Küçük Bahçıvanın Tohumu

Elif'in bir tohum ektiği gün, hiçbir şey olmamış gibi görünüyordu. Ama bazen en güzel şeyler, sabırla beklemeyi bilenler için büyürmüş.

Elif, beş yaşında, kıvırcık saçlı, gülmeyi çok seven bir kızdı. Annesiyle birlikte, şehrin kenarındaki küçük evlerinde yaşıyordu. Evlerinin arkasında, tahta çitlerle çevrili, minik bir bahçe vardı. Bahçede annesinin diktiği lavantalar, sardunya saksıları ve bir de yaşlı erik ağacı duruyordu. Bir nisan sabahı, güneş ılık ılık parlıyordu. Kuşlar çitin üstünde cıvıldıyor, toprak taze yağmur kokuyordu. Elif mutfakta kahvaltı ederken annesi masanın üstüne küçücük bir kağıt zarf koydu. "Bu sana" dedi annesi gülümseyerek. Elif zarfı merakla açtı. İçinden avucuna minicik, kahverengi tanecikler döküldü. Tohumlar o kadar küçüktü ki Elif önce ne olduklarını anlayamadı. "Bunlar ayçiçeği tohumu" dedi annesi. "Eğer istersen kendi çiçeğini kendin yetiştirebilirsin." Elif'in gözleri parladı. Hemen ayağa fırladı ve bahçeye koştu. Annesi ona küçük bir kürek ve sulama kabı verdi. Birlikte erik ağacının yanında güneş gören bir köşe seçtiler. Elif diz çöktü, kürekle toprağı kazdı. Parmakları ıslandı, tırnakları toprak oldu ama hiç aldırmadı. Tohumları usulca toprağa bıraktı, üstlerini örtüp avuçlarıyla hafifçe bastırdı. Sonra sulama kabını doldurdu ve toprağı ıslattı. "Ne zaman çıkar?" diye sordu heyecanla. Annesi yanına çömeldi. "Biraz zaman alır" dedi. "Ama her gün ilgilenirsen, bir gün mutlaka çıkar." Elif o gece yatağına girdiğinde gözlerini kapattı ve toprağın altındaki minik tohumları hayal etti. Acaba onlar da şu an uyuyor muydu?

Ertesi sabah Elif uyandığı gibi bahçeye koştu. Toprağa baktı, baktı, baktı. Hiçbir şey yoktu. Toprak dümdüzdü, dünkü gibi kahverengi ve sessizdi. Elif içini çekti ama sulama kabını doldurup toprağı suladı. Üçüncü gün de aynıydı. Dördüncü gün de. Beşinci gün Elif biraz üzülmeye başlamıştı. Komşuları Murat Amca bahçe çitinin üstünden başını uzattı. "Ne ektin bakalım küçük bahçıvan?" diye sordu. "Ayçiçeği" dedi Elif buruk bir sesle. "Ama hiç çıkmıyor." Murat Amca güldü. Sıcak, sevecen bir gülüşü vardı. "Ben de geçen yıl domates ektim. İlk on gün hiçbir şey göremedim. Hatta vazgeçecektim. Ama bir sabah baktım, minicik yeşil bir baş topraktan merhaba diyordu." "Gerçekten mi?" dedi Elif. "Gerçekten" dedi Murat Amca. "Toprak altında çok iş dönüyor aslında. Kökler uzanıyor, su arıyor, güç topluyor. Biz göremiyoruz diye hiçbir şey olmuyor sanıyoruz ama tohumlar çalışıyor." Elif o akşam annesiyle bahçede oturdu. Annesi ona bir resimli kitap açtı. Kitapta bir tohumun toprak altında nasıl çatladığını, incecik köklerin nasıl uzandığını gösteren çizimler vardı. Elif hayretle baktı. Meğer o küçücük tohum, görünmediği halde ne büyük bir yolculuğa çıkmıştı. O günden sonra Elif her sabah kalktığında önce bahçeye gitti. Toprağı suladı, etrafındaki küçük otları ayıkladı, bazen tohumlarına fısıldadı bile. Yedinci gün geldi, sekizinci gün geldi. Elif artık üzülmüyordu çünkü biliyordu: toprağın altında bir şeyler oluyordu. Dokuzuncu günün sabahı, Elif her zamanki gibi bahçeye çıktı. Güneş henüz çitin üstünden yükseliyordu, çimenler çiğ damlalarıyla parlıyordu. Elif toprağa baktı ve nefesi kesildi. Toprağın arasından minicik, soluk yeşil bir başçık uzanıyordu. İncecik, narin, ama dimdik duruyordu.

"Anne! Anne! Gel çabuk!" diye bağırdı Elif. Sesi tüm bahçeyi doldurmuştu. Annesi mutfaktan koşarak geldi. Elif parmağıyla o küçücük yeşil filizi gösterdiğinde annesi de onun kadar gülümsedi. İkisi birlikte diz çöküp o minicik fidana baktılar. Elif yanaklarında sıcak gözyaşları hissetti ama bunlar sevinç gözyaşlarıydı. "Ben neredeyse vazgeçiyordum" dedi Elif usulca. Annesi onun saçlarını okşadı. "Ama vazgeçmedin" dedi. "Her sabah geldin, sordun, suladın, bekledin. İşte bu yüzden şimdi burada." Günler geçtikçe filiz büyüdü. İnce gövdesi kalınlaştı, yaprakları genişledi. Elif her sabah onun yanına gidip bir önceki güne göre ne kadar uzadığını gözlemledi. Bazen Murat Amca çitin üstünden bakıp başıyla onay verdi. Bazen mahalleli çocuklar gelip merakla seyretti. Haziran sonunda bir sabah, Elif bahçeye çıktığında gördüğü manzara karşısında yerinde duramadı. Ayçiçeği, neredeyse Elif kadar uzamıştı. Tepesinde kocaman, sarı yaprakları güneşe dönmüş bir çiçek açmıştı. Altın sarısı yapraklar güneş ışığında parlıyordu. Arılar vızıldayarak etrafında dönüyor, kelebekler yakınında süzülüyordu. Elif çiçeğin karşısında durdu ve başını kaldırıp baktı. O küçücük tohum, avucunun içinde kaybolacak kadar küçük olan o tanecik, şimdi bu kocaman, parlak çiçeğe dönüşmüştü. Ve bunu birlikte başarmışlardı. O akşam Elif yatağına uzandığında pencereden bahçeye baktı. Ayçiçeğinin gölgesi çitin üstüne düşüyordu. Gülümsedi ve gözlerini kapadı. Artık şunu çok iyi biliyordu: bazı şeyler hemen görünmezdi ama bu, hiçbir şey olmadığı anlamına gelmezdi. Önemli olan her gün biraz daha ilgilenmek, biraz daha inanmak ve o küçücük başlangıca güvenmekti.

Elif o yaz, bahçesinde pek çok tohum daha ekti. Artık biliyordu ki her güzel şey, küçücük bir başlangıçla ve biraz sabırla filizlenirdi.