Yıldızlı Beşik Şarkısı

Bir ailenin yeni bebeğine kavuşmasını ve ablanın kalbindeki sevgi tohumunun büyüyüşünü anlatan sıcacık bir masal.

Bir varmış bir yokmuş, zamanın ötesinde, bulutların pamuk şeker gibi alçakta süzüldüğü küçük bir köyde, taş duvarlı sevimli bir ev varmış. Bu evin bahçesinde her mevsim çiçek açan bir elma ağacı, penceresinde dantel perdeler ve içinde dünyalar kadar sıcaklık taşıyan bir aile yaşarmış. Bu ailenin Elif adında, ela gözlü, örgü saçlı bir kızı varmış. Elif yedi yaşındaymış ve evdeki en büyük hazine olduğunu bilirmiş. Annesi ona her gece alnından öpüp 'Sen benim yıldızımsın' dermiş. Babası onu omuzlarına alıp bahçede dolaştırırken 'Dünyamın en parlak ışığı' diye fısıldarmış. Elif bu sözleri duyunca içi sımsıcak olur, kalbinde minicik güneşler doğarmış. Günlerden bir gün, annesi Elif'i kucağına almış ve kulağına tatlı bir sır fısıldamış: 'Elif'ciğim, yakında ailemizdeki sevgi biraz daha büyüyecek. Küçük bir kardeşin dünyaya gelecek.' Elif önce gözlerini kocaman açmış, sonra sevinçle zıplamış. Ama o geceden sonra, yavaş yavaş, kalbinin bir köşesinde tanımadığı bir duygu filizlenmeye başlamış. Ya annesi artık sadece bebeğe 'yıldızım' derse? Ya babasının omuzlarında artık başka biri oturursa? Bu düşünceler Elif'in göğsüne ufacık bir ağırlık gibi çökermiş. Günler geçmiş, annesinin karnı büyümüş. Herkes bebeği konuşur olmuş. Komşu teyzeler hediyeler getirmiş, büyükanne örgüler örmüş. Elif gülümsemeye çalışmış ama bazen pencere kenarına oturup elma ağacına bakarak 'Acaba beni eskisi kadar sevecekler mi?' diye düşünmüş. Rüzgar yaprakları hışırdattığında sanki ağaç ona bir şeyler söylemeye çalışırmış ama Elif henüz o sözleri duyacak halde değilmiş.

Derken o gece gelmiş. Elif uykusundan anneannesiyle birlikte kalkmış; annesi ve babası heyecanla evden çıkmışlar. Anneanne Elif'e sıcak süt yapmış, birlikte battaniyeye sarılmışlar. Elif'in kalbi hem merakla hem de o tanımadığı duyguyla çarpmış. Sabaha karşı babası kapıdan girmiş, gözleri ışıl ışıl. Elif'in yanına diz çökmüş ve 'Gel kızım, kardeşinle tanış' demiş. Elif babasının elini tutmuş, yavaş adımlarla odaya girmiş. Odada annesi yatağa yaslanmış, kollarında bembeyaz bir örtüye sarılı minicik bir bebek varmış. Oda lavanta ve süt kokuyormuş. Elif yaklaşmış, bebeğe bakmış. Bebek o kadar küçükmüş ki, parmakları Elif'in küçük parmağından bile küçükmüş. Burnu düğme gibi, yanakları şeftali tüyü kadar yumuşacıkmış. Annesi gülümsemiş: 'Elif, kardeşin Deniz. Ona merhaba demek ister misin?' Elif eğilmiş, bebeğin yüzüne bakmış. Tam o sırada Deniz gözlerini aralamış. Küçücük, bulanık gözlerle ablasına bakmış. Ve sonra, sanki dünyada en güvendiği kişiyi görmüş gibi, minik elini Elif'e doğru uzatmış. Elif tereddütle parmağını uzatmış. Deniz'in avucu Elif'in parmağını kavramış. O parmaklar o kadar küçük, o kadar nazik, o kadar sıcakmış ki Elif'in içinde bir şey olmuş. Göğsündeki ağırlık birden erimeye başlamış. Yerine sıcacık, yumuşacık, tarifi zor bir duygu dolmuş. Elif'in gözleri dolmuş. Ama bu sefer üzüntüden değil, kalbinin içinde yepyeni bir kapı açıldığı içinmiş. O kapının ardında sınırsız bir sevgi varmış, daha önce hiç bilmediği türden bir sevgi. Abla sevgisi. O gece Elif bebeğin beşiğinin yanına küçük bir tabure çekmiş. Anneannesi 'Elif, uyumayacak mısın?' diye sormuş. Elif başını sallamış: 'Deniz uyuyana kadar yanında kalacağım.' Ama bebek huysuzlanmış, ağlamaya başlamış. Annesi onu sallamış, ninni söylemiş. Deniz yine de susmamış. Elif o zaman usulca annesinin yanına sokulmuş ve fısıldamış: 'Anne, birlikte söyleyelim mi?' Annesi gülümsemiş, Elif'in elini tutmuş. İkisi birlikte, usul usul bir ninni mırıldamışlar. Elif'in sesi ince ve titrekmiş ama o kadar sevgi doluymuş ki Deniz yavaş yavaş sakinlemiş. Gözleri kapanmış, dudaklarında süt kokusu ve huzurla uykuya dalmış.

O geceden sonra Elif her akşam beşiğin yanına oturur olmuş. Bazen Deniz'e kendi uydurduğu masallar anlatırmış, bazen de sadece elini tutup sessizce yanında otururmuş. Deniz ablasının sesini duyduğunda hep sakinleşir, minik dudaklarının kenarında gülümsemeye benzer bir kıvrım belirirmiş. Bir akşam babası Elif'i kucağına almış ve demiş ki: 'Elif, sen bilir misin, sevgi çok garip bir şeydir. Onu ne kadar paylaşırsan o kadar büyür. Seni sevdiğimiz kadar Deniz'i de seviyoruz ama senin payına düşen sevgi hiç azalmadı. Çünkü sevgi bölünmez, çoğalır.' Elif başını babasının göğsüne yaslamış, kalbinin ritmini dinlemiş. Sonra gülümsemiş: 'Biliyorum baba. Ben de öyle hissediyorum. Deniz'i sevmeye başladığımdan beri içimdeki sevgi eskisinden daha büyük oldu.' Günler haftalara, haftalar aylara dönmüş. Deniz büyümeye başlamış. İlk kez güldüğünde Elif'in yüzüne bakıyormuş. İlk kez ellerini uzattığında Elif'e uzatmış. Elif artık sadece annesinin yıldızı değilmiş; aynı zamanda Deniz'in dünyasındaki en parlak ışıkmış. Bahçedeki elma ağacı o bahar her zamankinden çok çiçek açmış. Elif pencereden bakarken rüzgarın yaprakları hışırdattığını duymuş. Bu sefer ağacın ne söylediğini anlamış gibi gülümsemiş. Çünkü artık biliyormuş: sevgi, tıpkı o ağaç gibi, kök saldıkça dallanır, dallandıkça çiçek açar, çiçek açtıkça etrafına güzellik saçarmış. O akşam Elif beşiğin yanına oturmuş, Deniz'in minik parmaklarını avucuna almış ve kulağına fısıldamış: 'Sen benim en güzel sürprizimsin.' Deniz uykusunda gülümsemiş. Pencereden içeri süzülen ay ışığı ikisinin üzerine gümüş bir örtü gibi serilmiş. Ve o küçük odada, sessizce, sevgi bir kez daha çoğalmış.

Bazen en büyük sihir, küçücük bir elin parmaklarımızı kavradığı anda başlarmış. Sevgi paylaştıkça büyürmüş, büyüdükçe herkese yetermiş.