Sevimli Hayalet Bulut

Küçük Elif, anneannesinin bahçesindeki eski köşkte parlayan minik bir ışık görünce çok merak eder. Acaba o ışık nedir? Elif'in bu sevimli keşfi, ona yepyeni bir arkadaş kazandıracaktır.

Güneşli bir sonbahar öğleden sonrasıydı. Yapraklar kırmızı, turuncu ve sarıya boyanmıştı. Küçük Elif, her hafta sonu olduğu gibi anneannesinin bahçesine gelmişti. Anneannesinin bahçesi kasabanın en güzel yeriydi. Her köşede rengarenk çiçekler açardı; lavantalar, sarı papatyalar ve pembecik güller sıra sıra dizilirdi. Bahçenin en sonunda, büyük bir ceviz ağacının gölgesinde eski bir taş köşk vardı. Bu köşk çok eskiden anneannesinin çocukken oyun evi olarak kullandığı minicik bir yapıydı. Duvarları sarmaşıklarla kaplıydı, pencereleri yuvarlaktı ve çatısında küçük bir baca tüterdi. Elif bu köşkü çok severdi ama içine hiç girmemişti çünkü anneanesi "Orası biraz dağınık, bir gün birlikte temizleriz" demişti. O gün Elif bahçede kedisi Minnoş ile oynuyordu. Minnoş turuncu tüylü, tombul bir kediydi ve kelebekleri kovalamayı çok severdi. Elif, Minnoş'un peşinden koşarken birden durdu. Gözleri kocaman açıldı. Eski köşkün yuvarlak penceresinden minik, yumuşacık bir ışık parlıyordu. Bu ışık altın sarısıydı ve hafifçe titriyordu, tıpkı bir mumun alevi gibi. Elif başını yana eğdi. İçi merakla doldu. Anneannesinin yanına koştu. Anneanesi verandada oturmuş, elma dilimlerini bir tabağa diziyordu. "Anneanne, köşkün penceresinde bir ışık var!" dedi Elif heyecanla. Anneanesi gülümsedi. "Öyle mi canım? Belki güneş ışığı yansımıştır." Ama Elif emindi, bu sıradan bir yansıma değildi. O ışık sanki nefes alıyordu; büyüyüp küçülüyordu. Elif cesaretini topladı ve köşkün kapısına doğru yürüdü. Minnoş da peşinden geldi ve kuyruğunu sallayarak kapının önüne oturdu. Elif minik elini uzattı ve ahşap kapıyı yavaşça itti. Kapı hafifçe gıcırdadı ve aralandı.

Elif içeri adım attığında burnuna tatlı bir koku geldi. Tarçın ve vanilya karışımı, anneannesinin kurabiyelerine benzeyen sıcacık bir kokuydu bu. Köşkün içi sandığından çok farklıydı. Dağınık değildi, aksine her şey yerli yerindeydi. Küçük bir ahşap masa, üzerinde minik bir vazo ve solmuş çiçekler, duvarda eski bir saat ve köşede yumuşacık bir koltuk duruyordu. Ve tam ortada, masanın üzerinde süzülen o ışığı gördü. Ama bu bir mum değildi. Küçük, yuvarlak, pamuk şekeri gibi beyaz ve ışıl ışıl bir buluttu. Bu bulutun iki minicik gözü vardı, parlak ve neşeli. Bir de gülümseyen küçük bir ağzı. Bulut hafifçe sallanıyordu ve çok tatlı, fısıltı gibi bir ses çıkarıyordu. Elif önce şaşırdı. Gözlerini kırpıştırdı. Sonra bulutun gülümsediğini fark edince o da gülümsedi. "Sen kimsin?" diye fısıldadı Elif. Bulut hafifçe döndü ve daha parlak oldu. Sanki "Merhaba" diyordu. Elif bir adım daha yaklaştı. Bulut sıcacıktı, tıpkı güneşin yüzüne değmesi gibi. Elif elini uzattı ve buluta dokundu. Bulut pamuk gibi yumuşacıktı ve parmakları hafifçe gıdıklanmıştı. Minnoş da içeri girdi ve bulutun etrafında merakla döndü. Bulut Minnoş'un burnuna doğru süzüldü ve kedinin bıyıklarını gıdıkladı. Minnoş mırıldanmaya başladı. Elif kahkaha attı. Ama sonra Elif bir şey fark etti. Bulutun gözleri bazen hafifçe kısılıyordu ve ışığı soluklaşıyordu. Sanki üzgündü. Elif etrafına baktı ve köşkün penceresinin kapalı olduğunu gördü. İçerisi biraz karanlık ve kapalıydı. "Sen dışarı çıkmak mı istiyorsun?" diye sordu Elif yumuşacık bir sesle. Bulut hızla parladı ve yukarı aşağı sallandı. Elif bunun "Evet" anlamına geldiğini hemen anladı. Pencerenin mandalını kavradı ve var gücüyle itti. Mandal tıkladı ve pencere açıldı. Sonbahar rüzgarı içeri doldu. Yaprak kokusu, toprak kokusu ve uzaktan anneannesinin mutfağından gelen kurabiye kokusu karıştı birbirine.

Bulut pencereden süzülerek bahçeye çıktı. Elif de hemen peşinden koştu. Bulut bahçede dans etmeye başladı. Çiçeklerin arasında süzüldü, ceviz ağacının dallarının etrafında döndü ve lavantaların üzerinde uçtu. Her dokunduğu çiçek biraz daha parlak görünüyordu. Bahçe sanki ışıl ışıl olmuştu. Anneanesi verandadan bu manzarayı gördü ve gözleri hayretle büyüdü. Sonra yumuşacık bir gülümseme yayıldı yüzüne. "Aa, Bulut geri gelmiş!" dedi anneanesi neşeyle. Elif şaşkınlıkla döndü. "Onu tanıyor musun anneanne?" Anneanesi başını salladı. "Ben de senin yaşındayken onu bulmuştum o köşkte. O günden beri bahçemizin en eski misafiridir. Ama onu sadece meraklı ve cesur yürekli çocuklar görebilir." Elif'in gözleri ışıl ışıl oldu. Bulut tekrar Elif'in yanına süzüldü ve yanağına pamuk gibi dokundu. Elif gülümsedi çünkü bu dokunuş tıpkı anneannesinin öpücüğü gibi sıcacıktı. O günden sonra Elif her hafta sonu anneannesinin bahçesine geldiğinde Bulut onu karşıladı. Birlikte bahçede oynadılar. Elif ona çiçeklerin isimlerini söyledi, Bulut da her çiçeğin üzerinde dans ederek onu selamladı. Minnoş da onların yanından hiç ayrılmadı, kuyruğunu sallayarak bu ikiliyi izledi. Bir akşamüstü, güneş batarken gökyüzü portakal rengiyle kaplanmıştı. Elif verandada anneannesinin kucağına yaslanmış, Bulut'un bahçede süzülüşünü izliyordu. "Anneanne, ben önce biraz şaşırmıştım. Ama sonra yaklaştım ve çok güzel bir arkadaş kazandım" dedi Elif. Anneanesi saçlarını okşadı. "Bazen bilmediğimiz şeyler bizi şaşırtır. Ama onlara sevgiyle yaklaşınca en güzel sürprizleri buluruz." Elif başını salladı ve Bulut'a el salladı. Bulut da ışığını parlattı. Bahçe, sonbaharın en sıcak akşamında, sevgiyle dolup taşmıştı.

Elif o geceden sonra anladı ki bazen en güzel arkadaşlıklar, en beklenmedik yerlerde başlıyordu. Ve her bilinmeyen şeyin ardında aslında sevimli bir sürpriz saklı olabilirdi.