Kaplumbağanın Komik Yarışı

Güneşli bir yaz sabahında, çiftlik hayvanları arasında başlayan komik bir yarış, küçük kaplumbağa Tosbi'ye dostluğun ve birlikte gülmenin her şeyden değerli olduğunu öğretir.

Kasabanın hemen dışında, sarı papatyaların rüzgârda sallandığı, kırmızı çatılı bir ahırın gölgesinde küçük bir çiftlik vardı. Bu çiftlikte tavuklar her sabah şarkı söyler, keçiler çitin üstünden atlayıp bahçeye kaçar, yaşlı eşek Duman ise ağacın altında uyuklardı. Çiftliğin en sessiz, en uysal sakini ise Tosbi adında bir kaplumbağaydı. Tosbi'nin kabuğu koyu yeşildi ve üstünde küçük altıgen desenler vardı. Gözleri iri, bakışları her zaman meraklıydı. Sabahları güneşin ilk ışıklarıyla uyanır, çiftliğin etrafını ağır ağır dolaşır ve herkese tatlı tatlı gülümserdi. Bir temmuz sabahı, hava henüz ılıkken, turuncu tüylü kedi Boncuk heyecanla Tosbi'nin yanına koştu. "Tosbi! Tosbi! Büyük yarışı duydun mu?" diye sordu, bıyıkları heyecandan titreyerek. Tosbi başını yavaşça kaldırdı. "Yarış mı? Ne yarışı?" Boncuk patisiyle ahırın duvarına yapıştırılmış bir kâğıdı gösterdi. Ördek Pamuk, sabahın erken saatlerinde gagasıyla bir duyuru yazmıştı: 'Büyük Çiftlik Koşusu! Ahırdan eski meşe ağacına kadar. Herkes katılabilir!' Tosbi kâğıda baktı, sonra kendi kısa bacaklarına baktı. İçini garip bir duygu kapladı. Yarışmak istiyordu ama çiftliğin en yavaş hayvanı olduğunu herkes biliyordu. Boncuk rüzgâr gibi koşardı. Köpek yavrusu Fıstık zaten sabahtan akşama zıplıyordu. Pamuk bile kanatlarını çırparak epey hızlı gidebiliyordu. "Ben de katılabilir miyim?" diye sordu Tosbi, sesi biraz çekingen çıkmıştı. Boncuk gözlerini kocaman açtı. "Tabii ki! Herkes katılabilir, duyuruda yazıyor!" Fıstık da tam o sırada köşeyi döndü, dili bir karış dışarıda, kuyruğu durmaksızın sallıyordu. "Tosbi yarışacak mı? Harika! Bu yarış çok eğlenceli olacak!" Tosbi gülümsedi ama içindeki tedirginlik geçmemişti. Yine de başını salladı. Yarışa katılacaktı.

Öğleden sonra güneş tam tepedeyken yarış başlamak üzereydi. Ahırın önünde çizilen başlangıç çizgisinde Boncuk, Fıstık, Pamuk ve Tosbi yan yana dizildi. Yaşlı eşek Duman, ağacın altından kalkıp hakemliği üstlenmişti. Tavuklar da çitin üstüne tünemiş, heyecanla gak gak diye bağırıyorlardı. Duman ağır ağır ayağını yere vurdu. "Hazır... Başla!" Boncuk bir ok gibi fırladı. Fıstık zıplaya zıplaya koşmaya başladı, o kadar heyecanlıydı ki dümdüz gidemiyordu, sürekli sağa sola savruluyordu. Pamuk kanatlarını açıp koşarken gagasıyla böcek yakalamaya çalışıyordu. Tosbi ise... Tosbi henüz üç adım atmıştı. Ama Tosbi adımlarını kararlılıkla atıyordu. Sağına soluna bakmıyor, kendi yoluna odaklanıyordu. Papatya tarlasının yanından geçerken çiçeklerin tatlı kokusunu içine çekti. Bir uğur böceği kabuğunun üstüne kondu, Tosbi gülümsedi ama durmadı. Derken ileride bir kargaşa koptu. Fıstık yol kenarındaki su birikintisine atlamıştı ve çamurdan çıkamıyordu. Patileri kayıyor, her çırpınışta biraz daha batıyordu. "Yardım edin! Çamur beni yutuyor!" diye havladı Fıstık, gözleri kocaman olmuştu. Boncuk çoktan çok ilerideydi, sesi bile duyulmuyordu. Pamuk ise bir çalının arkasında böcek kovalamaya dalmıştı. Ama Tosbi, yavaş adımlarıyla tam birikintinin yanına gelmişti. Tosbi düşündü. Yarışa devam edebilirdi. Nasılsa en arkadaydı, her saniye önemliydi. Ama Fıstık'ın gözlerindeki telaşı gördü ve hiç tereddüt etmedi. "Patini kabuğuma daya, seni çekerim," dedi Tosbi sakin bir sesle. Fıstık ön patisini Tosbi'nin sağlam kabuğuna dayadı ve yavaşça kendini çamurun dışına çekti. Çamur her yerine bulaşmıştı, burnu bile kahverengiydi. İkisi birbirine baktı ve kahkahayı bastı. Fıstık'ın çamurlu suratiyle Tosbi'nin üstündeki çamur lekeleri öyle komik görünüyordu ki ikisi de gülmekten kıpırdayamadı. Derken Pamuk da geri döndü, onları görünce o da gülmeye başladı. "Siz ne hale gelmişsiniz!" diye vakladı, kanatlarını çırparak. Üçü birlikte, gülüşerek yola devam etmeye karar verdi.

Boncuk çoktan meşe ağacına varmış, zaferini kutluyordu. Ama arkasına dönüp baktığında gördüğü manzara onu şaşırttı. Tosbi, Fıstık ve Pamuk yan yana, gülüşerek geliyorlardı. Fıstık çamur içindeydi, Tosbi'nin kabuğunda papatya yaprakları yapışmıştı, Pamuk ise kanat çırparak ikisinin etrafında dönüyordu. Boncuk merakla koşup yanlarına geldi. "Ne oldu size? Neden bu kadar gülüyorsunuz?" Fıstık hâlâ kıkırdayarak anlattı: "Çamura battım, Tosbi beni kurtardı. Sonra Pamuk geldi, üçümüz birlikte yürüdük. Hayatımda bu kadar eğlenmemiştim!" Boncuk kulaklarını dikti. "Ama yarışı kaybettiniz..." Tosbi sakin sakin gülümsedi. "Kaybettik mi? Ben hiç öyle hissetmedim." Pamuk başını salladı. "Ben de! Bu kadar gülmemiştim hiç." Boncuk bir an düşündü. Yarışı kazanmıştı, evet. Ama tek başına koşmuştu. Kimseyle gülmemişti, kimseyle bir şey paylaşmamıştı. Birinci olmanın sevinci vardı ama arkadaşlarının yüzündeki o ışıltı bambaşka bir şeydi. "Bir daha ki sefere," dedi Boncuk usulca, "ben de sizinle birlikte yürümek istiyorum." Duman ağacın altından hepsini izliyordu. Yaşlı eşek başını sallayıp gülümsedi. O akşam, güneş çiftliğin ardına altın sarısı bir perde gibi inerken dört arkadaş meşe ağacının altına oturdular. Tosbi'nin kabuğundaki papatyaları çıkardılar, Fıstık'ın çamurlarını temizlediler ve birlikte çiftliğin en güzel günbatımını seyrettiler. Tosbi o gece yuvasına dönerken içi sımsıcaktı. Yarışı birinci bitirmemişti ama yol boyunca bir arkadaşa yardım etmişti, üç arkadaşla kahkaha atmıştı ve dördüncü bir arkadaşa yepyeni bir şey hissettirmişti. Adımları her zamanki gibi yavaştı ama bu sefer o yavaşlık hiç rahatsız etmemişti kendisini. Çünkü bazı şeyler, yavaşça yaşandığında çok daha güzeldi.

Tosbi o gün çiftlikte en yavaş koşan hayvan olarak kaldı ama en çok gülen, en çok sevilen arkadaş da yine o oldu. Çünkü asıl kazananlar, birlikte gülebilen dostlardı.