Çilekli Bahçenin Sırrı

Güneşli bir bahar sabahıydı. Anneannenin küçük taş evinin arkasındaki bahçede, çiğ damlaları hâlâ yaprakların üzerinde minik elmaslar gibi parlıyordu. Beş yaşındaki Defne, pembe terliklerini giyip kapıdan dışarı süzüldüğünde, burnuna ilk olarak ıslak toprağın ve açan menekşelerin kokusu çarptı. O sabah anneannesi ona çok özel bir görev vermişti: bahçenin en ucundaki çilek tarhına göz kulak olmak. Ama Defne henüz bilmiyordu ki, o küçük tarhın arkasında, dostlukla ilgili öğreneceği kocaman bir sır saklıydı.

Güneşli bir bahar sabahıydı. Anneannenin küçük taş evinin arkasındaki bahçede, çiğ damlaları hâlâ yaprakların üzerinde minik elmaslar gibi parlıyordu. Beş yaşındaki Defne, pembe terliklerini giyip kapıdan dışarı süzüldüğünde, burnuna ilk olarak ıslak toprağın ve açan menekşelerin kokusu çarptı. Uzaklardan bir ardıç kuşunun sesi geliyordu. Anneannesi, önlüğünü beline bağlamış, elinde küçük bir hasır sepetle onu bekliyordu. "Bugün sana çok önemli bir görev vereceğim, Defne'ciğim," demişti anneannesi, sesi tıpkı sıcak ekmek gibi yumuşaktı. "Bahçenin en ucundaki çilek tarhını görüyor musun? Bu sabah ilk olgun çilekler kızarmaya başladı. Onlara göz kulak olmanı istiyorum. Akşam yemeğinde reçel yapacağız." Defne'nin gözleri ışıl ışıl parladı. Çileği dünyadaki her şeyden çok severdi. Sepeti iki eliyle tuttu ve patika boyunca, papatyaların arasından geçerek bahçenin ucuna doğru yürüdü. Ayaklarının altında çakıl taşları hafifçe çıtırdıyordu. Tarhın yanına vardığında bir an için durup nefesini tuttu. Yeşil yaprakların altında, küçük kırmızı çilekler tıpkı saklambaç oynayan minik yanaklar gibi görünüyordu. İlk çileği dikkatlice kopardı ve sepete koydu. Sonra bir tane daha, sonra bir tane daha. Tam dördüncüsünü uzanmışken, yaprakların arasından hafif bir hışırtı duydu. Defne irkilmedi; sadece merakla başını eğdi. Yaprakların arasında, kahverengi, dikenli, minicik bir burun belirdi. İki ufacık göz, ona şaşkınlıkla bakıyordu.

Bir kirpiydi! Tıpkı resimli kitaplarındaki gibi, ama çok daha küçük ve çok daha utangaç. Kirpi, ön ayaklarında yarısı yenmiş bir çilek tutuyordu. Defne'yi görünce donup kaldı, sanki bir şey çalarken yakalanmış gibi. Defne usulca yere çömeldi. Anneannesi ona her zaman, küçük canlılarla konuşurken sesin de küçülmesi gerektiğini söylerdi. "Merhaba," diye fısıldadı. "Korkma. Ben Defne." Kirpi bir an kıpırdamadı. Sonra yavaşça, çilekli burnunu tekrar oynatmaya başladı. Defne onun aslında çok aç olduğunu anladı. Belki günlerdir doğru dürüst yemek bulamamıştı. Ama bir an için aklına anneannesinin sözleri geldi: "Bu çilekleri reçel için topluyoruz." Eğer kirpi çilekleri yerse, reçele yetecek kadar kalmayabilirdi. Defne bir süre düşündü. Sepetine baktı, sonra kirpiye baktı. Kirpinin minik karnı içeri çökmüştü. Birden, kalbinin içinde sıcak bir şey kıpırdandı. Tıpkı anneannenin sobasındaki ateş gibi. "Sanırım," dedi yumuşak bir sesle, "bu çileklerden bir kısmı senin olmalı. Sen burada bizden önce yaşıyordun, değil mi?" Kirpi başını yan yatırdı, sanki onu anlamış gibi. Defne sepetinden iki tane güzel, olgun çilek aldı ve dikkatlice yaprakların altına, kirpinin yanına bıraktı. Sonra geri çekildi ve oturup izledi. Kirpi önce tereddüt etti, sonra usulca yaklaşıp çilekleri kokladı. Birini ağzına aldığında, küçük yanakları o kadar şişti ki, Defne kıkırdamamak için elini ağzına kapatmak zorunda kaldı. O sırada bahçenin patikasından anneannesinin ayak sesleri duyuldu. "Defne, çilekler nasıl gidiyor?" diye seslendi. Defne'nin kalbi birden hızlandı. Acaba anneannesi kızar mıydı? Çilekleri başkasına verdiği için onu azarlar mıydı? Anneannesi yaklaştığında, Defne küçük parmağını dudaklarına götürdü. "Şşş, anneanne," diye fısıldadı. "Bir misafirimiz var." Anneannesi eğilip yaprakların arasına baktı. Küçük kirpiyi gördüğünde, yüzünde Defne'nin çok sevdiği o sıcak gülümseme belirdi.

"Aaa," dedi anneannesi yavaşça. "Bizim eski dostumuz Diken Bey gelmiş demek. Onu geçen yaz da görmüştüm." Defne'nin gözleri kocaman açıldı. "Onu tanıyor musun?" Anneannesi yanına çömeldi, dizlerinden hafif bir çıtırtı geldi. "Kirpiler bahçenin dostudur, Defne'ciğim. Onlar zararlı böcekleri yer, bahçeyi korurlar. Bizim için çalışırlar. Onlara birkaç çilek borçluyuz sanırım." Defne rahat bir nefes aldı. "Ben de ona iki çilek verdim. Çok açtı sanki." Anneannesi onun başını okşadı. "Çok doğru yapmışsın. Bak, paylaşmak bahçeyi daha mutlu bir yer yapar. Hem, bize de yeterince çilek kalır, merak etme. Bu tarh çok cömerttir." Birlikte oturup Diken Bey'in çileklerini bitirmesini izlediler. Kirpi karnını doyurduktan sonra, minik bir teşekkür eder gibi başını salladı ve usulca yaprakların arasında kayboldu. Defne uzun süre onun gittiği yöne baktı. Sonra anneannesiyle birlikte sepeti doldurmaya devam ettiler. Tarh gerçekten de cömertti; reçel için bolca çilek topladılar, hatta üstüne bir tabak dolusu da taze yemek için ayırdılar. Defne, her çileği koparırken, birkaç tanesini de bilerek bırakıyordu. "Bunlar Diken Bey ve arkadaşları için," diyordu. Akşam olduğunda, anneannenin mutfağından sıcak süt ve tarçın kokusu yayılıyordu. Defne, pencerenin önündeki sandalyeye kıvrılmış, bahçeye bakıyordu. Tabağındaki son çileği ağzına attığında, dudaklarında tatlı bir gülümseme belirdi. Paylaşmanın, çileği daha tatlı yaptığını fark etmişti. Anneannesi yanına oturup saçlarını okşadığında, Defne usulca fısıldadı: "Anneanne, bahçede yeni bir arkadaşım var." Anneannesi gülümsedi, hiçbir şey sormadı. Çünkü iyi kalpli insanların bahçesinde, her zaman yeni dostluklara yer olduğunu o çok iyi biliyordu. Dışarıda, ilk yıldızlar belirmeye başlamıştı bile.

Akşam olduğunda, anneannenin mutfağından sıcak süt ve tarçın kokusu yayılıyordu. Defne, pencerenin önündeki sandalyeye kıvrılmış, bahçeye bakıyordu. Tabağındaki son çileği ağzına attığında, dudaklarında tatlı bir gülümseme belirdi. Paylaşmanın, çileği daha tatlı yaptığını fark etmişti. Anneannesi yanına oturup saçlarını okşadığında, Defne usulca fısıldadı: "Anneanne, bahçede yeni bir arkadaşım var." Anneannesi gülümsedi, hiçbir şey sormadı. Çünkü iyi kalpli insanların bahçesinde, her zaman yeni dostluklara yer olduğunu o çok iyi biliyordu. Dışarıda, ilk yıldızlar belirmeye başlamıştı bile.