Kedinin Sırrı

Yağmurlu bir sonbahar gününde, mahallede yeni olan Defne ile komşusu Cem arasında beklenmedik bir dostluk başlar; hem de küçük bir sokak kedisi sayesinde!

Defne, bu mahalleye taşınalı henüz bir hafta olmuştu. Sonbaharın ortasında, yaprakların turuncu ve sarıya boyandığı o güzel günlerde, her şey ona yabancı geliyordu. Eski evlerinin bahçesindeki salıncağı, sokağın köşesindeki büyük çınar ağacını ve her sabah pencereden el sallayan komşu teyzeyi özlüyordu. Yeni mahalledeki evlerin duvarları farklı renklerdeydi, sokaklar daha dardı ve en önemlisi, henüz hiç arkadaşı yoktu. Bir cumartesi sabahı, hava bulutlu ve serindi. Defne, kalın hırkasını giyip evin önündeki basamaklara oturdu. Annesi mutfakta elmalı kek yapıyordu; evin içi tarçın ve şeker kokuyordu ama Defne'nin keyfi bir türlü yerine gelmiyordu. Elini çenesine dayamış, sokağı izliyordu. Tam o sırada, karşı evin bahçe kapısından gözlüklü, kısa saçlı bir çocuk fırladı. Elinde bir tabak vardı ve koşar adım kaldırımın kenarına gitti. Eğildi, tabağı yere koydu ve beklemeye başladı. Defne merakla gözlerini kıstı. Çocuk kaldırım taşının yanına çömelmiş, fısıltıyla bir şeyler söylüyordu. Birkaç saniye sonra, sarı çizgili minik bir kedi ağır ağır çalıların arasından çıktı. Sağ ön patisi hafifçe aksıyordu ve gözleri kocaman, biraz ürkek bakıyordu. Kedi, tabaktaki süte burnunu değdirdi, sonra çocuğun eline başını sürttü. Defne yerinden kalktı ve birkaç adım yaklaştı. Çocuk başını kaldırıp ona baktı. Gözlüklerinin ardındaki kahverengi gözleri meraklıydı ama gülümsemesi sıcacıktı. "Merhaba," dedi çocuk. "Ben Cem. Sen yeni taşınan kız mısın?" Defne başını salladı. "Defne," diye mırıldandı. Sonra kediye baktı. "Bunun patisi neden öyle?" Cem'in yüzü biraz hüzünlendi. "Bilmiyorum. Geçen hafta fark ettim. Onu veterinere götürmek istiyorum ama annem tek başıma gidemeyeceğimi söylüyor. Büyük bir çocukla ya da bir arkadaşla gitmem lazımmış." Cem, Defne'ye umutla baktı.

Defne, kedinin ürkek ama güven arayan bakışlarına dayanamadı. Minik hayvan, tabaktaki sütü yalayıp Cem'in dizine yaslanmıştı. Patisini yere basmamaya çalışıyor, arada bir hafifçe "miyav" diyerek yardım ister gibi ses çıkarıyordu. "Ben seninle gelirim," dedi Defne, kendisi de şaşırarak. Sesi düşündüğünden daha kararlı çıkmıştı. Cem'in gözleri parladı. "Gerçekten mi? Veteriner şu iki sokak ötedeki mavi binanın altında. Annem izin verir, senin annen de izin verirse hemen gidebiliriz!" İki çocuk heyecanla evlerine koştu. Defne'nin annesi, kızının yeni bir arkadaş edindiğini görünce gülümsedi ve "Dikkatli olun, kaldırımdan yürüyün," diye tembih etti. Cem'in annesi ise eski bir havluyla yumuşak bir taşıma sepeti hazırladı. Kediyi sepete koymak hiç kolay olmadı. Minik hayvan tısladı, kaçmaya çalıştı, tırnaklarını havluya geçirdi. Cem, "Sakin ol küçük dostum, sana yardım edeceğiz," diye fısıldarken Defne yavaşça kedinin sırtını okşadı. Parmak uçlarının altında kedinin kalp atışlarını hissedebiliyordu; çok hızlı çarpıyordu. "Korkma," dedi Defne usulca. "Biz yanındayız." Kedi sanki bu sözleri anlamış gibi yavaş yavaş sakinledi ve sepete büzüldü. Veterinere giden yolda Cem, Defne'ye mahalleyi anlattı. Köşedeki fırının sıcacık açmasını, parkın arkasındaki küçük dereyi, kütüphanenin her çarşamba düzenlediği hikaye saatini. Defne dinledikçe sokaklar ona biraz daha tanıdık gelmeye başladı. Veteriner, güleryüzlü yaşlı bir kadındı. Kedinin patisini nazikçe inceledi. "Küçük bir burkulma," dedi. "Birkaç güne geçer. Ama ne güzel ki getirmişsiniz, bakımsız kalsaydı daha kötü olabilirdi." Patiye ince bir bandaj sardı ve kediye vitamin damlası verdi. Cem sevinçle Defne'ye döndü. "İyi ki benimle geldin. Tek başıma sepeti bile taşıyamazdım." Defne gülümsedi. Karnında sıcacık bir duygu büyüyordu; bu mahalleye taşındığından beri ilk kez kendini işe yarar ve bir yere ait hissediyordu. Dışarıda ince ince yağmur çiseliyor, kaldırımdaki yapraklar ıslak toprak kokuyordu.

Eve dönerken yağmur durdu ve bulutların arasından solgun bir güneş süzüldü. Islak yapraklar ışıkla parıldıyor, sokak sanki yıkanmış gibi tertemiz görünüyordu. Kedi sepette mışıl mışıl uyumuştu; bandajlı patisini karnının altına saklamıştı. Cem'in evinin önüne geldiklerinde Cem'in annesi kapıda bekliyordu. Elinde iki bardak sıcak süt ve bir tabak kurabiye vardı. "Kahramanlarımız geldi!" dedi gülerek. Basamaklara yan yana oturdular. Defne kurabiyeyi ısırırken Cem, cebinden küçük bir not defteri çıkardı. "Bak," dedi heyecanla, "bu mahallede gördüğüm bütün sokak kedilerini buraya çiziyorum. Şimdiye kadar yedi tane saydım. Bu küçük sarı olan sekizinci." Defne, defterdeki çizimlere baktı. Her kedinin yanına Cem renkleriyle birlikte küçük notlar yazmıştı: "Siyah benekli, fırının önünde oturur. Gri tüylü, parkta yaşar. Beyaz patili, okul bahçesinde." Defne'nin gözleri büyüdü. "Ben de çizmeyi seviyorum," dedi. "İstersen yeni kedileri birlikte bulalım. Ben de renklerini boyarım." Cem'in yüzü aydınlandı. "Ciddi misin? O zaman bir isim de koymamız lazım. Kedi Keşif Ekibi falan!" İkisi de kahkahalarla güldü. Sepetin içinden gelen yumuşak bir "miyav" sesi, sanki kedi de bu fikri onaylıyormuş gibiydi. O akşam Defne, yatağına uzanırken penceresinden yeni mahallesinin sokak lambalarıyla aydınlanan dar yollarına baktı. Artık bu sokaklar ona yabancı gelmiyordu. Yarın Cem'le buluşup deftere yeni kediler ekleyeceklerdi. Gözlerini kaparken dudaklarında bir gülümseme vardı. Bazen bir ev bulmak için uzaklara gitmeye gerek yoktu. Bazen sadece birinin yanına oturmak, birlikte küçük bir iyilik yapmak, o yeri sıcacık bir yuvaya dönüştürmeye yetiyordu. Defne bunu, küçük sarı kedinin ürkek ama güvenen bakışlarından öğrenmişti.

Defne ve Cem, o günden sonra sadece birbirlerinin en iyi arkadaşı olmakla kalmadılar; mahallenin tüm sokak kedilerine birlikte göz kulak olan, sevgiyle dolu bir ekip oldular.