Seranın camları kızıl toz fırtınasıyla kaplıydı, dışarısı hiç görünmüyordu. Serada Mars toprağına aylardır ekilen tohumlardan hiçbiri filiz vermemişti. Lina her sabah toprağı kontrol ediyordu, küçük küreğini toprağa batırıp bakar, sonra sessizce geri çekilirdi.
Bir sabah toprağın içinden ince bir filiz çıktı, tek başınaydı, kimse böyle bir şey beklemiyordu. Lina bu filizi büyütmek, serayı yeşile döndürmek istiyordu. Ona her gün su verdi, lambanın açısını değiştirdi, toprağını çatal ucuyla yumuşattı. Camın buğusunu her sabah bezle sildi.
Diğer çocuklar tek tek filizi görmeye geldi, hepsi çok şaşırdı, camdan içeri bakmaya çalıştılar. Aylarca hiçbir şey çıkmamıştı, şimdi tek bir filiz herkesin gözünde büyük bir umut olmuştu, herkes ona farklı bir gözle bakıyordu.
Lina filize her sabah okula gitmeden önce aynı erken saatte bakıyordu. Yaprağının rengini not ediyor, topraktaki nemi ölçüyordu, bu küçük filiz artık günün en önemli işiydi. Defterine her gün yeni bir satır ekliyordu, satırın yanına da minik bir yaprak çiziyordu. Defterin ilk sayfasında yirmi bir gün boş kalmıştı.
Gece sıcaklık hızla düşüyordu, kızıl gökyüzü kararıyordu, Lina filizin donacağından korktu. "Yanında nöbet tutacağım" dedi kendi kendine. O gece uyumadı, serada filizin yanında oturdu, battaniyesini omzuna aldı.
Robot bahçıvan Çapa sessizce yanına geldi, ışıklarını yavaşça kısarak dikkatle baktı. "Neden uyumuyorsun" diye sordu Çapa. "Filiz üşürse kurur" dedi Lina, gözleri yorgundu. Çapa bir şey demedi, sessizce yanında durdu.
İlk uzun gece böylece geçti, filiz sapasağlam kaldı. Lina sabah gözleri kızarık ama mutlu uyandı, filizin hâlâ orada olduğunu görünce rahatladı, filizin yanına diz çöktü.
Öğretmenine sadece yorgun göründüğünü söyledi ama gerçek sebebi hiç anlatmadı, sadece gülümseyip başını salladı.
Lina üç gece üst üste geç saatlere kadar oturdu, sabahları zor kalktı. Dördüncü gece gözkapakları ağırlaştı, filizin yanında otururken uyuyakaldı.
Sabah uyandığında sıcaklık ölçerin alarmı çalıyordu, gece soğuğu odayı biraz düşürmüştü. Lina filize koştu, yaprakları hâlâ yeşildi. Battaniyeyi omzuna çekti, nöbeti kaçırdığını düşünüp uzun süre kıpırdamadı.
O gün derste kalemi iki kez elinden düştü, defterine yazdığı satır eğri gitti. Öğretmeni ona dinlenmesini söyledi, Lina başını salladı ama akşam yine seraya indi.
Camın önüne oturdu, dizlerini kucakladı, gözleri kapanıyordu. Böyle devam edemezdi, bunu artık kendisi de görüyordu.
Çapa onu izliyordu, tekerlekleriyle yanına yaklaştı. "Nöbeti ikiye bölelim" dedi. "Sen gece yarısına kadar uyu, ben devam ederim. Sonra ben uyurum, sen devam edersin."
Lina önce biraz tereddüt etti, yorgun gözlerini ovuşturdu, sonra kabul etti. O gece erken uyudu, gece yarısı Çapa onu uyandırdı. İkisi nöbeti paylaştı, hiçbiri tek başına yorulmadı.
Ertesi gece de aynı şekilde nöbetleşti, Lina bu kez sabaha dinlenmiş uyandı. Gözleri artık kızarık değildi, kahvaltıda iki dilim ekmek yedi, yüzü gülüyordu.
Bir hafta böyle geçti, ikisi de sırayla dinlendi, sırayla nöbet tuttu, hiçbiri artık yorgun düşmüyordu, seranın havası bile ısınmış gibiydi. Filiz her gün biraz daha büyüdü, kökleri toprağa sağlamca tutundu.
Haftanın sonunda filiz boy verdi, ilk yaprağını açtı. Lina o sabah dinlenmiş gözlerle uyandı, hızla giyindi, doğruca serayı kontrol etti. Yaprak güneşe dönmüştü, yeşili sabah ışığında parlıyordu.
Çapa sessizce yanına geldi, ikisi birlikte eğilip filize baktı. "Paylaşınca daha kolay oldu" dedi Lina. Çapa ışıklarını yavaşça yaktı söndürdü, bu ona gülümseme gibi görünüyordu.
Diğer çocuklar filizin yeni yaprağını görmeye geldi, hepsi Lina'yı ve Çapa'yı birlikte tebrik etti, seranın önünde küçük bir kalabalık oluştu. Öğretmen bile gelip yaprağın boyunu cetvelle ölçtü, defterine yazdı.
O gece Lina kendi yumuşak yatağında çok rahat uyudu, hiç kaygılanmadı. Filiz seranın tam ortasında, soluk ay ışığı altında sessizce büyüyordu, Çapa da yanında sabırla nöbet tutuyordu, ışıkları yavaşça yanıp sönüyordu.
Bu hikaye ne öğretir
Tek başına tutulan bir nöbet insanı bir süre sonra bitirir. Aynı nöbeti bölüşenler hem işi hem uykuyu kurtarır.
Çocuğuna sor
Sen yorulduğunda bir işi kiminle paylaşırsın?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
