Devin Bahçesi

Uzak dağların eteklerinde, unutulmuş bir vadide yaşayan yaşlı bir dev, yıllardır kimseyle paylaşmadığı büyülü bahçesinde yalnızlığın ağırlığını taşırken, küçük bir prensesin cesareti ve bir sincabın sadakati sayesinde hayatının en güzel baharını keşfeder.

Çok eski zamanlarda, haritaların kenarına 'Buradan ötesi bilinmez' yazılan toprakların tam ortasında, sislerin arasına gizlenmiş bir vadi vardı. Bu vadinin en derin köşesinde, yosun tutmuş kayaların arasından yükselen devasa bir bahçe uzanırdı. Bahçenin sahibi, üç yüz yaşını çoktan geçmiş, sakalları dizlerine kadar inen yaşlı bir devdi: Torgar. Torgar'ın bahçesi sıradan bir bahçe değildi. Orada güller insan boyunda açar, papatyaların yaprakları geceleri hafifçe ışıldar, menekşeler rüzgâr estiğinde keman sesi çıkarırdı. Bahçenin tam ortasındaki kadim meşe ağacının dallarından her ilkbaharda gümüş renkli meyveler sarkardı. Kelebekler avuç içi kadar büyüktü ve kanatlarında sanki birer minyatür tablo taşırlardı. Ancak bu muhteşem bahçeyi gören tek canlı, Torgar'ın kendisiydi. Dev, yıllar önce vadinin girişine kocaman kayalar yığmış, patikayı dikenli sarmaşıklarla örtmüş ve bahçesinin etrafına göğe uzanan taş duvarlar örmüştü. Sebebi basitti: Bir zamanlar insanlar vadiye gelmiş, çiçeklerini koparmış, meyvelerini toplamış ve arkalarına bile bakmadan gitmişlerdi. Torgar o günden sonra kimseye güvenmemeye karar vermişti. Her sabah güneş doğduğunda dev, bahçesinde yalnız başına dolaşır, çiçekleriyle konuşur, kelebeklerine isimler takardı. Ama akşam olup gölgeler uzadığında, taş duvarın dibine oturur ve iç çekerdi. Rüzgâr onun iç çekişlerini vadinin dışına taşırdı ve uzaktaki kasaba halkı bu sesi duyduğunda birbirlerine 'Dağ yine inliyor' derdi. Vadinin ötesindeki Çınar Kasabası'nda ise on bir yaşında bir prenses yaşıyordu: Elif. Elif, taç giymekten ve saraylarda oturmaktan hoşlanmayan, bunun yerine kitap okuyan, ormanları keşfeden ve her canlıyla dost olan bir kızdı. Omzunda her daim küçük, kızıl tüylü bir sincap taşırdı: Fındık. Fındık, Elif bebekken bahçelerine düşmüş, annesi tarafından büyütülmüş sadık bir dosttu. İkisi nereye giderse birlikte giderdi.

Bir ilkbahar sabahı, Elif kasabanın eski kütüphanesinde tozlu bir harita buldu. Haritanın kenarında soluk mürekkeple yazılmış bir not vardı: 'Sislerin ardındaki vadide, hiç solmayan çiçeklerin bahçesi gizlidir.' Elif'in kalbi heyecanla attı. Fındık omzunda kıpırdandı, küçük burnu titredi. Ertesi şafakta Elif, sırt çantasına su, ekmek ve bir kavanoz bal koyarak yola çıktı. Patika önce çam ormanından geçti; reçine kokusu burnunu doldurdu, ayaklarının altında kuru yapraklar çıtırdadı. Sonra yol daraldı, dikenli sarmaşıklar belirdi. Fındık çevik pençeleriyle sarmaşıkları kenara iterken Elif dikkatli adımlarla ilerledi. Sonunda devasa kayaların önüne vardılar. Kayaların arasında dar bir geçit vardı; ancak bir çocuğun sığabileceği kadar küçük. Elif geçitten süzüldü ve gördüğü manzara karşısında nefesi kesildi. Renklerin cümbüşü, havada süzülen ışıltılı kelebekler, keman çalan menekşeler... Ama bahçenin ortasında, kadim meşenin altında dev bir gölge kıpırdadı. Torgar ayağa kalktığında boyu meşe ağacıyla yarışıyordu. Sesi vadinin duvarlarında yankılandı: 'Kim girdi bahçeme?' Elif'in dizleri titredi ama geri adım atmadı. Fındık omzunda büzüşmüştü. 'Ben Elif' dedi sakin bir sesle. 'Bahçeni bozmaya gelmedim. Sadece... görmek istedim.' Torgar kaşlarını çattı. 'Görmek isteyenler hep bir şey almak ister sonra. Çiçeklerimi koparırlar, meyvelerimi çalarlar.' Elif başını iki yana salladı. Çantasından bal kavanozunu çıkardı ve devin önüne koydu. 'Ben bir şey almaya değil, bir şey getirmeye geldim. Kasabamızın en iyi balı. Anneannem yapar.' Torgar şaşkınlıkla küçük kavanoza baktı. Yüzlerce yıldır kimse ona bir şey getirmemişti. Parmak uçlarıyla kavanozun kapağını açtı, kokladı. Gözlerinde yumuşak bir ışık belirdi ama hâlâ temkinliydi. O sırada Fındık omuzdan atlayıp yere indi. Küçük sincap, devin ayağının yanındaki bir çiçeğin dibini eşelemeye başladı. Torgar irkildi ama Fındık'ın yaptığı şeyi görünce duraksadı: Sincap, çiçeğin kökünü saran kurumuş yaprakları temizliyordu. Altından minicik yeni filizler göründü. 'Arkadaşım Fındık' dedi Elif gülümseyerek. 'O da bahçeleri sever. Bizim evin bahçesinde de böyle yapar; kurumuş yaprakları temizler, tohumları gömer.' Torgar uzun bir süre sessiz kaldı. Sonra ağır ağır yere çöktü, yüzü Elif'in hizasına geldi. Gözleri nemli, sesi kısıktı: 'Çok uzun zamandır kimse bahçeme özen göstermedi. Herkes sadece aldı.'

Elif devin gözlerindeki yalnızlığı gördü. 'Belki' dedi yumuşakça, 'çünkü kimse bahçeni tanıyamadı. Duvarların çok yüksek, Torgar. Dışarıdan bakınca burası karanlık ve ürkütücü görünüyor. Ama içerisi...' Etrafına baktı, gözleri hayranlıkla parladı. 'İçerisi dünyanın en güzel yeri.' Torgar derin bir nefes aldı. Elif'in sözleri yüreğinin derinliklerinde yankılandı. Belki de yıllardır ördüğü duvarlar onu korumamış, sadece yalnızlaştırmıştı. 'Peki' dedi dev, sesi bir fısıltıya dönüşerek, 'duvarları biraz alçaltsam... insanlar yine çiçeklerimi koparırsa?' Elif düşündü. 'Ya koparmazlarsa? Ya senin gibi onlar da bu güzelliğe hayran kalırsa? Hem ben söz veriyorum: kasabadaki çocuklara bahçenin kurallarını anlatırım. Buraya gelenler sadece bakmayı, koklamayı ve dinlemeyi öğrenir.' Fındık o sırada devin devasa avucuna tırmanmıştı. Küçük patileriyle Torgar'ın parmağını okşadı. Dev, hayatında ilk kez güldü; derinden, sıcak ve vadinin duvarlarını titreten bir kahkahayla. O öğleden sonra Torgar, bahçe duvarının bir bölümünü yavaşça indirdi. Elif taşları taşımasına yardım etti, Fındık da kendi çapında koşturdu. Duvar alçaldıkça içeri güneş doldu, dışarıdan kuşlar süzüldü ve vadinin girişindeki dikenli sarmaşıklar arasında yeni bir patika belirdi. Birkaç gün sonra Elif, kasabadan birkaç arkadaşını getirdi. Çocuklar bahçeye girdiğinde gözleri büyüdü, ağızları açık kaldı. Hiçbiri bir çiçek koparmadı. Bunun yerine Torgar'ın anlattığı hikayeleri dinlediler, kelebeklerin kanat desenlerini incelediler ve menekşelerin müziğiyle dans ettiler. Bir çocuk cebinden çıkardığı lale tohumlarını Torgar'a uzattı: 'Bunlar bizim bahçeden. Seninkine de ekelim mi?' Torgar tohumları avucuna aldığında elleri titredi. Yüzlerce yıldır ilk kez birisi bahçesine bir şey ekmeye gelmişti. Akşam olduğunda güneş dağların ardına çekilirken Elif, Fındık omzunda, patikadan kasabaya döndü. Arkasında Torgar'ın bahçesinden yükselen menekşe melodisi vadiye yayılıyordu. Kasaba halkı o akşam dağdan gelen sesi duyduğunda birbirlerine şaşkınlıkla baktı. Çünkü bu kez dağ inlemiyordu. Dağ şarkı söylüyordu.

O günden sonra Torgar'ın bahçesi, vadinin en canlı ve en kalabalık köşesi oldu. Çocuklar her mevsim geldi, hayvanlar her dem uğradı ve yaşlı dev, artık yalnız değildi. Prenses Elif kasabaya her döndüğünde yanında taze çiçekler ve yeni hikâyeler taşıdı. Kimse kimseye büyük bir ders vermemişti; sadece bir kapı açılmış, bir el uzanmış ve herkes kendi payına düşeni sessizce anlamıştı.