Apartmanın merdiven lambası bütün gece yanık kalıyordu, sarı ışığıyla dar koridoru dolduruyordu. Ada okuldan dönerken merdivenin başında durup düğmeye bakardı. Sabah olup güneş camdan girdiğinde lamba hâlâ yanıyordu.
Ada bunu düzeltmek istiyordu. Işık boşuna yanıyordu, bu ona her akşam yatarken tekrar geliyordu. Ama düğmeye basmayı büyüklerin işi sanıyordu, o yüzden hep yanından geçip gidiyordu.
Apartmanda sekiz daire vardı, herkes aynı merdivenden geçiyordu. Ada bu merdivenden her gün en az iki kez inip çıkıyordu, ışığı hep açık görüyordu. Sekiz kapının hiçbiri bu yüzden açılmıyordu.
Bir sabah okula geç kalmasına rağmen merdivende durdu, çantasını omzuna attı, düğmeye uzun uzun dikkatle baktı. Dokunmaya bir türlü cesaret edemedi, elini geri çekti, sadece uzun uzun baktı, sonra yavaşça kapıdan dışarı çıktı.
Ada önce annesine söyledi. "Bir gün biri kapatır" dedi annesi, tencereye bakarak işine devam etti. Ada cesaretini toplayıp üçüncü kattaki komşunun kapısını çaldı. Kapıyı açan amca elinde gazeteyle durdu, merdivene bakmadan "Kapıcıya söyle" dedi, kapıyı yavaşça kapadı. Ada bir basamak aşağı indi, sonra bir daha çalmadı.
Bir hafta böyle geçti, lamba hâlâ gece gündüz yanıktı. Ada merdivenlerden inerken her seferinde ışığa baktı, içi rahatsız oluyordu, bu rahatsızlık her gün biraz daha büyüyordu.
Başka hiçbir çaresi kalmayınca Ada son olarak bina kapıcısına sordu. Kapıcı elindeki süpürgeyi bırakmadan omuz silkti, "Benim işim değil o" dedi. Ada o hafta üç ayrı kişiye sormuştu, üçü de aynı şeyi söylemişti, kimse bu işi kendi işi saymıyordu.
Akşam olunca Ada yorgun adımlarla odasına çıktı, pencereden aşağı baktı. Merdivenin ışığı odasının camından bile görünüyordu, ona hâlâ yanlış geliyordu. Perdeyi kapattı, ışık perdenin altından ince bir çizgi halinde sızdı.
Ada bir akşam merdivende yalnız kalınca düğmeye elini uzattı, kalbi hızlı hızlı attı, sonra elini çekti. "Belki bu benim işim değildir" diye düşündü. Eve çıktı, kapıyı kapattı, ışığı unutmaya çalıştı.
Gece yatağında uzun süre dönüp durdu, gözünün önünden sarı ışık gitmiyordu. Kendi kendine "Ben görebiliyorum, ben kapatabilirim" dedi, sonra yorganı çenesine çekti.
Ertesi sabah kahvaltıda annesine bir kez daha sordu. "Neden kimse kapatmıyor" dedi. Annesi omuz silkti. "Belki herkes başkasının yapacağını sanıyor" dedi.
Ada bütün gün bu sözü düşündü, okul sırasında bile aklından çıkmadı. Herkes başkasını beklerse ışık hiç sönmezdi.
Ertesi sabah erkenden kalkan Ada merdivene çıktı. Düğme siyahtı, kenarı yıllardan beri parmak izleriyle parlamıştı. Ada parmağını uzattı, bastı. Küçük bir tık sesi çıktı, ışık söndü, koridor gündüz aydınlığında kaldı. Ada bunu kendi kararıyla yaptı, kimse ona söylemedi.
O günden sonra artık her sabah okula giderken düğmeye baktı, kapalıysa geçti, açıksa hemen kapattı. Bu küçük iş onun günlük görevi oldu.
Bazı sabahlar geç kalıp acele ederken bile düğmeye bakmayı unutmadı. Okul çantasını sırtlanırken gözü merdivendeydi, bu artık kendiliğinden oluyordu.
Bir cumartesi lamba yine yanıktı, üstelik iki gün boyunca. Ada bunun kimden kaldığını merak etti, sonra düşünmeyi bıraktı, düğmeye bastı ve yukarı çıktı.
Bir akşam annesi merdivende durdu, lambanın sönük olduğunu gördü. "Kim kapatıyor bunu" diye sordu. Ada çantasını omzuna aldı, gülümsedi. "Ben" dedi.
Bir ay sonra kapıcı merdiven boşluğuna bir kağıt astı, üstünde "Işığı kapatan arkadaşımıza teşekkürler" yazıyordu. Komşular Ada'yı görünce durup teşekkür etti, kapıcı ona küçük bir çikolata verdi.
Ada artık merdivenden geçerken gururla düğmeye bakıyordu. Kimse ona hatırlatmıyordu, o da kimseye hatırlatmıyordu.
Ada bazen merdivende oturan yaşlı komşusunu görürdü, yanına oturup birlikte sokağı seyrederdi, sonra gülümseyerek günaydın derdi. Küçük bir iş, onu apartmandaki herkese biraz daha yakınlaştırmıştı, artık komşular onu ismiyle selamlıyordu.
O akşam evine erken çıktı, ışığı kapattı, kapıyı arkasından kapadı. İçeride sakince uyudu, ertesi sabah yine merdivene bakacağını biliyordu.
Bu hikaye ne öğretir
Bir işi herkes başkasından beklerse o iş hiç yapılmaz. Kimsenin üstlenmediği küçük bir görev, üstlenenin elinde anlam kazanır.
Çocuğuna sor
Sen evinde ya da apartmanında hangi küçük işi üstlenebilirsin?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
