Sincabın Piknik Sepeti

Küçük sincap Fıstık, en sevdiği yiyecekleri arkadaşlarıyla paylaşmayı hiç istemiyordu. Ama güneşli bir bahar günü, ormanın kıyısındaki çimenlikte yaşananlar her şeyi değiştirecekti.

Meşe Ormanı'nın tam kıyısında, küçük bir çimenlik vardı. Papatyalar, karahindibalar ve minik menekşeler bu çimenliği her ilkbaharda rengarenk bir halıya çevirirdi. Ormanın bütün hayvanları bu çimenliği çok severdi çünkü burası güneşin en güzel vurduğu, rüzgarın en tatlı estiği yerdi. Bu ormanın en telaşlı sakini ise Fıstık adında kızıl bir sincaptı. Fıstık, kabarık kuyruğunu sallaya sallaya daldan dala zıplar, sabahtan akşama fındık, ceviz ve meşe palamudu toplardı. Topladığı yiyecekleri meşe ağacının kovuğundaki küçük evine taşır, özenle istiflerdi. Üst üste, yan yana, sıra sıra... Fıstık'ın evi adeta minicik bir markete benziyordu. Ama Fıstık'ın bir huyu vardı. Topladığı yiyecekleri kimseyle, ama kimseyle paylaşmak istemezdi. Arkadaşı kirpi Diken bir gün kapısını tıklatıp "Fıstık, bir tane cevizin var mı? Çok acıktım" dediğinde, Fıstık gözlerini kocaman açmış ve "Bunları toplamak ne kadar zor biliyor musun? Her birini tek tek dallardan indirdim!" demişti. Küçük tavşan Pamuk, havuçlarından birini Fıstık'a ikram ettiğinde bile Fıstık havucu almış ama karşılığında hiçbir şey vermemişti. Bir sabah, güneşli bir ilkbahar gününde, mavi kuş Cıvıl daldan dala uçarak haberi yaydı: "Arkadaşlar, bugün çimenlikte piknik yapıyoruz! Herkes en sevdiği yiyeceğinden getirsin, hep birlikte yiyelim!" Fıstık bu haberi duyduğunda meşe dalının üzerinde oturuyordu. Burnu kırıştı. Piknik güzel şeydi ama en sevdiği fındıklarından götürmek mi? Bu hiç hoşuna gitmedi. Karnı guruldadı. Aslında pikniğe gitmek istiyordu, çimenlikte arkadaşlarıyla oturmak kulağa eğlenceli geliyordu. Ama paylaşmak... Uzun uzun düşündü. Sonunda bir plan yaptı: Pikniğe gidecek, ama sepetine sadece birkaç tane bayat fındık koyacaktı. Güzellerini evde saklayacaktı.

Fıstık, hasır sepetinin dibine üç tane buruşuk, bayat fındık yerleştirdi. Üzerlerine de bir yaprak örttü ki kimse görmesin. Sonra sevinçli bir yüz ifadesi takınarak çimenliğe doğru zıpladı. Çimenliğe vardığında gözlerine inanamadı. Pamuk, evinden en taze, en turuncu havuçlarını getirmişti. Havuçların üzerinde hâlâ toprak kokusu vardı, o kadar tazeydi. Diken ise annesinin o sabah topladığı böğürtlenleri kocaman bir yaprak tabağına dizmişti. Mor, tombul böğürtlenler güneşte parlıyordu. Cıvıl, ormanın en yüksek ağacından topladığı kirazları gagasıyla tek tek taşımıştı. Her kiraz pırıl pırıl, kıpkırmızıydı. "Fıstık, hoş geldin!" diye seslendi Pamuk, kulaklarını neşeyle sallayarak. "Biz senin fındıklarını çok seviyoruz, pikniğe geldiğine çok sevindik!" Fıstık'ın yüzü kızardı. Kuyruğu hafifçe düştü. Sepetindeki bayat fındıkları düşündü ve içi sıkıştı. Herkes en güzelinden, en tazesinden getirmişti. Pamuk havuçlarını dört eşit parçaya bölüyordu, herkes tatsın diye. Diken böğürtlenleri herkese uzatıyordu, kendi payından önce arkadaşlarını düşünerek. Cıvıl kirazları herkesin önüne üçer üçer koyuyordu. "Fıstık, sepetini aç da fındıkları koyalım!" dedi Diken, gülümseyerek. Fıstık yutkundu. Yaprak örtüyü kaldırdığında üç buruşuk fındık ortaya çıktı. Herkes bir an sessiz kaldı. Fıstık yere baktı. Kulakları yanıyordu. Ama kimse kötü bir şey söylemedi. Pamuk sadece "Olsun, sen geldin ya, o yeter" dedi ve en güzel havucunu Fıstık'ın önüne koydu. Diken de gülümseyerek en tombul böğürtleni Fıstık'a uzattı. Cıvıl, parlak bir kirazı Fıstık'ın yanına bıraktı. Fıstık böğürtleni ağzına attı. O kadar tatlıydı ki gözleri parladı. Pamuk'un havucunu ısırdı; çıtır çıtır, mis gibi kokuyordu. Kiraz ise ağzında adeta patlıyordu. Fıstık daha önce hiç böyle lezzetler tatmamıştı. Kendi başına yerken fındıklar bu kadar güzel gelmiyordu. Ama arkadaşlarının ikram ettiği her lokma bambaşka tatları taşıyordu içinde, sıcak bir şeyler.

Fıstık, sofraya baktı. Herkes neşeyle yiyor, birbirine ikram ediyor, gülüyordu. Pamuk'un havuçları azalmıştı ama yüzündeki mutluluk kocamandı. Diken'in böğürtlenleri neredeyse bitmişti ama gözleri ışıl ışıldı. Fıstık o anda kendi sepetindeki bayat fındıklara baktı ve karnına bir ağırlık çöktü. Ayağa fırladı. "Ben hemen geliyorum!" dedi ve çimenlikten koşarak uzaklaştı. Arkadaşları şaşkınlıkla arkasından baktılar. Fıstık rüzgar gibi meşe ağacına tırmandı. Kovuğuna girdi ve en güzel, en tombul, en parlak fındıklarını seçti. Bir de ceviz koydu, iki tane de meşe palamudu ekledi. Sepetini ağzına kadar doldurdu. Sonra nefes nefese çimenliğe döndü. "Bunlar... bunlar sizin için" dedi, hâlâ soluklarını düzenlemeye çalışarak. Sepeti sofraya koydu. Pamuk gözlerini kocaman açtı. "Aaaa, bu fındıklar harika görünüyor!" Diken burnunu sepete yaklaştırdı. "Mis gibi kokuyor!" Cıvıl kanatlarını çırptı. "En sevdiğim, meşe palamudu!" Hep birlikte fındıkları çıtır çıtır kırdılar. Cevizi dörde böldüler. Meşe palamutlarını paylaştılar. Fıstık, arkadaşlarının fındıklarını yerken yüzlerindeki mutluluğu izledi ve göğsünde sımsıcak bir şey hissetti. Bu sıcaklık, evindeki dopdolu yiyecek raflarının hiçbirinde yoktu. Bu sıcaklık, sadece burada, bu damalı örtünün üzerinde, arkadaşlarının arasında vardı. Güneş batarken çimenlik turuncu bir ışıkla kaplandı. Dört arkadaş sırt sırta yaslanmış, tok ve mutlu bir şekilde gökyüzündeki bulutlara bakıyorlardı. "Bugün çok güzeldi" diye fısıldadı Fıstık. Pamuk gülümsedi. "Çünkü hep birlikteydik." Fıstık başını salladı. Kuyruğu mutlulukla sallanıyordu. Evine dönerken adımları her zamankinden hafifti. Kovuğundaki yiyecekler biraz azalmıştı belki ama içi, daha önce hiç olmadığı kadar doluydu.

Fıstık o günden sonra her pikniğe en güzel fındıklarını getirdi. Çünkü artık biliyordu ki en lezzetli sofra, birlikte kurulan sofraydı.