Balkabağı Fenerinin Sırrı

Cadılar Bayramı'na bir gün kala, serin bir ekim akşamında, Çınaraltı Sokağı'nın en ucundaki sarı boyalı evde küçük Defne, mutfak penceresinden bahçeye bakıyordu. Anneannesinin diktiği balkabakları turuncu birer top gibi otların arasında parıldıyordu. İçlerinden en büyüğü, Defne'nin kollarını iki yana açtığında bile zor sarabileceği kadar kocamandı. Defne, bu yıl ilk kez kendi balkabağı fenerini yapacaktı ve içi heyecanla, birazcık da merakla doluydu. Çünkü anneannesi gülümseyerek, 'Bu balkabağının küçük bir sırrı var,' demişti, 'ama onu ancak sabırlı olanlar keşfeder.'

Cadılar Bayramı'na bir gün kala, serin bir ekim akşamında, Çınaraltı Sokağı'nın en ucundaki sarı boyalı evde küçük Defne, mutfak penceresinden bahçeye bakıyordu. Anneannesinin diktiği balkabakları turuncu birer top gibi otların arasında parıldıyordu. Akşamın ilk yıldızı henüz görünmemişti ama gökyüzü, anneannesinin reçel kavanozlarındaki kayısı rengine bürünmüştü. Rüzgâr, çıtır çıtır kuru yaprakları sürüklüyor, bahçenin köşesindeki ihtiyar ceviz ağacının dalları usulca sallanıyordu. Defne yedi yaşındaydı ve bu yıl ilk kez kendi balkabağı fenerini yapacaktı. Anneannesi, sabah kahvaltısında, 'Bahçedeki en büyük balkabağını seçebilirsin,' demişti. Defne hemen botlarını giymiş, bahçeye koşmuş ve aralarında dolaşa dolaşa en kocamanını bulmuştu: koca bir karpuz büyüklüğünde, sapı kıvrım kıvrım, kabuğu pürüzlü ama sıcacık turuncu bir balkabağı. Ama anneannesi onu eve çağırırken gülümseyerek tuhaf bir şey söylemişti: 'Bu balkabağının küçük bir sırrı var, Defneciğim. Ama onu ancak sabırlı olanlar keşfeder.' Defne o günden beri merakından duramıyordu. Sır neydi? Balkabağı konuşabiliyor muydu? Yoksa içinden altın bir anahtar mı çıkacaktı? Belki de bir peri saklanıyordu içinde! Akşam yemeğinde mercimek çorbasını içerken bile aklı bahçedeydi. Anneannesi onun dalgın halini fark etti, bir kaşık çorba uzatarak, 'Yarın sabah birlikte oyarız fenerimizi. Bu gece balkabağı kendi rüyalarını görsün, olur mu?' dedi. Defne başını salladı ama içten içe, o sırrı bir an önce öğrenmek istiyordu.

Gece yarısına doğru Defne uyandı. Pencerenin perdesi hafifçe aralıktı ve ay ışığı odasına gümüş bir şerit gibi düşüyordu. Tam uyumak üzereyken bahçeden ince bir ses duydu: tık... tık-tık... tıkır. Yatağında doğruldu. Kalbi, küçük bir kuş gibi göğsünde çırpındı. Yine duydu: tıkır-tıkır... hışır. Defne yorganını çenesine kadar çekti. 'Acaba balkabağının sırrı bu mu?' diye fısıldadı kendi kendine. İçinden bir parçası korkuyordu ama daha büyük bir parçası, merakını tutamıyordu. Yavaşça yataktan indi, terliklerini giydi ve pencereye yaklaştı. Camı buğulamış nefesini eliyle silip bahçeye baktı. Koca balkabağı, ay ışığının altında uyuyan turuncu bir yastık gibi duruyordu. Ama etrafında bir şey kıpırdıyordu. Küçük, yuvarlak bir şey. Defne gözlerini kıstı. Sonra bir tane daha gördü. Ve bir tane daha! Üç tane minicik şey, balkabağının dibinde dolanıyordu. O sırada kapısı yumuşakça açıldı. Anneannesi, üzerinde kalın yün hırkasıyla içeri girdi. 'Sen de mi duydun, kuzum?' diye sordu, sesi çok sakindi. Defne başını salladı. Anneannesi onu yanına aldı, elini tuttu. 'Gel, birlikte bakalım. Ama yavaşça, ürkütmeyelim onları.' Mutfaktan geçtiler, arka kapıyı usulca açtılar. Bahçe, çiy taneleriyle ıslanmıştı ve toprağın kokusu burunlarına doldu. Anneannesi elindeki küçük el fenerini yaktı ama ışığı çok kıstı, sadece patikayı görebilsinler diye. Balkabağına yaklaştıklarında Defne nefesini tuttu. Koca balkabağının arkasında, kuru yaprakların arasında, üç tane minik kirpi vardı! En büyüğü, anne kirpi olmalıydı, küçük dikenli sırtıyla yavrularını koruyordu. Yavrular ceviz büyüklüğündeydi ve burunlarını kıpırdatarak toprağı kokluyorlardı. Bahçenin köşesinden düşen olgun bir armudu yemeye çalışıyorlardı; o tıkırtılar, armudun yere düşen küçük parçalarının taşa çarpma sesiymiş meğer. 'Sırrım buydu işte,' diye fısıldadı anneannesi, gözleri gülerek. 'Geçen hafta yağmurlu bir akşam, anne kirpiyi bahçenin köşesinde gördüm. Yavrularıyla birlikte sığınacak bir yer arıyorlardı. Ben de balkabaklarının altına kuru yapraklardan bir yuva hazırladım. Ama bunu sana söylemedim, çünkü onları rahatsız etmeden kendin keşfetmeni istedim.' Defne'nin gözleri kocaman açıldı. 'Yani... bütün bu zaman balkabağımızın altında bir kirpi ailesi mi yaşıyordu?' Anneannesi başını salladı. 'Ve sen, sabırlı davranıp bağırmadığın, koşmadığın için onları ürkütmedin. İşte bu yüzden sırrı sana gösterebildim.'

Defne, çömelip kirpilere baktı. İçi sıcacık olmuştu. En küçük yavru, korkmadan başını kaldırıp ona baktı. Minicik gözleri, iki tane parıltılı boncuk gibiydi. Defne elini uzatmak istedi ama anneannesi yumuşakça koluna dokundu. 'Onlara dokunmayalım, kuzum. Onların kendi evi var, biz misafiriz burada. En güzel sevgi, bazen sadece uzaktan bakıp gülümsemektir.' Defne anladı. Başını salladı ve usulca geriye çekildi. Anne kirpi, yavrularını sırtının arkasına aldı ve yapraklı yuvalarına doğru yürüdü. Üçü, kuru yaprakların arasında küçük kahverengi yumaklar gibi kayboldular. Eve döndüklerinde anneannesi ona sıcak süt hazırladı, üstüne bir tutam tarçın serpti. Mutfakta soba çıtırdıyor, duvarda anneannesinin saatinin tik takları yumuşakça duyuluyordu. Defne, bardağını iki avucunun arasında ısıtarak sordu: 'Anneanne, yarın yine fenerimizi yapacak mıyız?' 'Elbette,' dedi anneannesi. 'Ama bu yıl, koca balkabağımızı seçmeyelim, ne dersin? Onun altında bir aile yaşıyor. Onun yerine yanındaki güzel, yuvarlak olanı alalım.' Defne hemen kabul etti. Hatta daha güzel bir fikri vardı: 'Yapacağımız fenerin ışığını, balkabağının yanına koyalım. Böylece kirpi ailesi karanlıkta korkmasın.' Anneannesinin gözleri parladı. Defne'nin başını okşadı, alnından öptü. 'Senin yüreğin, bu evdeki en sıcak şey,' dedi. Ertesi sabah, ekim güneşi pencereden süzülürken birlikte fenerini oydular. Defne, balkabağına büyük, gülen bir ağız ve iki yuvarlak göz çizdi; üzgün ya da korkutucu bir yüz değil, kocaman gülen, sevecen bir yüz. Anneannesi içine bir mum yerleştirdi.

Defne, fenerini pencerenin önüne koyduğunda mum ışığı camda titreşti ve bahçedeki yaprakların üzerine yumuşacık bir altın renk yaydı. Anneannesi yanına oturdu, omzuna sevgiyle dokundu. Defne, bir gün önce duyduğu o tıkırtıların aslında ne kadar tatlı bir sürpriz olduğunu düşündü. Korktuğunu sandığı şeyin, içinde minicik bir dostluk sakladığını öğrenmişti. O akşam yatağına girerken pencereden bahçeye bir kez daha baktı. Fener hâlâ yanıyordu, kirpi ailesi yapraklarının arasında uyuyordu ve Çınaraltı Sokağı'nın en sarı evinde, en sıcak gülümseme Defne'nin yüzündeydi.