Defterdeki Gizli Şifre

Pazartesi sabahıydı. İlkbaharın ilk ılık güneşi, Çınaraltı Mahallesi'nin dar sokaklarına süzülüyor, balkonlardaki sardunyaların kırmızısını daha da parlak gösteriyordu. Defne, mutfakta annesinin hazırladığı tereyağlı tostun kokusuyla uyandı. Sekiz yaşındaydı ve okula gitmek için sabırsızlanıyordu çünkü bugün çantasında çok özel bir şey vardı: dedesinin doğum gününde hediye ettiği, kapağında gümüş bir baykuş resmi olan kilitli günlüğü.

Pazartesi sabahıydı. İlkbaharın ilk ılık güneşi, Çınaraltı Mahallesi'nin dar sokaklarına süzülüyor, balkonlardaki sardunyaların kırmızısını daha da parlak gösteriyordu. Defne, mutfakta annesinin hazırladığı tereyağlı tostun kokusuyla uyandı. Sekiz yaşındaydı ve okula gitmek için sabırsızlanıyordu çünkü bugün çantasında çok özel bir şey vardı: dedesinin doğum gününde hediye ettiği, kapağında gümüş bir baykuş resmi olan kilitli günlüğü. Dede Sezai, günlüğü verirken Defne'nin avuçlarına sıkıca bastırmış, 'Bu küçük baykuş senin sırdaşın olacak,' demişti. 'İçine ne yazarsan yaz, onu sadece sen ve baykuş bilecek. Şifreni de kimseye söyleme, çünkü bir şifre, paylaşıldığı an sihrini kaybeder.' Defne o akşam saatlerce düşünmüş, en sonunda kimsenin tahmin edemeyeceğini düşündüğü bir şifre seçmişti: dedesinin doğum günü ile en sevdiği kedinin isminin baş harflerinin karışımı. Okulun bahçesine girdiğinde çınar ağacının altındaki tahta sıralar çoktan dolmuştu. En yakın arkadaşı Mira, elinde simidiyle ona el salladı. Defne koşarak yanına gitti. 'Bak sana ne göstereceğim,' dedi heyecanla, çantasından küçük günlüğü çıkardı. Gümüş baykuş, sabah güneşinde parlıyordu. Mira'nın gözleri büyüdü. 'Vay canına, ne kadar zarif! Açabilir miyim?' diye sordu, parmaklarını minik kilide doğru uzatarak. Defne bir an duraksadı ama Mira'nın meraklı bakışları karşısında kilidi açtı, sadece kapağı gösterdi, sonra hemen kapattı.

Teneffüs zili çaldığında sınıfa Elif de katıldı. Elif, geçen ay başka bir okuldan gelmişti ve hâlâ kimseyle pek konuşmuyordu. Defne onu sofraya, oyunlara çağırırdı ama Elif çoğu zaman uzaktan izlemeyi tercih ederdi. O gün Elif, Defne'nin sırasının yanından geçerken günlüğü gördü ve durdu. 'Çok güzelmiş,' dedi alçak sesle. Defne gururla gülümsedi. 'Dedem hediye etti. İçine her şeyi yazıyorum.' Elif yutkundu. 'Şifresi var mı?' Defne başını salladı. 'Evet, çok zor bir şifre.' Elif merakla sordu: 'Ne kadar zor olabilir ki? Mesela söylesen ben bile tahmin edemem.' Defne bir an düşündü. Dedesinin sözleri kulağında çınladı ama Elif'in ilk kez bu kadar yakın durması, onunla konuşması Defne'yi mutlu etmişti. Onu kırmak istemedi. Üstelik ne zararı olabilirdi ki? 'Tamam ama kimseye söyleme,' dedi fısıltıyla ve şifresini Elif'in kulağına eğilerek söyledi. Elif başını salladı, gülümsedi ve yerine geçti. Öğleden sonra resim dersinde Defne, çantasını sıranın altına koymuş, tahtaya çizilen manzarayı kopyalamaya çalışıyordu. Ders bitince çantasını açtı ve içi bir an boşalır gibi oldu: günlük yerinde değildi. Panikle her yeri aradı, sıranın altına baktı, kalem kutusunu boşalttı. Yoktu. Gözleri doldu. Mira yanına geldi, birlikte sınıfı baştan sona aradılar. Tam o sırada koridorda Elif'i gördü, bir köşede oturmuş, dizlerinin üzerinde Defne'nin günlüğünü açmış okuyordu. Defne'nin yüzü kızardı. İçinden hem öfke hem de kırgınlık geçti. Yanına yürüdü. 'Elif, bu benim günlüğüm!' dedi titrek bir sesle. Elif irkildi, günlüğü hızla kapattı. Gözleri yere indi, yanakları al al olmuştu. 'Ben... ben sadece bir bakmak istemiştim,' diye mırıldandı. 'Senin gibi arkadaşların olması ne hissettiriyor öğrenmek istedim. Ben de bir günlük tutmak istiyorum ama kimseye söyleyecek sırrım yok.' Sesi öyle kırıktı ki Defne'nin öfkesi bir anda yumuşadı. Defne yanına oturdu. İkisi de bir süre sessiz kaldı. Sonra Defne usulca konuştu: 'Şifremi sana söylememeliydim. Dedem bana şifrenin sihirli olduğunu, paylaşılınca kaybolduğunu söylemişti. Ama sen de günlüğümü iznim olmadan açmamalıydın.' Elif başını salladı, gözleri yaşardı. 'Haklısın. Özür dilerim Defne. Çok yanlış yaptım.'

Defne bir an düşündü. Sonra günlüğü kapağı kapalı şekilde dizinin üzerine koydu. 'Biliyor musun,' dedi, 'sırlar yazmak için bir günlüğe ihtiyacın yok. Önce arkadaşlığa ihtiyacın var. Eğer istersen yarın ben sana bir defter getireyim. Hatta birlikte kapağına resim yaparız. Sen kendi şifreni seçersin ve bu sefer kimseye söylemezsin, tamam mı?' Elif'in gözleri parladı. Başını hızla salladı. 'Söz veriyorum. Hem seninkini de unutacağım, gerçekten.' Defne gülümsedi. 'Zaten ben bu akşam şifremi değiştireceğim. Dedem demişti ya, paylaşılan şifre sihrini kaybeder diye. Yenisini yapacağım.' Okul çıkışı iki kız, çınar ağacının altında bir süre oturup konuştular. Elif eski okulunu, taşınmanın ne kadar zor olduğunu, yeni arkadaş bulmaktan ne kadar korktuğunu anlattı. Defne dinledi, sadece dinledi. Anladı ki bazen insanlar yanlış şeyler yaptığında, arkasında görünmeyen bir hikâye olabiliyordu. Eve döndüğünde annesine olanları anlattı. Annesi onu kucakladı. 'Hem kendi sınırını korumayı öğrendin hem de bir arkadaşına ikinci bir şans verdin. Bugün iki güzel iş başardın Defnem.' O akşam Defne, pencerenin önündeki sallanan sandalyeye oturdu. Dışarıda erik ağacının dalları hafifçe sallanıyor, mahallenin ışıkları birer birer yanıyordu. Günlüğünü açtı ve yeni bir sayfaya şunları yazdı: 'Bugün öğrendim ki bazı şeyler sadece bana ait olmalı. Şifreler de, sırlar da, kalbimdeki düşünceler de. Onları korumak, kendime saygı göstermek demekmiş.' Kalemini kapattı, günlüğünü göğsüne bastırdı ve gülümsedi. Artık baykuşun neden bilge olduğunu anlamıştı: çünkü baykuş, neyi saklayacağını, neyi paylaşacağını bilirdi.

O akşam Defne, pencerenin önündeki sallanan sandalyeye oturdu. Dışarıda erik ağacının dalları hafifçe sallanıyor, mahallenin ışıkları birer birer yanıyordu. Günlüğünü açtı ve yeni bir sayfaya şunları yazdı: 'Bugün öğrendim ki bazı şeyler sadece bana ait olmalı. Şifreler de, sırlar da, kalbimdeki düşünceler de. Onları korumak, kendime saygı göstermek demekmiş.' Kalemini kapattı, günlüğünü göğsüne bastırdı ve gülümsedi. Artık baykuşun neden bilge olduğunu anlamıştı: çünkü baykuş, neyi saklayacağını, neyi paylaşacağını bilirdi.