Elif'in Pırıl Elleri

Elif, parkta oynadıktan sonra ellerini yıkamadan atıştırmalık yemeye kalkar. Ancak küçük bir deneyim, ona ellerin ne kadar çabuk kirlenebileceğini ve yıkamanın neden önemli olduğunu en güzel şekilde öğretir.

Güneşli bir cumartesi sabahıydı. Gökyüzü tertemiz, masmaviydi ve hafif bir rüzgâr yaprakları usulca sallıyordu. Elif, annesinin elini tutmuş, mahallelerindeki küçük parka doğru yürüyordu. Parkın girişindeki büyük çınar ağacı, dallarını sanki onlara el sallarmış gibi uzatıyordu. Elif o gün çok mutluydu. Beş yaşına yeni basmıştı ve artık parkın en yüksek kaydırağından kayabiliyordu. Annesi bir banka oturdu, elindeki kitabı açtı ve Elif'e gülümsedi. "Ben buradayım tatlım, istediğin gibi oyna!" dedi. Elif hemen koşmaya başladı. Önce kum havuzuna gitti. Küçük parmaklarıyla kumdan bir pasta yaptı, üstüne küçük taşlar ve yapraklar dizdi. Sonra tırmanma duvarına geçti; ellerini sıkıca metal çubuklara sardı ve kendini yukarı çekti. Ardından salıncağa koştu, zincirlerden tutunup ayaklarını göğe doğru uzattı. Rüzgâr saçlarını savuruyordu ve Elif kahkahalarla gülüyordu. Bir süre sonra yanakları kızardı, nefes nefese kaldı. Annesi çantasından bir poşet çıkardı. İçinde Elif'in en sevdiği atıştırmalıklar vardı: peynirli grisini çubukları ve küçük domates dilimleri. "Anne, çok acıktım!" dedi Elif, bankın yanına koşarak. Annesi poşeti uzattı. Elif hemen bir grisini çubuğu almak için elini uzattı. Tam o sırada durdu. Parmaklarının ucuna baktı. Tırnakların altında kum taneleri vardı. Avuç içleri biraz yapışkan, biraz da grimsi görünüyordu. Ama karnı o kadar çok gurulduyordu ki, omuz silkti. "Çok kirli değil ki," diye mırıldandı kendi kendine ve grisini çubuğunu ısırmaya hazırlandı. Annesi kitabından başını kaldırdı. Elif'in ellerine baktı ama azarlamadı, bağırmadı. Sadece yumuşak bir sesle sordu: "Elif, bir dakika bekler misin? Sana küçük bir şey göstermek istiyorum."

Elif merakla annesine baktı. Annesi çantasından küçük bir ıslak mendil çıkardı ve Elif'in eline verdi. "Şimdi bu mendille elini bir sil bakalım," dedi annesi. Elif mendili avucunun içinde gezdirdi. Bembeyaz mendil birden değişti; üzerinde kahverengi, grimsi ve yeşilimsi izler belirdi. Elif gözlerini kocaman açtı. "Bu ne?" dedi şaşkınlıkla. "Bunlar senin ellerinde biriken şeyler," dedi annesi sakince. "Kumdan, salıncağın zincirinden, tırmanma duvarından... Hepsi ellerine yapışmış. Gözle bakınca pek belli olmuyor, değil mi? Ama mendil hepsini gösterdi." Elif mendile bir daha baktı. Gerçekten de az önce ellerine baktığında o kadar kötü görünmemişlerdi. Ama şimdi mendildeki izler bambaşka bir hikâye anlatıyordu. Midesinde garip bir his oluştu. Bu kirli elleriyle grisini çubuğunu neredeyse yiyecekti! "Peki anne, bunlar karnıma gitseydi ne olurdu?" diye sordu Elif, sesinde gerçek bir merak vardı. Annesi onu yanına oturttu. "Bazen karnımız bunlardan rahatsız olabilir. Midemiz ağrıyabilir ya da kendimizi iyi hissetmeyebiliriz. Ama biliyor musun, çözümü çok kolay." Elif heyecanla sordu: "Ne yapmam lazım?" Annesi parkın köşesindeki küçük çeşmeyi işaret etti. "Şu çeşmede ellerini su ve sabunla yıkayabiliriz. Çantamda sabun var." İkisi birlikte çeşmeye yürüdü. Annesi çantasından minik bir seyahat sabunu çıkardı. Elif musluğu açtı, serin su parmaklarının arasından aktı. Sabunu avuçlarına aldı ve ovuşturmaya başladı. Küçük köpükler oluştu; beyaz, kabarık ve hafif çiçek kokulu köpükler. Elif parmaklarının arasını, tırnaklarının altını, bileklerini tek tek ovdu. "Bir şarkı söyleyene kadar ovuşturmak lazım," dedi annesi. Elif hemen en sevdiği şarkıyı mırıldanmaya başladı. Kısa şarkı bittiğinde suyu açtı ve köpükleri durulardı. Ellerine baktı. Pırıl pırıldı. Parmak uçları pembecik, tırnakları tertemizdi. "Şimdi mendille bir daha silsem mendil nasıl olur, anne?" diye sordu heyecanla. Annesi yeni bir mendil uzattı. Elif elini sildi. Mendil bu sefer bembeyaz kaldı. Elif'in yüzünde kocaman bir gülümseme belirdi. "Hiç kirlenmemiş!" diye sevinçle bağırdı.

Elif bankaya döndüğünde pırıl pırıl elleriyle grisini çubuğunu aldı. İlk ısırığı verdiğinde peynirin tuzlu lezzetini daha bir güzel hissetti. Domates dilimlerinin serin tazeliği avuçlarında hiçbir yapışkanlık bırakmadan kayıp gitti. Her şey daha güzel, daha temiz, daha huzurluydu. Az sonra parkta en yakın arkadaşı Miran göründü. Miran koşarak geldi, nefes nefeseydi. "Elif! Toprak kazıyorduk dedemlerin bahçesinde, bak solucanlar bile tuttum!" dedi heyecanla ve ellerini gösterdi. Parmakları toprak içindeydi. Miran, Elif'in yanındaki grisisilere uzandı. "Bir tane alabilir miyim? Çok acıktım!" Elif bir an düşündü. Sonra çantasından bir ıslak mendil çıkardı ve Miran'a uzattı. "Miran, önce elini bununla sil, bir bak bakalım ne olacak," dedi gülümseyerek. Miran mendili eline aldı ve sildi. Mendildeki kahverengi izleri görünce ağzı açık kaldı. "Oha! Bunlar hep elimde miydi?" dedi hayretle. Elif gülerek başını salladı. "Gel, şu çeşmede sabunla yıkayalım. Annemin sabunu var. Hem çok güzel köpürüyor!" İki arkadaş el ele çeşmeye koştu. Birlikte sabunu köpürttüler, şarkı söylediler, suyla parmaklarını duruladılar. Miran da ellerinin ne kadar temiz göründüğüne şaşırdı. "Artık hep böyle yapacağım," dedi Miran, tertemiz parmaklarını sallayarak. Bankaya döndüklerinde ikisi de grisini çubuklarını kıtır kıtır yediler. Güneş ağaçların arasından sıcak ışıklarını gönderiyordu, çınar ağacının gölgesinde hafif bir rüzgâr esiyordu. Elif ellerine baktı; pırıl pırıl, tertemiz, küçücük parmaklarına. İçinde tatlı bir gurur hissetti. Kimse ona "ellerini yıka" dememişti. O, mendildeki izleri kendi gözleriyle görüp kendi kararını kendi vermişti. O günden sonra Elif, ne zaman bir şey yiyecek olsa, ne zaman dışarıdan eve gelse, o küçük pırıl pırıl ellerini hatırladı ve gülümseyerek çeşmenin yolunu tuttu.

Elif o günden sonra ellerini yıkamayı hiç unutmadı; çünkü bunu ona kimse söylemedi, kendisi anladı. Bazen en küçük alışkanlıklar, en büyük farkı yaratır.