Ejderhanın Gözyaşı Gölü

Küçük bir deniz kızı, ormanın kalbindeki gizli gölde yalnız yaşayan minik bir ejderhayla karşılaşır. Birbirinden çok farklı olan bu iki arkadaş, birlikte unutulmaz bir maceraya atılır.

Çok eski zamanlarda, dağların arasına gizlenmiş küçük bir ormanın tam kalbinde, yosunlarla çevrili, berrak sularıyla ışıl ışıl parlayan bir göl varmış. Bu gölün suyu o kadar duruymuş ki, gökyüzündeki bulutlar bile suyun yüzeyine bakıp kendilerine hayran kalırmış. Gölün çevresinde mor çiçekler, sarı kelebekler ve mışıl mışıl esen tatlı bir rüzgâr her zaman hazır beklermiş. Bu gölün dibinde, mercan taşlarından yapılmış minicik bir evde, Damla adında genç bir deniz kızı yaşarmış. Damla'nın saçları mercan pembesi, gözleri deniz mavisi, kuyruğu ise gümüş pullarla kaplıymış. Damla çok neşeli bir deniz kızıymış ama bir derdi varmış: Gölde ondan başka kimse yaşamıyormuş. Balıklarla konuşmayı çok severmiş, kurbağalara şarkı söylermiş, ama hiçbiri onunla gerçekten sohbet edemezmiş. Bir bahar sabahı, güneş gölün üzerine altın rengi ışıklarını serperken, Damla her zamanki gibi suyun yüzeyine çıkmış. Tam gözlerini kısıp güneşin sıcaklığını yanaklarında hissederken, gölün kıyısından garip bir ses duymuş. Hıçkırık gibi, ama aynı zamanda hafif bir ıslık gibi bir sesti bu. Damla merakla sesin geldiği yöne doğru yüzmüş. Kıyıdaki büyük söğüt ağacının altında, avuç içi kadar küçük, turkuaz renkli bir ejderha oturuyormuş. Kanatları henüz tam açılmamış, burnu hafifçe tütüyormuş ve gözlerinden iri iri yaşlar süzülüyormuş. Her damla gözyaşı toprağa düştüğünde, küçücük bir çiçek açıyormuş. Damla şaşkınlıkla ejderhaya bakmış. Daha önce hiç ejderha görmemişti. Ejderha da başını kaldırıp Damla'yı fark etmiş ve korkuyla bir adım geri çekilmişti. İkisi de birbirlerine büyük gözlerle, merakla ve biraz da çekingenlikle bakakalmışlardı.

Damla, ejderhanın korktuğunu hissedince yumuşacık bir sesle konuşmuş: "Merhaba, ben Damla. Ağlıyorsun galiba, neyin var?" Küçük ejderha burnunu çekmiş ve titrek bir sesle cevap vermiş: "Ben Zümrüt. Ailemi kaybettim. Rüzgâr beni buraya sürükledi ama kanatlarım henüz uçmaya yetmiyor. Kimseyi tanımıyorum burada ve... ve herkes ejderhalardan korkar." Damla bir an düşünmüş. Sonra gülümsemiş: "Ben korkmadım ki senden. Hem bak, gözyaşların çiçek açtırıyor. Korkulacak biri böyle güzel bir şey yapabilir mi hiç?" Zümrüt şaşkınlıkla yere bakmış. Gerçekten de ağladığı yerde minicik papatyalar, menekşeler ve unutma beni çiçekleri açmıştı. Hayatında ilk kez gözyaşlarının güzel bir şeye dönüştüğünü fark etmişti. Ama yine de hüzünlüydü. "Burada yapayalnızım," demiş Zümrüt, başını öne eğerek. "Su benim için çok soğuk, ormanda yolumu bulamıyorum, üstelik ateş püskürtmeyi bile beceremiyorum henüz. Sadece burnumdan biraz duman çıkıyor." Damla düşünceli bir şekilde kuyruğuyla suyu şıpırdatmış. "Biliyor musun, ben de burada yapayalnızım," demiş. "Balıklarla konuşuyorum ama onlar sadece baloncuk çıkarıp gidiyorlar. Seninle konuşabiliyorum ama. Bu harika bir şey değil mi?" Zümrüt ilk kez hafifçe gülümsemiş. O gülümsemeyle burnundan küçük bir duman halkası çıkmış ve havada dönerek yükselmiş. Damla kahkahayla gülmüş, Zümrüt de ona katılmış. O günden sonra ikisi her sabah gölün kıyısında buluşmaya başlamışlar. Damla, Zümrüt'e gölün altındaki parlak taşları göstermiş, suyun yüzeyine çıkarıp hediye etmiş. Zümrüt de Damla'ya kıyıdaki çiçeklerin isimlerini öğretmiş, küçük duman halkaları yaparak onu güldürmüş. Damla suda yaşıyormuş, Zümrüt karada; ama ikisi de birbirlerinin dünyasını merak ediyor, saygıyla dinliyor ve anlamaya çalışıyormuş. Ancak bir gün, gölün suyunun yavaş yavaş çekilmeye başladığını fark etmişler. Göl her gün biraz daha küçülüyormuş. Damla endişelenmiş: "Eğer su çekilmeye devam ederse, evim yok olacak!" Zümrüt de üzülmüş çünkü gölün kuruması, arkadaşını kaybetmek demekti.

İkisi birlikte düşünmeye başlamışlar. Zümrüt, gölün yukarısındaki kayalıklara tırmanmış ve suyun kaynağına doğru ilerlemiş. Küçük kanatlarını çırparak, patileriyle kayalara tutunarak zorlu bir yolculuk yapmış. Sonunda suyun geldiği küçük dere yatağını bulmuş. Devrilmiş koca bir ağaç dalı, derenin yolunu tıkamıştı. Zümrüt heyecanla koşarak gölün kıyısına dönmüş ve Damla'ya durumu anlatmış. "Ama ben o dalı tek başıma kaldıramam," demiş üzgünce. Damla bir an düşünmüş, sonra gözleri parlamış: "Peki ya ben sana yardım edersem? Dere yatağında biraz su kalmış olmalı. Ben oraya kadar yüzebilirim, alttan iterim, sen de üstten çekersin!" Plan hazırdı. Damla, gölden dere yatağına doğru yüzmüş. Su çok sığdı ama kararlılıkla ilerlemiş. Zümrüt de yukarıdan koşarak gelmiş. Birlikte, Damla suyun içinden iterken, Zümrüt kanatlarını çırpıp var gücüyle çekerken, o koca dal yavaş yavaş yerinden oynamış. Sonunda dal devrilmiş ve berrak su şırıl şırıl akmaya başlamış. Göl, günler içinde eski halini almış. Su yeniden ışıl ışıl parlamış, çevresindeki çiçekler canlanmış, kelebekler geri dönmüş. Damla'nın mercan evi yeniden suyun derinliklerinde güvenle duruyormuş. O akşam, dolunay gölün üzerine gümüş ışığını dökerken, Damla suyun yüzeyinde, Zümrüt de kıyıdaki en yumuşak yosun yastığın üzerinde uzanmış, gökyüzündeki yıldızları saymışlar. "Biliyor musun Zümrüt," demiş Damla usulca, "sen olmasaydın derenin tıkandığını asla bulamazdım. Ben olmasaydın sen de o dalı kaldıramazdın." Zümrüt başını sallamış ve burnundan mutlu bir duman halkası çıkarmış. "Farklıyız ama tam da bu yüzden birbirimize uyuyoruz," demiş. Gölün suyu o gece her zamankinden daha parlak, daha sıcak ve daha canlı görünüyormuş. Çünkü içinde artık iki arkadaşın neşesi, cesareti ve birbirine duyduğu güven yansıyormuş.

Zümrüt ve Damla, o günden sonra her dolunayda gölün kıyısında buluşmaya devam ettiler. Farklılıkların en güzel arkadaşlıkları doğurabileceğini, her gün biraz daha derinden hissettiler.