraktan sonra değildi ki. Tuvaletten sonra da, dışarıdan gelince de, yemekten önce de elleri kirlenebilirdi. Göremese bile o minicik canlılar her yerde olabilirdi. Ayşe Öğretmen o öğleden sonra sınıfta büyük bir kağıt açmıştı. "Bugün hep birlikte 'Ellerimizi Ne Zaman Yıkarız' tablosu yapalım," demişti. Çocuklar sırayla söylemişlerdi: "Yemekten önce!" "Tuvaletten sonra!" "Dışarıdan gelince!" "Hapşırdıktan sonra!" Elif de parmağını kaldırmıştı: "Toprakla oynadıktan sonra!" demişti gülerek. Herkes gülmüştü çünkü Elif'in toprakla olan macerasını hatırlamışlardı. Elif de gülmüştü. Utanç yoktu o gülüşte, sadece yeni bir şey keşfetmenin sıcak mutluluğu vardı. Akşam eve döndüğünde annesi kapıda karşılamıştı. Elif ayakkabılarını çıkarmış, doğruca lavaboya koşmuştu. "Önce ellerimi yıkayacağım anne!" demişti neşeyle. Annesi şaşırmıştı. "Aferin sana canım, ben söylemeden hatırladın." Elif musluğu açarken gülümsemişti. Köpükleri izlerken aklına Ayşe Öğretmen'in şarkısı gelmişti. Usulca mırıldanmıştı: "Köpükler parlasın, mikroplar kaçışsın..." Pırıl pırıl ellerini havluyla kurulamış ve annesine sarılmıştı. Avuçlarından mis gibi sabun kokuyordu ve o akşam yediği çorba, hayatında tattığı en güzel çorba olmuştu.

Elif o günden sonra ellerini yıkamanın sadece bir görev değil, kendine ve sevdiklerine gösterdiği küçük ama kocaman bir sevgi olduğunu kalbinde hissetti.