Kayıp Yıldız Tozu

Küçük bir kız, gökyüzünden düşen gizemli bir yıldız tozunun peşine düşerek büyülü bir maceraya atılırmış.

Bir varmış bir yokmuş, uzak bir yerde, ne zamanın başladığı ne de bittiği belli olan bir köy varmış. Bu köyün tam ortasında, dalları gökyüzüne kadar uzanan kocaman bir ıhlamur ağacı dururmuş. Ağacın yaprakları her mevsim yeşilmiş ve dallarından bal gibi tatlı bir koku süzülürmüş. Bu köyde Elif adında minicik bir kız yaşarmış. Elif'in gözleri kestane rengi, saçları rüzgârda dans eden kıvırcıkmış. Onun en sevdiği şey, akşamları ıhlamur ağacının altına oturup yıldızları saymakmış. Her gece gökyüzüne bakarmış ve fısıldarmış: 'Acaba yıldızlar ne düşünüyor?' Bir akşam, Elif yine ağacın altında otururken, gökyüzünde parlak bir ışık süzülmüş. Sanki bir yıldız yerinden kopmuş da yavaş yavaş aşağı iniyormuş. Elif nefesini tutmuş, gözlerini kocaman açmış. O parlak ışık, ıhlamur ağacının en tepesindeki yaprakların arasına konmuş ve sonra bir avuç altın tozu gibi dallardan aşağı dökülmüş. Elif hemen ayağa fırlamış. Yere düşen tozlara baktığında gözlerine inanamamış: minicik, pırıl pırıl tanecikler, sanki canlıymış gibi hafifçe titreşiyormuş. Parmaklarının ucuyla dokunduğunda avucunda ılık bir karıncalanma hissetmiş ve tozlar soluk bir ışıkla parlamış. Tam o sırada, çalıların arkasından tıpış tıpış bir ses gelmiş. Elif dönüp baktığında, küçücük bir kirpi görmüş. Kirpinin dikenlerinin uçları da aynı altın ışıkla parlıyormuş. Kirpi burnunu kıstırarak Elif'e yaklaşmış ve tiz bir sesle konuşmuş: 'Bu yıldız tozu sıradan bir toz değilmiş. Bu, Gece Bekçisi'nin fenerinden düşmüş. Onu geri götürmemiz gerekiyormuş, yoksa köyün üstündeki yıldızlar birer birer sönecekmiş.' Elif yukarı bakmış; gerçekten de gökyüzünün bir köşesindeki yıldızlar biraz daha soluk görünüyormuş. Kalbinde bir kararlılık belirmiş. 'O zaman hemen yola çıkalım,' demiş.

Kirpi, adının Diken olduğunu söylemiş. Birlikte ıhlamur ağacının arkasındaki patikaya koyulmuşlar. Elif, avucundaki yıldız tozunu küçük bir cam kavanoza koymuş; kavanozu her sıktığında içinden minik ışık hüzmeleri fışkırıyormuş ve yolu aydınlatıyormuş. Biraz yürüdükten sonra ormana girmişler. Orman ne karanlık ne de ürkütücüymüş; ağaçların gövdelerinde yosundan yapılmış küçük kapılar, dallarında rüzgârla dönen minik fırıldaklar varmış. Her adımda çıtırtılar, kuş sesleri ve yaprakların hışırtısı bir melodi gibi birbirine karışıyormuş. Derken, yolun ortasında kocaman bir su birikintisi belirmiş. Birikintinin yüzeyi ayna gibi parlıyormuş ama içi o kadar derinmiş ki karşıya geçmek mümkün değilmiş. Birikintinin kenarında yaşlı bir kurbağa oturuyormuş. Gözleri iri iri, sesi kalın kalınmış: 'Buradan geçmek isteyen herkes bana bir şey vermeliymiş,' demiş kurbağa. Elif düşünmüş. Ceplerini karıştırmış ama sadece bu sabah annesiyle birlikte topladığı bir avuç kuru papatya yaprağı varmış. Diken endişeyle Elif'e bakmış. Elif tereddüt etmiş çünkü o papatyaları annesine çay yapmak için saklamış. Ama sonra kurbağanın gözlerindeki yorgunluğu fark etmiş. Kurbağanın suya bu kadar yakın oturmasına rağmen dudaklarının kurumuş olduğunu görmüş. 'Sana papatya yapraklarımı verebilirim,' demiş Elif yumuşak bir sesle. 'Bunlarla güzel bir çay demlenirmiş, içini ısıtırmış.' Kurbağanın gözleri sevinçle parlamış. Papatyaları almış, koklayınca yüzünde geniş bir gülümseme belirmiş. 'Uzun zamandır kimse bana bu kadar nazik davranmamıştı,' demiş. Sonra suyun üzerine üflemiş; birikintinin ortasından nilüfer yaprakları belirmiş, bir köprü gibi sıralanmış. Elif ve Diken yaprakların üzerinden zıplayarak karşıya geçmişler. Tam ormanın sonuna yaklaşırken Diken durmuş. 'Gece Bekçisi şu tepenin üstünde yaşarmış,' demiş. Elif yukarı bakmış: tepenin zirvesinde soluk bir ışık titreşiyormuş, sanki bir fener son nefesini veriyormuş. Elif adımlarını hızlandırmış. Kavanozdaki yıldız tozu da sanki sabırsızlanıyormuş gibi daha parlak yanıp sönmeye başlamış. Tepeye tırmandıklarında, küçük bir bahçeyle karşılaşmışlar. Bahçenin ortasında taş bir masanın üzerinde eski, süslü bir fener duruyormuş. Fenerin camı sağlammış ama içi bomboşmuş; ışığı neredeyse tamamen sönmüş.

Fenerin yanında, beyaz saçlı, uzun pelerinli, yaşlı ama sıcacık gülümseyen bir nine oturuyormuş. Gece Bekçisi buymuş işte. Gözleri yorgunmuş ama Elif'i görünce yüzü aydınlanmış. 'Küçük misafir,' demiş nine usulca, 'fenerim bu gece devrildi de bütün yıldız tozu döküldü. Onu toplayacak halim kalmamıştı. Sen mi getirdin onu?' Elif başını sallamış ve kavanozu uzatmış. Ama tam o sırada duraksayarak kavanoza bakmış. İçindeki toz, yolculuk boyunca azalmıştı çünkü bir kısmı yolu aydınlatmak için harcanmıştı. 'Yetecek mi acaba?' diye sormuş endişeyle. Gece Bekçisi gülümsemiş. 'Bir de şöyle deneyelim,' demiş. Elif'in elini tutmuş ve fenerin ağzına yaklaştırmış. 'Şimdi gözlerini kapa ve bu gece seni en çok mutlu eden anı düşün,' demiş. Elif gözlerini kapatmış. Aklına kurbağanın gülümsemesi gelmiş, Diken'in yanında yürürken duyduğu sıcaklık gelmiş, ninesinin masallar anlatırken yüzündeki ışık gelmiş. Tam o anda avucundaki kavanozdaki yıldız tozu parlamaya başlamış; hem de yola çıktıklarındakinden çok daha parlak. Tozlar fenerin içine süzülmüş ve fener birdenbire altın rengi ışıkla dolmuş. Gece Bekçisi feneri havaya kaldırmış. Işık gökyüzüne yayılmış; sönmeye yüz tutmuş yıldızlar bir bir yanmaya başlamış. Elif hayretle izlemiş. Gökyüzü hiç bu kadar güzel olmamıştı. 'Nasıl oldu bu?' diye sormuş Elif şaşkınlıkla. Gece Bekçisi Elif'in alnına bir öpücük kondurmuş. 'Yıldız tozu tek başına parlayamazmış küçüğüm. Onu parlatanın sıcak bir yürek olduğunu biliyormuşsun ama fark etmemişsin. Sen bu gece kurbağaya nazik davrandın, arkadaşınla birlikte yürüdün, paylaşmaktan çekinmedin. İşte yıldızları asıl yakan bu ışıkmış.' Elif ve Diken tepeyi neşeyle inip köye dönmüşler. Elif ıhlamur ağacının altına oturmuş, gökyüzüne bakmış. Yıldızlar o gece sanki göz kırpıyormuş ona. Avuçlarında hâlâ hafif bir ılıklık kalmıştı. Gülümsemiş ve fısıldamış: 'İyi geceler yıldızlar.' O günden sonra Elif ne zaman birine iyilik etse avuçlarının ısındığını hissedermiş. Ve köyün üstündeki yıldızlar her gece biraz daha parlak yanarmış.

Bazen en büyük sihir, başkalarının gözlerindeki ışıltıda saklıymış.