Işık Taneleri

Gökçay Köyü'nde, güneşin yavaşça battığı bir yaz akşamı, küçük bir vadide yaşayan hayvanlar bir araya gelirdi. Herkesin kalbinde sıcak bir ışık vardı. Bu ışık, paylaşınca büyüyen bir ışıktı. Hikâyemiz, bu ışığı saklamayı seven küçük bir sincap ile onu bulmaya çalışan dostlarının masalıdır.

Gökçay Köyü, büyük çınar ağaçlarının gölgesinde, renkli çiçeklerle ve cıvıl cıvıl bir derenin kıyısında kurulmuştu. Akşamları, yumuşak bir rüzgâr eser, yaprakların şarkısını köye taşırdı. O akşam da gökyüzü pembeydi. Evlerin pencerelerinden sarı ışıklar süzülüyor, çocuklar suyolu kenarında oynuyordu. Köyde Minik adında küçük bir sincap yaşardı. Minik, parlak tüyleri ve meraklı gözleriyle herkesin dikkatini çekerdi. En çok sevdiği şey, altın renkli, parlayan tohumlardı. Bu tohumlar, köyün eski efsanesine göre küçük bir ışık verir; evleri, kalpleri aydınlatırdı. Minik, bu tohumları toplar, küçük bir kutuda saklardı. 'Benim tohumlarım' derdi, 'onlara iyi bakacağım.' Minik'in en iyi arkadaşı Pırpır adında bir serçe kuşuydu. Pırpır neşeliydi, küçük kanatlarıyla yükseklerde uçar, herkese selam verirdi. Bir de Bilge Çınar vardı; köyün en yaşlı, en bilge ağacı. Bilge Çınar, dallarından süzülen güven veren gölgesiyle herkese öğütler verirdi. "Işık, paylaşıldıkça büyür," derdi Bilge Çınar hep. Bir akşam, köy yollarında ışıklar sönmeye başladı. Komşuların lambaları, fenercikler tek tek kararır oldu. 'Neden ışıklarımız azalıyor?' diye merak ettiler. Minik, kutusundaki tohumların parladığını fark etti. Tohumlar Minik'in kutusunda daha parlak görünüyordu ama köydeki ışıklar giderek azalıyor gibiydi. Minik'in tüyleri ürperdi. 'Belki de tohumlarımı saklamalıyım,' diye düşündü. "Onlar benim. Eğer herkes onlara dokunursa, yoksunlaşırlar." Böylece Minik, kutuyu çok derin bir ağacın kovuğuna sakladı ve bir görev yerine getirmişçesine kendini güvenli hissetti. Pırpır, Minik'in garip davrandığını fark etti. 'Neden üzgünsün?' diye sordu. Minik sadece başını salladı. Pırpır merak etti, 'Belki bir şey paylaşmak istersin.' Minik düşünceli bir şekilde gagasını yaladı ama söylemedi. O gece herkes az ışıkla uyudu; rüyalar daha soluktu. Bilge Çınar dallarını sallayıp mırıldandı: 'Işık saklandığında, karanlık büyür.'

Ertesi sabah, köyde küçük sorunlar olmaya başladı. Fırından çıkarılan ekmekler soğuk kaldı çünkü fırının feneri titriyordu. Çocuklar oyun oynarken gölgeler uzayıp oyunu bocalattı. Küçük tavşan Lila, annesinden ayrılmak istemedi, çünkü yollar daha gölgeliydi. Herkes bir neden arıyordu ama kimse ışığın neden azaldığını bilmiyordu. Pırpır, Minik'in saklamış olabileceğini düşündü. 'Belki de Minik bir şey biliyordur,' dedi serçe kendi kendine. Pırpır Minik'in kovuğuna gizlice uçarak yaklaştı. Minik, kutuyu saklıyordu ama gözleri endişeliydi. Pırpır nazikçe, 'Minik, ışıklar neden azaldı biliyor musun?' diye sordu. Minik önce sakladı, sonra içten bir hüzünle fısıldadı: 'Tohumlar bende. Onları saklıyorum ki başkalarının eline geçmesin. Eğer verirsem, biterler.' Pırpır, Minik'in korkusunu duydu. Kuşun tüyleri hafifçe kabardı, sonra Pırpır, 'Ama tohumlar paylaşılsa hepimizin evi ışır,' dedi. Minik, 'Ya kaybolurlarsa? Ya hiç kalmazsa?' diye mırıldandı. Pırpır, 'O zaman birlikte bakarız. Paylaşırsan, ben de seninle bakarım,' dedi. Minik, güven duymak istiyordu ama hâlâ korkuyordu. Bu sırada, köyde uzaklardan bir rüzgâr esti ve eski bir söylenti yeniden kulaklara çalındı. Söylentiye göre, ışık tohumları yalnız saklanırsa küçülür, ama paylaşılırsa herkesin kalbini ısıtan büyük bir ışık topu olurmuş. Bilge Çınar da sabah erkenden söyledi: 'Işık, paylaşılınca çoğalır. Herkes bir parça verir, herkes alır.' Ancak Minik, hem paylaşmanın hem de kaybetmenin ne demek olduğunu yeni öğreniyordu. Köy halkı şimdi birlikte hareket etme kararı aldı. Fırıncı Keke, 'Hepimiz bir araya gelmeliyiz,' dedi. 'Işığı bulup paylaşalım.' Tavşan Lila, 'Ben yolculukta serin su taşırım,' diye söz verdi. Kedi Mırmır mırıldandı: 'Ben korurum, evleri bir bir dolaşırım.' Pırpır ise Minik'e çok nazikçe yaklaştı: 'Minik, sana ihtiyacımız var. Senin tohumların, hepimizi aydınlatabilir. Lütfen düşün.' Minik o gece uyuyamadı. Kutusuna baktı, içinde tohumlar küçücük güneşler gibi parlıyordu. Kalbi hem mutlu hem de korkmuştu. Pencereden dışarı baktığında köyün evlerinde tek tük parlayan ışıkları gördü. Bir çocuk üşüyordu belki. 'Peki ya benim ışığım biterse?' diye sordu Minik kendi kendine. Ertesi gün Bilge Çınar'la buluştu. Bilge Çınar, Minik'in başını okşarcasına yapraklarını salladı ve anlattı: 'Minik, cesaret paylaşmaktır. Cesaret, kalbini açmaktır. Paylaşırsan hem kendin hem çevren daha büyük olur.' Bilge Çınar'ın sözleri minik sincapta yankılandı. Ama gerçek cesaret, paylaşım için hareket etmeye geçmekti.

Gökçay Köyü'nde bir plan yapıldı. Herkes kendi küçük ışığıyla gelicek, Minik tohumlarını getirecek ve birlikte bir gece yakacaklardı. Pırpır, Keke, Lila, Mırmır ve diğerleri hevesle hazırlanırken Minik tereddüt ediyordu. Gecenin birinde, Minik kutuyu aldı ve köy meydanına doğru küçük, titrek adımlarla yürüdü. Meydan, eski taş çeşmenin önünde toplanmıştı. İnsanlar, hayvanlar, herkes bir aradaydı. Gözler Minik'e çevrildi. Minik dudaklarını ısırdı, kutuyu açtı ve içinden bir tohum çıkardı. Tohum, sanki içinde küçük bir güneş tutuyormuş gibi parladı. Minik elindeki tohumun sıcaklığını hissetti ve birden gözleri doldu. 'Bu benim,' dedi küçük bir sesle. 'Ama... paylaşmak istiyorum.' Minik, kutudan birer tohum çıkarmaya başladı. İlk tohum Pırpır'a verdi. Pırpır gagasını hafifçe açtı ve tohuma nazikçe dokundu. Işık, Pırpır'ın kanatlarına yayıldı ve kanatları bir anda daha parlak oldu. Pırpır kanatlarını oynattı; parıltılar küçük kıvılcımlar gibi havaya saçıldı. Birer birer herkes bir tohum aldı. Keke, Lila, Mırmır, yaşlı köylü gözlerinde sevinç yaşlarıyla tohumlarını tuttular. Tohumlar paylaşıldıkça meydanın ortasında küçük bir ışık topu belirmeye başladı. Işık topu büyüdü, çoğaldı, herkesin kalbini ısıtan bir sıcaklık yaydı. Etraf, yumuşacık bir ışıkla doldu; gölgeler geri çekildi. Minik, ilk başta korkan küçük bir sincapken şimdi parlayan bir dosttu. Işığın içinde herkes birbirinin yüzüne baktı ve gülümsedi. Fakat o anda, bir şey oldu. Uzaklardan ince bir rüzgâr gelip ışık tohumlarını önceden saklayan başka bir yere çekmeye çalıştı. Bir iki tohum hafifçe uçuverdi. Minik hemen koştu, Pırpır kanat çırptı, Mırmır patilerini hızlandırdı. Hep birlikte tohumları geri getirdiler. Bu yardım anı, köyde bir mucize gibiydi: herkes birbirine yardım ediyordu. Minik artık görmüştü ki tohumları korumak, paylaşmaktan daha değerliydi ama korumak da birlikte yapılmalıydı. O gece boyunca ışık topu vadide parladı. Çocuklar daha rahat uyudu, fırın tekrar sıcak ekmekler verdi, yaşlılar pencere önünde huzur içinde oturdu. Minik, köyün ortasında oturup kutusunu açtı ve içindeki son tohumlara baktı. Artık tohumları saklamak istemiyordu. Artık biliyordu: paylaşınca kaybetmiyordu, buluyordu.

Gökçay Köyü'nde o günden sonra ışıklar hiç solmadı. Minik'in küçük elleri, Pırpır'ın kanatları, Keke'nin fırını, Lila'nın su kovası hepsi birlikte köyü aydınlattı. Çocuklar öğrendi ki bir parça vermek, bir parça almak gibidir; iki parça, dört parça olur. Hikâyemizin unsuru basit: paylaş, yardım et, sorumluluk al. Böylece her gece daha huzurlu uyunur. Sonuçta herkesin kalbinde bir ışık vardı ve o ışık, paylaşıldıkça çoğaldı.