Bulutlar Ülkesinin Devi

Çok uzak diyarlarda, bulutların üzerinde yaşayan kocaman bir dev varmış. Bu dev o kadar büyükmüş ki, ayakları bulutlara basınca yağmur yağar, hapşırınca rüzgar esermiş. Adı Pamuk'muş çünkü kalbi pamuk gibi yumuşacıkmış. Pamuk Dev, gökyüzündeki şatosunda yapayalnız yaşarmış. Çocukların seslerini duyunca pencereden bakar, onlarla oynamak istermiş ama korkutmaktan çekinirmiş. Bir gün, kırmızı pelerinli küçük bir kız, büyükannesi için çiçek toplarken kaybolmuş. Kız ağlarken sesi bulutlara kadar ulaşmış. Pamuk Dev merak edip bulutlardan aşağı bakmış ve kızı görmüş. İşte o gün, hem Pamuk Dev'in hem de küçük Nil'in hayatı değişecekmiş.

Nil, sepetini sıkıca tutarak ormanın kenarında yürüyordu. Büyükannesi hasta olmuştu ve ona şifalı çiçeklerden çay yapmak istiyordu. Kırmızı pelerini rüzgarda dalgalanırken, annesinin 'Sakın yoldan ayrılma' sözlerini hatırladı. Ama tam o sırada, ormanın derinliklerinde parlayan mavi çiçekler gördü. 'Büyükannem bu çiçekleri çok sever' diye düşündü ve yoldan saptı. Çiçekleri toplarken fark etmedi ama gittikçe derinlere ilerliyordu. Güneş batmaya başladığında etrafına bakındı. Her yer birbirine benziyordu! Korkuyla titremeye başladı. 'Anne! Baba!' diye seslendi ama sesi yankılanıp geri döndü. Gözleri doldu, hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı. Yukarıda, bulutların arasında Pamuk Dev, her zamanki gibi pencereden dünyayı izliyordu. Büyük kulakları Nil'in ağlama sesini duydu. 'Zavallı küçük kız' diye mırıldandı. 'Keşke yardım edebilsem ama ya benden korkarsa?' Dev, kocaman elleriyle saçlarını kaşıdı. Sonra dayanamadı, büyülü bulut merdivenini indirdi ve yavaşça aşağı inmeye başladı. Her adımda bulutlar çınlıyor, hafif bir sis yeryüzüne iniyordu.

Nil bir ağacın dibine oturmuş ağlıyordu ki, aniden etraf sislenmeye başladı. Sisin içinden kocaman bir gölge belirdi. Önce korktı, kalbi küt küt atmaya başladı. Ama sonra gölgenin sahibi konuştu: 'Korkma küçük kız, ben Pamuk Dev'im. Sana yardım etmek istiyorum.' Sesi o kadar yumuşak ve nazikti ki, Nil'in korkusu biraz azaldı. Dev yere oturdu, yine de Nil'den çok yüksekti. 'Adın ne senin?' diye sordu. 'Be-benim adım Nil' dedi kız titreyerek. 'Evimi bulamıyorum.' Pamuk Dev gülümsedi. Gülümseyince yüzünde sevimli çukurlar oluştu. 'Ben yukarıdan her yeri görürüm. Seni evine götürebilirim ama...' duraksadı. 'Ama ne?' diye sordu Nil merakla. 'Benden korkmayacağına söz vermelisin. Ben kocaman olabilirim ama kimseye zarar vermem.' Nil, Dev'in üzgün gözlerine baktı. Bu dev gerçekten de iyiydi! 'Söz veriyorum' dedi. Dev sevinçle ellerini çırptı, o çırpınca hafif bir rüzgar esti. 'O zaman tut elimi... Pardon, tut parmağımı!' dedi gülerek. Nil, Dev'in serçe parmağını iki eliyle tuttu. Birlikte yürümeye başladılar. Dev her adımda 'Dikkat et, çukur var' veya 'Şurada güzel çiçekler var' diyordu. Yolda giderken Dev, Nil'e gökyüzündeki evini anlattı. 'Benim evim bulutlardan yapılmış. Kapı kolları şimşekten, pencereler gökkuşağından. Ama hep yalnızım çünkü herkes benden korkuyor.'

Nil üzüldü. 'Ama sen çok iyisin! Neden korksunlar ki?' Dev durdu, uzaklara baktı. 'Bir zamanlar aşağı indiğimde, çocuklar beni görünce kaçışmışlardı. O günden beri inmiyorum.' Tam o sırada karşılarına kocaman, kara bir ejderha çıktı! Gözleri kıpkırmızı parlıyordu. 'Kim bu topraklardan geçiyor?' diye kükredi. Nil korkuyla Dev'in parmağına daha sıkı sarıldı. Ama Pamuk Dev hiç korkmadı. 'Ben Pamuk Dev'im, bu da arkadaşım Nil. Onu evine götürüyorum.' Ejderha bir kahkaha attı, ateş püskürttü. 'Arkadaş mı? Devlerin arkadaşı olmaz! Sen korkutucu olmalısın!' Pamuk Dev öne çıktı. 'Hayır! Korkutucu olmak zorunda değiliz. Bak, Nil benden korkmuyor çünkü ben iyiyim.' Ejderha şaşırdı. Nil cesaretini topladı, öne çıktı. 'Evet! Pamuk Dev benim arkadaşım. O bana yardım ediyor. Belki sen de iyi olabilirsin?' Ejderha düşündü. Kimse ona hiç böyle konuşmamıştı. 'Ben... Ben hep yalnızım' dedi sessizce. 'Herkes benden kaçıyor.' Pamuk Dev gülümsedi. 'Ben de öyleydim. Ama bak, şimdi bir arkadaşım var. Sen de bizim arkadaşımız olabilirsin.' Ejderha gözlerini kırpıştırdı. 'Gerçekten mi?' Nil elini uzattı. 'Tabii ki! Ama önce söz ver, kimseyi korkutmayacaksın.' Ejderha başını salladı. 'Söz veriyorum. Ben... Ben Alev'im bu arada.' Üçü birlikte yola devam etti. Alev onlara yolu gösterdi, tehlikeli yerlerden uzak durmaları için uyardı.

Nihayet Nil'in köyü göründü. Evinin bacasından duman yükseliyordu. 'İşte evim!' diye bağırdı sevinçle. Ama sonra durdu, arkadaşlarına döndü. 'Siz de gelir misiniz? Annem size çok güzel kek yapar.' Pamuk Dev ve Alev birbirine baktı. 'Ama ya köylüler korkarsa?' dedi Dev. Nil ellerini belinde kavuşturdu. 'Korkmasınlar diye ben anlatırım. Siz benim kahramanlarımsınız!' Köye girdiklerinde önce herkes korktu. Ama Nil hemen öne atıldı. 'Bekleyin! Bunlar benim arkadaşlarım. Beni kurtardılar!' Nil'in annesi ve babası öyle sevinmişti ki, kızlarını bulmaya yardım eden herkese minnettar oldular. Büyükannesi bile hasta yatağından kalktı. 'Hoş geldiniz' dedi. 'Nil'e yardım eden herkes bu evde değerlidir.' O günden sonra Pamuk Dev ve Alev sık sık köyü ziyaret eder oldu. Dev çocuklarla oyun oynar, Alev ateşiyle soğuk gecelerde köyü ısıtırdı. Nil her gece yatmadan önce gökyüzüne bakar, bulutların arasında arkadaşının evini arardı. Bazen Dev el sallar, bazen de bulutlardan kayarak aşağı iner, Nil'e yeni maceralar anlatırdı. Böylece kocaman bir dev, ateş püskürten bir ejderha ve kırmızı pelerinli küçük bir kız, en iyi arkadaş oldular. Onlar sayesinde köydeki herkes öğrendi: Görünüş aldatıcı olabilir, önemli olan kalpteki iyiliktir. Pamuk Dev artık yalnız değildi, Alev korkutucu olmayı bırakmıştı ve Nil, cesareti ve iyiliğiyle herkese örnek olmuştu. Masalımız burada biter ama arkadaşlıkları sonsuza dek sürer. Çünkü gerçek arkadaşlık, ne boyun büyüklüğüne ne de görünüşe bakar, sadece kalpteki sevgiye bakar. Her gece yıldızlar parlarken, bulutların üzerinde üç arkadaşın kahkahaları duyulur. Kim bilir, belki bir gün siz de onları görürsünüz. Yeter ki gökyüzüne bakın ve inanın: İyilik her zaman kazanır, arkadaşlık her şeyi yener.