Kasabanın en güçlü çocuğu Bilge'ydi, bunu herkes bilirdi. Kütüphanenin arka kapısından içeri girdi, kollarını gerdi. Bu hafta kütüphaneye yeni kitaplar gelmişti, on kutu kapının önünde duruyordu. Bilge bu kutuları tek başına taşımak istiyordu.
Kütüphaneci Zeynep teyze kapıda onu karşıladı, gülümsedi. "Bugün birlikte taşıyalım" dedi. Bilge başını salladı, ama içinden tek başına yapmayı düşünüyordu, teşekkürleri tek başına almak istiyordu.
Geçen hafta babası da ona "Her şeyi tek başına yapmak zorunda değilsin" demişti. Bilge o sözü unutmuştu bile, bugün yalnız çalışmayı planlıyordu.
Herkes onun gücünü biliyordu. Okulda sırasını tek eliyle kaldırırdı, markette annesinin bütün poşetlerini taşırdı, bahçede babasının kütüğünü tek başına sürüklerdi. Bugün kütüphaneci teyzeye yardım etmek istiyordu, ama yardımcı olmak değil, işi tek başına bitirmek istiyordu.
İlk kutuyu kaldırdı, sonra ikincisini üstüne koydu, sonra üçüncüsünü. Kütüphaneci teyze "Yavaş ol, birer birer taşı" dedi, ama Bilge duymadı bile. Kutular giderek boynunu geçti, önünü bile göremiyordu, yine de durmadı.
Dördüncü kutuyu da üstüne ekledi, sonra beşincisini. Kolları ağırlıkla titredi, ama Bilge gülümsedi, bugün herkese gücünü gösterecekti. Masadaki okuyuculardan biri başını kaldırdı, gözlüğünü düzeltti.
Bilge kutuları taşırken rafların arasından geçti. Dar koridorda dönerken omzu bir rafa çarptı. Raf sallandı, ama Bilge fark etmedi, yürümeye devam etti, adımlarını hızlandırdı bile.
Zeynep teyze arkasından seslendi. "Dikkat et, raflar eski" dedi. "Ben güçlüyüm, hiçbir şey olmaz" dedi Bilge, gururla, arkasına bile bakmadı. Zeynep teyze başını salladı, ona yetişemedi, elindeki kitapları rafa dizmeye devam etti.
Son kutuyu da masaya bıraktı, elini ovuşturdu, geri döndü. Ama arkasındaki raf hâlâ hafifçe sallanıyordu, kimse fark etmemişti. Bilge bir sonraki işe koştu, arkasına bakmadı bile.
Bilge geri dönerken aynı rafa çarptı, bu kez daha sert. Raf yavaşça yana yattı, üstündeki bütün kitaplar birden yere döküldü. Ses kütüphanenin her yanında yankılandı.
Bilge dondu kaldı, elleri titredi. Yüzlerce kitap etrafına saçılmıştı, hepsi karışmıştı, sayfaları açık kalmıştı. Okuyucular başlarını çevirdi, birkaç saniye kimse konuşmadı. Bilge diz çöktü, kitapları tek tek toplamaya başladı, ama kitaplar bitmek bilmiyordu.
Uzun bir süre sonra hâlâ oradaydı, alnında ter vardı, kitaplar dağınıktı. Hangi kitabın nereye ait olduğunu bilmiyordu, resimli olanlar, kalın olanlar, ince olanlar birbirine karışmıştı. Elleri artık yorgundu, gücü burada işe yaramıyordu. Omuzları düştü, yere oturdu. Kütüphane sessizdi, dışarıda akşam iniyordu. Bilge elindeki kitabı dizinin üstüne koydu.
Zeynep teyze yanına geldi, diz çöktü. "Yardım ister misin?" diye sordu, sesi yumuşaktı. Bilge önce hayır demek istedi, ağzını açtı, ama etrafına baktı, kitaplar hâlâ dağınıktı.
"Evet, yardım isterim" dedi Bilge, sesi kısıktı, başını eğdi. Zeynep teyze gülümsedi, masadaki zili çaldı. Birkaç dakika içinde üç kütüphane görevlisi ve iki okuyucu geldi, ellerinde kutular vardı.
Bir çocuk yerdeki resimli kitapları topladı, bir başkası kalınları ayırdı. Bilge onların hızına şaşırdı, tek başına asla bu kadar çabuk bitiremezdi.
Herkes bir köşeden başladı, kitapları raflara göre ayırdı, konularına göre sıraladı. Bilge de aralarında çalıştı, ama artık tek başına değildi, herkesle aynı hizada duruyordu. Kısa sürede raf yeniden doldu, kitaplar yerini buldu, deviren rafı da birlikte dikleştirdiler.
Akşam olduğunda kütüphane yeniden düzenliydi. Bilge son kitabı rafa yerleştirdi, geri çekildi, işine baktı. Zeynep teyze ona teşekkür etti, elini omzuna koydu, gülümsedi.
Eve dönerken annesine gününü anlattı. "Rafı devirdim ama herkesle birlikte topladık" dedi. Annesi ona gülümsedi, "Yardım istemek de güçtür" dedi, elini tuttu. "Baban da öyle söylemişti" dedi Bilge, gülümseyerek.
Bilge o gece yatağına uzandı, gününü baştan sona düşündü. Tek başına yapamadığı bir şeyi, herkesle birlikte yapmıştı. Yarın kütüphaneye gene gidecekti, bu kez birlikte taşımak için. Gözlerini kapadı, rahat uyudu.
Bu hikaye ne öğretir
Güç bazen yardım istemekle ortaya çıkar, tek başına taşımakla değil. Birlikte çalışmak işi hem kolaylaştırır hem hızlandırır.
Çocuğuna sor
Sen ne zaman birinden yardım istersin?
Bu metin kocamanbisite.com için özel olarak yazılmıştır. Ticari maksat taşıyan tüm diğer dijital ortamlar ve basılı mecralarda kullanımı, kopyası, atıfı yasaktır. Eğitim maksatlı kullanım için her bir hikayeye yönelik izin alınması zorunludur.
