İstasyonun yuvarlak penceresinden mavi bir top gibi Dünya görünüyordu. Arda hayatı boyunca bu istasyonda yaşamıştı, ayakları hiç toprağa basmamıştı, yerin ne demek olduğunu bile tam bilmiyordu. Bu ay sonunda ilk kez Dünya'ya inecekti.
Arda bu inişi çok istiyordu ama aklına gelince elleri buz kesiyordu. İstasyonda her şey hafifti, elinden kayan bir kalem havada asılı kalırdı, bir sandalye bile itince yavaşça süzülürdü. Dünya'da her şeyin ağır olacağını biliyordu, ayaklarının yere yapışıp kalmasından korkuyordu.
Camdan Dünya'nın bulutlarını izledi, uzun uzun düşündü. Orada yaşayan çocukların nasıl yürüdüğünü videolardan görmüştü ama kendi ayaklarıyla denememişti. Videoyu üç kez izledi, her seferinde ayaklara baktı, sonra kapattı.
Diğer çocuklar heyecanla iniş için bavul hazırlıyordu, gülüşüyor, birbirlerine şaka yapıyorlardı. Arda da hazırlanıyordu ama içindeki tedirginlik giderek büyüyordu, kimseye söylemiyordu. Odasında tek başına oturup pencereden Dünya'ya baktı, uzun süre kıpırdamadı.
Robot arkadaşı Pergel yanına geldi, tekerlekleri sessizce döndü, ışıkları usulca yanıp sönüyordu. "Bugün hiç gülümsemedin" dedi Pergel. "Yere düşersem kalkamam belki" dedi Arda, sesi alçaktı.
Pergel başını eğdi, düşündü. "Ağırlığa alışmak zaman ister" dedi. "Sana yardım edebilirim." Arda ona baktı, umutla sordu. "Nasıl yardım edeceksin?"
Pergel hemen cevap vermedi, ışıkları yanıp söndü, düşünüyor gibiydi. "Yarın akşama kadar bekle" dedi sonunda. "O zaman anlarsın." Arda meraklandı ama daha fazla soru sormadı, Pergel'e her zaman güvenirdi.
O gece Arda uyumadan önce pencereye gitti, Dünya'ya baktı. Pergel'in sözünü aklında tuttu, biraz rahatladı ama korkusu tam geçmedi. Yatağına uzandığında gözlerini kapadı, ertesi günü düşünmemeye çalıştı.
Arda o gece uyuyamadı, gözünü kapadığında düşüyormuş gibi oldu, yatağın içinde defalarca döndü. Ertesi sabah iniş talimine katılmak istemedi, koridorda ayak diretti. "Belki inmesem daha iyi olur" dedi.
Koridorun ışıkları alçak sesle uğulduyordu. Kaptan onu duydu, yanına geldi, sabırla baktı. "İnmeyen de olur" dedi, "ama önce bir dene." Arda cevap vermedi, sadece başını çevirdi, kapıya doğru yürüdü.
Odasına kapandı, penceredeki Dünya görüntüsüne sırtını döndü. Korkusunu kimseye anlatamıyordu, yatağın kenarında oturup ayaklarını sallandırdı.
Kapının ardından Pergel'in tekerlek sesini duydu. İçeri girmedi, sadece dışarıda bekledi, sanki Arda'nın kendi kendine sakinleşmesini bekliyordu. Bir süre sonra ses uzaklaştı, Arda yalnız kaldı.
Pergel o akşam Arda'ya küçük bir çift bot getirdi. "Bunlar biraz ağır" dedi. Arda giydi, adımları yavaşladı ama düşmedi. Ertesi gün Pergel daha ağır bir çift getirdi, kutunun içinden çıkarırken gülümsedi.
Her gün botlar biraz daha ağırlaştı, Arda her gün koridorda biraz daha yürüdü. Önce on adım attı, sonra yirmi, sonra koridorun sonuna kadar gitti, her seferinde bir öncekinden daha uzağa vardı.
Bazı akşamlar bacakları ağrıyordu, koridorun ucundaki bankta oturup dinleniyordu, Pergel de yanına park ediyordu. Ama ertesi sabah yine botları giyiyor, yine yürüyordu, vazgeçmeyi hiç düşünmedi, Pergel de her adımda yanında yürüyordu.
Üç hafta sonunda botlar Dünya ağırlığı kadar oldu, Arda artık yorulmadan yürüyordu. Ayakları ağırdı ama bu ağırlık ona tanıdık geliyordu, sabahları botları kendisi giyiyordu.
İniş günü geldiğinde Arda kapsüle bindi, Pergel yanında oturdu. Dünya yaklaştıkça pencereden yeşil tarlalar görünmeye başladı, sonra mavi bir nehir kıvrıla kıvrıla uzandı. Arda ellerini sıkı tuttu ama gözlerini kapamadı.
Kapsül yere değince Arda ayağa kalktı, ilk adımını attı. Bacakları ağırdı ama bu ağırlığı biliyordu, botlarla haftalarca yürümüştü. Düşmedi, gülümsedi, ikinci adımını attı.
Etrafındaki çocuklar da ilk adımlarını atıyordu, kimi sendeledi, kimi güldü. Arda kendi adımının sağlam olduğunu görünce içi ferahladı, Pergel'e döndü, gözleriyle teşekkür etti.
Akşam iniş kampındaki çadırda Pergel'e sarıldı. "Ayaklarım yere yapıştı ama düşmedim" dedi. Dışarıda Dünya'nın rüzgarı ilk kez saçlarını savurdu, Arda gözlerini kapadı, bu rüzgarı içine çekti, uzun süre öylece durdu.
Bu hikaye ne öğretir
Korktuğumuz bir şeye tek adımda değil, azar azar yaklaşılır. Her gün biraz artan bir yük, sonunda tanıdık gelmeye başlar.
Çocuğuna sor
Sen yeni bir şeyden korktuğunda hangi küçük adımı önce atarsın?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
