Yıldızlara Mektup

Defne, uzaya olan merakını ve ailesine olan özlemini bir arada yaşarken, beklenmedik bir gece yürüyüşü her şeyi değiştirir.

Defne, yazın ilk haftasını dedesinin dağ köyündeki evinde geçiriyordu. Küçük taş ev, çam ağaçlarının arasına gizlenmiş gibiydi. Bahçede lavanta tarhları vardı ve sabahları arıların vızıltısı evin içine kadar ulaşırdı. Defne bu evi çok severdi ama bu yaz bir şeyler farklıydı. Annesi ve babası, annesinin yeni işi yüzünden onu iki haftalığına dedesinin yanına bırakmışlardı. Defne daha önce hiç ailesinden bu kadar uzun ayrı kalmamıştı. İlk gece, yatağında döne döne durdu. Tavandaki ahşap kirişleri saydı. Pencerenin dışında cırcırböcekleri şarkı söylüyordu ama bu ses onu uyutmaya yetmedi. Aklında hep aynı düşünce vardı: "Acaba onlar da beni özlüyor mu?" Ertesi sabah kahvaltıda dedesi Cemil, masaya taze bal, beyaz peynir ve sıcacık ekmek koydu. Defne çatalıyla peyniri dürttü ama pek iştahı yoktu. "Suratın neden asık, yıldız kızım?" diye sordu dedesi, gözlüklerinin üstünden ona bakarak. Defne omuz silkti. "Bilmiyorum dede. Her şey güzel ama... içim sıkılıyor sanırım." Dedesi bir yudum çayını içti ve pencereden dışarı baktı. "Bu akşam hava açık olacak," dedi sakin bir sesle. "Sana bir şey göstermek istiyorum." Defne meraklandı ama fazla soru sormadı. Gün boyunca bahçede dolaştı, eski salıncağa bindi, kedileri sevdi. Öğleden sonra dedesinin kitaplığında kalın bir kitap buldu: "Evrenin Haritası" yazıyordu kapağında. Sayfaları açtı; galaksiler, yıldız kümeleri, gezegenler... Gözleri parlayarak resimlere daldı. Uzay her zaman ilgisini çekmişti. Okulda fen dersinde güneş sistemini öğrenirken sınıfta en çok soru soran o olmuştu. Ama bu kitap farklıydı. Sayfalardan biri katlanmıştı ve üzerinde dedesinin el yazısıyla notlar vardı. Defne o sayfayı okumaya çalıştı ama akşamı beklemeye karar verdi.

Güneş dağların ardına çekildiğinde, gökyüzü önce turuncuya, sonra mora, en sonunda da koyu laciverte büründü. Dedesi Cemil, verandaya eski bir teleskop taşıdı. Defne heyecanla yanına koştu. "Bu teleskop benim babamındı," dedi dedesi, pirinç halkalarını parlatarak. "Yani senin büyük dedenin. O da senin gibi yıldızlara bayılırdı." Defne teleskobu merakla inceledi. Dedesinin yardımıyla merceğe gözünü dayadı ve nefesi kesildi. Ay, o kadar yakın görünüyordu ki kraterleri bile sayabilirdi. Sonra dedesi teleskobu biraz çevirdi. "Şu parlak noktayı görüyor musun?" dedi. "O Jüpiter. Ve hemen yanındaki küçük ışıklar, onun uyduları." Defne gözlerini kısamadan baktı. "Dede, onlar çok uzakta... Bizi görebiliyorlar mı?" Dedesi güldü. "Belki göremiyorlardır. Ama bazen uzaklık, görmemize engel değildir. Mesela annen şu an kilometrelerce ötede, ama gözlerini kapasan onu görebilirsin, değil mi?" Defne'nin gözleri doldu. İşte tam da bu yüzden içi sıkılıyordu. Onu özlemişti. Dedesi verandadaki ahşap sıraya oturdu ve Defne'yi yanına çağırdı. "Büyük deden, uzun yolculuklara çıkardı," dedi. "Aylarca evden uzak kalırdı. O zamanlar telefon yoktu. Annen daha küçücüktü ve babasını çok özlerdi. Biliyor musun ne yapardı?" Defne burnunu çekerek sordu: "Ne yapardı?" "Yıldızlara mektup yazardı. Bir kağıda babasına söylemek istediği her şeyi yazar, sonra gece gökyüzüne tutardı. 'Yıldızlar taşısın,' derdi." Defne gülümsedi. "Ama yıldızlar mektup taşıyamaz ki dede." "Belki taşıyamaz," dedi dedesi. "Ama annen her mektup yazdığında içi hafiflerdi. Çünkü duygularını bir yere koymuş olurdu. Ve bir gün babası döndüğünde, ona o mektupları okurdu. Büyük deden her seferinde ağlardı." Defne bir süre sessiz kaldı. Gökyüzüne baktı. Yıldızlar o gece gerçekten daha parlak görünüyordu. Sonra birden ayağa kalktı. "Dede, kağıt kalem var mı?" dedi.

Dedesi gülümseyerek içeri girdi ve bir defter, bir de kurşun kalem getirdi. Defne verandanın basamağına oturdu. Ay ışığı kağıdına vuruyor, cırcırböcekleri ritim tutuyordu. Kalemi eline aldı ve yazmaya başladı: "Sevgili Anneciğim ve Babacığım, burada her şey güzel ama sizi çok özledim. Dedemin kedileri bana her sabah gelip miyavlıyor. Dede bana yıldızları gösterdi. Jüpiter'i gördüm, inanabiliyor musunuz? Büyükanne gibi yıldızlara mektup yazıyorum şimdi. Belki yıldızlar gerçekten taşıyamaz ama ben taşırım. Döndüğünüzde size hepsini okuyacağım. Çok seviyorum. Defne." Mektubu bitirdiğinde göğsüne bastırdı, sonra gökyüzüne doğru kaldırdı. Gözlerini kapattı. İçindeki o ağır sıkıntı biraz hafiflemiş gibiydi. Her şeyi bir yere koymuştu, tıpkı büyükannesinin yaptığı gibi. Dedesi sessizce yanına gelip oturdu. "Nasıl hissediyorsun?" diye sordu. Defne derin bir nefes aldı. Lavanta kokusu ciğerlerine doldu. "Daha iyi," dedi. "Hâlâ özlüyorum ama... sanki onlar buradaymış gibi." Dedesi başını salladı. "Sevdiğimiz insanlar hiçbir zaman gerçekten uzakta değildir. Onları düşündüğümüz her an, burada, tam yanımızdadırlar." O geceden sonra Defne her akşam verandaya çıktı. Bazen teleskopla yıldızlara baktı, bazen yeni mektuplar yazdı. Dedesinden eski hikayeleri dinledi, birlikte yemek pişirdi, bahçeyi suladı. İki hafta hiç de uzun gelmedi. Annesi ve babası onu almaya geldiğinde, Defne koşarak onlara sarıldı. Ama bu sefer elinde küçük bir deste kağıt vardı. "Bunlar size," dedi gülümseyerek. "Yıldızların taşıdığı mektuplar." Annesi ilk mektubu okurken gözleri doldu. Babası Defne'yi kucağına aldı. Dedesi Cemil ise verandadan onları izleyerek çayından bir yudum aldı ve gökyüzüne baktı. En parlak yıldız o gece sanki göz kırpıyordu.

Bazen en uzak yıldızlara bakmak, en yakınımızdaki sevgiyi fark etmemizi sağlar.