Tilki ile Turna

Bir tilki ile bir turnanın dostluğunu anlatan bu masal, gerçek arkadaşlığın ne demek olduğunu keşfetmemizi sağlıyor.

Bir varmış bir yokmuş, zamanın ötesinde, adı sanı bilinmeyen bir ülkede, yeşil tepelerin arasına gizlenmiş küçük bir orman varmış. Bu ormanın tam ortasında, berrak suları pırıl pırıl akan bir göl uzanırmış. Göl kenarında renk renk çiçekler açar, kuşlar sabahtan akşama neşeli türküler söylermiş. Bu ormanın en konuşkan ve en neşeli hayvanı, turuncu tüylü bir tilkiymiş. Tilki'nin adı her yerde duyulurmuş çünkü herkesle sohbet eder, herkese espri yapar, ormanın her köşesine neşe saçarmış. Ama Tilki'nin bir huyu varmış ki sormayın: her şeyi hep kendi bildiği gibi yaparmış. Bir şey planlarken sadece kendini düşünür, başkalarının ne istediğini sormayı pek aklına getirmezmiş. Gölün öbür kıyısında ise zarif, uzun bacaklı bir turna yaşarmış. Turna sakin, düşünceli ve çok kibar bir kuşmuş. İnce uzun gagasıyla suyun dibindeki en küçük balıkları bile ustalıkla yakalarmış. Turna biraz utangaçmış, pek fazla arkadaşı yokmuş. Ama içi sıcacıkmış, tanıyanlar onu çok severmiş. Bir bahar sabahı, Tilki göl kenarında dolaşırken Turna'yı görmüş. Turna, suyun kıyısında tek başına durmuş, uzaklara bakıyormuş. Tilki hemen yanına koşmuş. 'Selam komşu!' demiş Tilki, kuyruğunu neşeyle sallayarak. 'Ne kadar yalnız duruyorsun öyle! Gel seninle arkadaş olalım!' Turna başını çevirmiş, gözleri parlamış. 'Çok sevinirim,' demiş yumuşacık bir sesle. 'Burada pek arkadaşım yok.' O günden sonra Tilki ile Turna her gün buluşmuş. Göl kenarında yürümüşler, birlikte güneşin batışını seyretmişler, ormanın en güzel köşelerini keşfetmişler. Tilki durmadan konuşur, Turna onu gülümseyerek dinlermiş. İkisi de bu yeni dostluktan çok memnunmuş.

Günler geçmiş, dostlukları büyümüş. Derken bir gün Tilki, Turna'yı yemeğe davet etmek istemiş. Çok heyecanlanmış, kendi kendine düşünmüş: 'Turna'ya öyle güzel bir sofra hazırlayayım ki hayatında böylesini görmesin!' Tilki bütün gün uğraşmış. Ormanın en lezzetli meyvelerinden bir çorba pişirmiş. Kokusu dalga dalga yayılmış, arılar bile merakla pencereye konmuş. Sonra çorbayı kocaman, dümdüz bir tabağa koymuş. Tilki tabaktan yalaya yalaya çorbayı içermiş çünkü onun için en rahat yol buymuş. Turna gelmiş, sofrayı görünce çok duygulanmış. 'Ne kadar düşüncelisin!' demiş. Ama sofraya oturunca bir sorun çıkmış. Turna'nın gagası uzun ve inceymiş; dümdüz tabaktan çorba içmesi neredeyse olanaksızmış. Gagasının ucunu tabağa değdirmiş ama ancak birkaç damla alabilmiş. Tilki ise fark etmeden tabağını bitirivermiş. Turna üzülmüş ama sesini çıkarmamış. Tilki'nin emeğini kırmak istememiş. 'Çok lezzetliydi,' demiş nazikçe. İçi buruk bir şekilde evine dönmüş. Birkaç gün sonra Turna da Tilki'yi yemeğe davet etmiş. Aynı çorbadan hazırlamış, aynı özenle, aynı sevgiyle. Ama Turna çorbayı uzun, dar boyunlu bir sürahinin içine koymuş. Kendisi uzun gagasını sürahiye daldırıp rahatlıkla içebilirmiş. Tilki sofraya oturmuş, sürahiyi görünce şaşırmış. Burnunu sürahinin ağzına yaklaştırmış ama ağız çok darmış; dili ancak birkaç damlaya ulaşabilmiş. Ne kadar uğraşmış, ne kadar çabalamış, çorbanın lezzetli kokusunu alıyor ama bir türlü içemiyormuş. Tilki'nin neşeli yüzü birden solmuş. Turna, Tilki'nin halini görünce hemen anlamış. Aslında Turna bu durumu Tilki'yi üzmek için değil, ona bir şey hissettirmek için yapmış. Turna, 'Nasıl hissediyorsun?' diye sormuş usulca. Tilki bir an durmuş. Sonra birden aklına o dümdüz tabak gelmiş. Gözleri kocaman açılmış. 'Sen de o gün böyle mi hissettin?' demiş fısıltıyla. Turna başını sallamış. 'Evet,' demiş. 'Ama senin beni düşündüğünü biliyordum. Sadece bazen düşünmek yetmez, karşımızdakinin yerine kendimizi koymamız da gerekir.'

Tilki o gece hiç uyuyamamış. Yatağında döne döne düşünmüş. Turna'nın o akşam tabağa uzanıp da çorba içemediği an gözünün önüne gelmiş. Kendi karnı tokken arkadaşının aç kaldığını fark bile etmemişmiş. İçi sızlamış. Ertesi sabah erkenden kalkmış. Ormanın en tatlı meyvelerini toplamış, en güzel çiçekleri derlemiş. Sonra uzun uzun düşünmüş: 'Turna neyi sever? Nasıl rahat eder? Onun için en uygun olan ne olur?' Tilki bu kez iki farklı kap hazırlamış. Birini kendisi için dümdüz ve geniş bir tabak, diğerini Turna için uzun boyunlu, dar ağızlı bir kase. İkisine de aynı çorbadan doldurmuş. Sofrayı göl kenarına, çiçeklerin arasına kurmuş. Turna geldiğinde gözlerine inanamamış. Kendi için özel hazırlanmış kabı görünce gözleri dolmuş. 'Bunu benim için mi düşündün?' demiş titreyen bir sesle. 'Elbette,' demiş Tilki. 'Sen bana çok önemli bir şey öğrettin. Gerçek arkadaşlık sadece birlikte vakit geçirmek değilmiş. Arkadaşının gözüyle görmek, onun yerine düşünmekmiş. Ben bunu anlayamadığım için çok üzgünüm.' Turna gülümsemiş, kanatlarını açıp Tilki'ye doğru eğilmiş. 'Asıl şimdi gerçek arkadaş olduk,' demiş. O gün ikisi göl kenarında, güneşin altında birlikte yemeklerini yemişler. Tilki tabağından, Turna kendi kasesinden. İkisi de doymuş, ikisi de mutluymuş. Çorbalar aynı lezzetteymiş ama bu sefer her şey çok daha güzel gelmiş. O günden sonra Tilki sadece Turna için değil, ormandaki bütün arkadaşları için böyle düşünmeye başlamış. Bir şey yapmadan önce 'Acaba karşımdaki nasıl hisseder?' diye sorarmış kendi kendine. Ve ne tuhaftır ki, bunu yapmaya başladıkça etrafındaki arkadaşları da çoğalmış, orman daha da neşelenmiş. Tilki ile Turna ise ömür boyu en yakın dost kalmışlar. Birlikte güzel günler geçirmişler, birbirlerini hep anlamışlar ve göl kenarındaki o küçük sofra, ormanın en sevilen buluşma yeri olmuş.

Tilki ile Turna, birbirlerini anlamayı öğrendiklerinde dostluklarının ne kadar güzelleştiğini gördüler. Belki biz de çevremizdeki arkadaşlarımızın ihtiyaçlarını düşünerek onlara bir adım daha yaklaşabiliriz.