Ejderhanın Sihirli Gözyaşı

Küçük bir peri, yaralı bir ejderhayla karşılaşınca sihirli bir dostluğun kapıları aralanır. Deniz kızlarının, canavarların ve büyülerin iç içe geçtiği bu masalsı dünyada, gerçek sihrin ne olduğunu birlikte keşfedelim.

Çok uzaklarda, bulutların pamuk şeker gibi alçaktan süzüldüğü Fısıltı Ormanı'nın tam ortasında, zümrüt renginde parıldayan küçük bir göl vardı. Bu göle herkes "Zümrüt Göl" derdi çünkü suyu güneş vurduğunda yeşil bir elmas gibi ışıldar, kıyısındaki çiçekler her mevsim açardı. Göl o kadar berraktı ki, dibindeki renkli çakıl taşlarını saymak bile mümkündü. İşte bu gölün hemen kenarında, kocaman bir söğüt ağacının kovuğunda Ela adında minik bir peri yaşardı. Ela'nın kanatları sabah çiğiyle ıslandığında gökkuşağı renklerine bürünürdü. Gözleri fındık rengiydi ve her gülümsediğinde yanaklarında iki küçük gamze beliriverirdi. Ela'nın en sevdiği şey, her sabah erkenden uyanıp gölün etrafındaki çiçeklere teker teker günaydın demekti. Papatyalara, menekşelere, sümbüllere… Her birine adıyla seslenirdi. O sabah, ılık bir bahar güneşi ormanın yaprakları arasından süzülüyordu. Kuşlar neşeyle şakıyor, arılar vızıldayarak çiçekten çiçeğe uçuyordu. Ela, her zamanki sabah turundan dönmüş, söğüt ağacının altında papatya çayını yudumlamaya hazırlanıyordu ki tuhaf bir ses duydu. Ses, gölün karşı kıyısından geliyordu. İnce, titrek bir sızlanmaydı bu; bir kedinin miyavlamasına benziyordu ama çok daha derinden geliyordu. Ela merakla kanatlarını çırptı ve sesin geldiği yöne doğru süzüldü. Sazlıkların arasından geçti, yosunlu kayaların üzerinden atladı ve sonunda küçük bir çalılığın arkasına vardığında gördüğü manzara karşısında dona kaldı. Orada, kıvrılmış bir halde, mor pullu küçücük bir ejderha yatıyordu. Ejderhanın sol kanadı garip bir şekilde bükülmüş, yere serilivermişti. Gözleri sımsıkı kapalıydı ama burnundan çıkan minik duman bulutları hâlâ nefes aldığını gösteriyordu. Ejderha Ela'nın varlığını hissetti ve gözlerini araladı. Gözleri portakal rengi, kocaman ve yaş doluydu.

"Kanatım..." diye fısıldadı ejderha cılız bir sesle. "Rüzgâr çok sert esti, dallardan birinin arasına sıkıştı ve bükülüverdi. Artık uçamıyorum." Ela'nın yüreği sızladı. Hemen ejderhanın yanına çömeldi ve nazikçe başını okşadı. Mor pulları kadife gibi yumuşacıktı. "Adın ne senin?" diye sordu Ela sıcak bir sesle. "Mor" dedi ejderha usulca. "Herkes bana Mor der." Ela, Mor'un kanadını dikkatle inceledi ama yarayı iyileştirecek sihri bilmiyordu. Peri sihri çiçekleri açtırabilir, çiğ damlalarını gökkuşağına çevirebilirdi ama kırık bir kanadı onarmak bambaşka bir büyü gerektiriyordu. Tam ümidini yitirecekken, gölün yüzeyinden bir ses yükseldi. "Belki ben yardımcı olabilirim?" Suyun içinden turkuaz saçlı, inci gözlü bir deniz kızı başını uzattı. Bu, Zümrüt Göl'de yaşayan Dalga'ydı. Dalga çoğu zaman çekingen davranır, gölün dibindeki mercan bahçesinden pek çıkmazdı ama Mor'un iniltisini duymuş ve dayanamamıştı. "Gölün dibinde iyileştirici bir yosun var" dedi Dalga. "Ama onu almak için çok derine dalmam gerek ve orada Hırçın yaşıyor." Hırçın, gölün en derin noktasında yaşayan kocaman ama aslında son derece ürkek bir su canavarıydı. Kabarık tüyleri, yuvarlak gözleri ve tombul pençeleriyle aslında hiç de korkunç değildi. Ancak yalnız kalmayı sevdiği için yanına gelen herkese hırçın hırçın homurdanırdı; adı da bu yüzden Hırçın kalmıştı. Ela kararlılıkla ayağa kalktı. "Birlikte gidelim" dedi. "Dalga, sen beni suyun altında taşıyabilir misin? Hırçın'la konuşmayı ben denerim." Dalga şaşırmıştı. "Ama ya homurdanırsa? Ya bizi istemezse?" Ela gülümsedi. "Belki de kimse ona nazikçe bir şey sormadığı için hırçındır. Denemeye değer, değil mi?" Dalga biraz düşündü, sonra başını salladı. Ela derin bir nefes aldı, Dalga'nın eline tutundu ve sihirli peri tozu sayesinde suyun altında nefes alabilir hale geldi. Birlikte gölün derinliklerine daldılar. Su berraktı ve güneş ışığı yüzeyden süzülerek altın çizgiler çiziyordu. Renkli balıklar etraflarında dans ediyordu. Aşağı indikçe su biraz daha serinledi ve sonunda Hırçın'ın yaşadığı büyük kayanın önüne vardılar.

Hırçın, kayanın arkasından kocaman yuvarlak gözleriyle onlara baktı. Kabarık tüyleri dikleşti ve beklenen homurtu geldi: "Hrrrmmpf! Ne istiyorsunuz? Kimse beni rahatsız etmesin!" Ela korkudan geri adım atmak yerine nazikçe yaklaştı. "Merhaba Hırçın" dedi yumuşak bir sesle. "Seni rahatsız ettiğimiz için çok özür dileriz. Arkadaşımız Mor'un kanadı yaralı ve senin koruduğun iyileştirici yosundan biraz lazım. Lütfen bize yardım eder misin?" Hırçın'ın gözleri kocaman açıldı. Kimse ona daha önce "lütfen" dememişti. Kimse özür dilememişti. Herkes ya korkudan kaçmış ya da izin sormadan yosunları koparmaya çalışmıştı. Hırçın'ın tüyleri yavaş yavaş indi. Sesi yumuşadı. "Gerçekten... lütfen mi dedin?" diye sordu şaşkınlıkla. Ela başını salladı ve gülümsedi. Hırçın, hiç kimsenin görmediği utangaç gülümsemesiyle kayanın arkasına döndü. Kısa süre sonra pençeleri arasında parlak yeşil bir yosun demetiyle geri geldi. "Buyur" dedi usulca. "Ve... belki bir gün tekrar uğrarsınız? Burada bazen çok sessiz oluyor." "Söz veriyoruz" dedi Dalga içtenlikle. Yüzeye çıktıklarında Ela, iyileştirici yosunu Mor'un kanadına nazikçe sardı. Yosun hafif bir ışıltı yayarak kanadın bükülmüş yerini sarmaya başladı. Birkaç dakika içinde Mor kanadını yavaşça açıp kapadı, sonra temkinli bir çırpınışla havaya yükseldi. "Uçabiliyorum!" diye sevindi, burnundan küçük mor kıvılcımlar saçarak gökyüzünde bir tur attı. O akşam, Zümrüt Göl'ün kıyısında dört yeni arkadaş bir aradaydı. Hırçın ilk kez yüzeye çıkmış, Dalga mercan tahtının üzerinde oturmuş, Mor kurulanmış kanadını güneşin son ışıklarına açmış, Ela ise herkese papatya çayı dağıtıyordu. Göl, dört arkadaşın gülüşmeleriyle dalgalanırken her zamankinden daha parlak, daha sıcak ve daha zümrüt görünüyordu.

Zümrüt Göl'ün kıyısında başlayan bu dostluk, bize şefkatin en güçlü sihir olduğunu fısıldadı. Belki de etrafımıza biraz daha dikkatli bakarsak, yardıma ihtiyacı olan bir arkadaşı her yerde bulabiliriz.