Elif'in Bahçesi

Küçük Elif, büyükannesinin bahçesinde hiç açmayan bir tohum ektiğinde, sabrın ve sevginin ne kadar güçlü olduğunu keşfeder.

Elif, beş yaşında, koyu kahverengi saçlarını her sabah iki örgü yapan, gülümsediğinde yanaklarında gamzeler beliren bir kızdı. Her yaz, annesinin annesi olan Neriman Nine'nin küçük kasabasına giderdi. Neriman Nine'nin evi, tepenin tam yamacında, mavi kepenkleri ve beyaz badanalı duvarlarıyla kasabanın en sevimli eviydi. Ama evi güzel yapan asıl şey, kapının hemen önünde başlayıp evin arkasına kadar uzanan kocaman bahçesiydi. O bahçe, Elif'in dünyasındaki en büyülü yerdi. Lavanta demetleri rüzgârda hafifçe sallanırdı. Domates fidelerinin üzerinde uğur böcekleri dolaşırdı. Sardunya saksıları pencerelerin önünde kırmızı kırmızı parlardı. Neriman Nine, her sabah güneş doğmadan bahçeye iner, ellerini toprağa değdirir ve bitkileriyle konuşurdu. "Günaydın güzellerim, bugün de birlikte büyüyelim," derdi her birine ayrı ayrı bakarak. O yazın ilk günü, sıcak bir haziran sabahıydı. Güneş, bahçenin üzerine altın rengi ışıklar saçıyordu. Elif, büyükannesinin yanına koştuğunda, Neriman Nine elinde küçük, kahverengi bir kâğıt paket tutuyordu. "Bu senin için," dedi Neriman Nine, gözlerinde bildik o sıcak ışıltıyla. "İçinde ayçiçeği tohumları var. Bu yaz kendi çiçeğini kendin yetiştireceksin." Elif, paketin içine baktı. Küçücük, siyah beyaz çizgili tohumlar avucuna döküldü. Burnu hafifçe kırıştı. Bu minicik, kuru şeyler nasıl olup da kocaman, sarı bir çiçeğe dönüşecekti? Ama gözleri heyecanla parladı. "Hemen ekelim!" dedi Elif, zıplayarak. Neriman Nine güldü. Bahçenin köşesindeki boş toprak parçasını gösterdi. Birlikte diz çöktüler. Elif, küçük parmaklarıyla toprağı kazdı. Tohumları teker teker yerleştirdi. Üzerlerini nazikçe toprakla örttü. Sonra küçük, bakır sulama kabıyla toprağı suladı. Su, toprağın üzerinde minik göletler oluşturdu ve yavaşça emildi. "Yarın sabah çiçek açar mı?" diye sordu Elif, umutla. Neriman Nine başını iki yana salladı. "Sabır, küçük bahçıvanım. Sabır."

Ertesi sabah Elif, gözlerini açar açmaz bahçeye koştu. Tohumları ektiği yere baktı. Toprak dümdüzdü. Hiçbir şey yoktu. Ne bir yaprak, ne bir filiz, ne de küçücük bir yeşillik. Elif'in dudakları büzüldü. "Hiçbir şey çıkmamış," dedi üzgün bir sesle. Neriman Nine, elinde çay bardağıyla verandadan seslendi: "Daha bir gün oldu, canım. Tohumlar toprağın altında çalışıyor. Onları göremiyorsun ama onlar orada." Elif o gün yine suladı. Ertesi gün de. Üçüncü gün de. Her sabah umutla koşuyor, her sabah boş toprakla karşılaşıyordu. Dördüncü günün akşamı, Elif mutfak masasında çenesini ellerine dayamış, pencereden bahçeye bakıyordu. "Babaannem, tohumlarım bozuk olabilir mi?" diye sordu. Neriman Nine, ocaktan taze pişirdiği böreği tabağa koyarken döndü. Elif'in yanına oturdu ve elini tuttu. "Sana bir şey anlatayım mı?" dedi. "Bu bahçedeki en büyük erik ağacını görüyor musun? Onu ben senin annen doğduğu yıl diktim. İlk yıl tek bir erik bile vermedi. İkinci yıl da vermedi. Ben her gün suladım, budadım, toprak verdim. Üçüncü yıl, bir sabah baktım ki dallar eriklerle dolmuş. Bazı güzel şeyler zaman ister." Elif, pencerenin dışındaki kocaman erik ağacına baktı. Dalları meyveyle doluydu. O büyük ağaç bir zamanlar küçücük bir fidan olmuştu demek ki. Beşinci günün sabahı, Elif her zamanki gibi koşarak bahçeye indi. Sulama kabını doldurdu. Tohumların olduğu yere yaklaştı. O an durdu. Gözlerini kırpıştırdı. Toprağın arasından, minicik, soluk yeşil bir baş uzanıyordu. Bir filiz. Küçücük, nazik, toprağı zorlayarak yukarı doğru uzanan bir filiz. "Anneanne! Anneanne! Gel çabuk!" diye bağırdı Elif, sesinde öyle bir sevinç vardı ki komşunun kedisi bile merakla bahçe duvarının üzerinden kafasını uzattı. Neriman Nine koşarak geldi. İkisi birlikte o minicik filizin başına çömeldi. Elif'in gözleri dolmuştu. Ama bu sefer mutluluktan. "Gerçekten çalışıyormuş," dedi fısıltıyla, sanki yüksek sesle konuşursa filizi korkutacakmış gibi. "Toprağın altında gerçekten çalışıyormuş."

O günden sonra Elif, her sabahı bir ritüele dönüştürdü. Güneş, mavi kepenklerin arasından odaya süzülür süzülmez kalkıyor, ayaklarına terliklerini geçiriyor ve bahçeye iniyordu. Önce filizine günaydın diyordu, tıpkı Neriman Nine'nin çiçeklerine yaptığı gibi. Sonra suluyor, toprakta karınca var mı diye kontrol ediyor, rüzgâr sertse küçük bir çubukla destek yapıyordu. Günler geçtikçe filiz büyüdü. İnce bir gövde yükseldi. Yapraklar açıldı; geniş, tüylü, koyu yeşil yapraklar. Elif, büyümeyi her gün izliyordu ama büyüme öyle yavaştı ki ancak birkaç gün öncesiyle kıyaslayınca farkı görebiliyordu. Bir sabah, temmuzun ortasında, Elif bahçeye indiğinde nefesi kesildi. Ayçiçeğinin tepesinde, henüz tam açmamış ama sarı yaprakları sımsıkı birbirine sarılmış bir tomurcuk duruyordu. Elif o gün sulama kabını özellikle yavaş ve dikkatli doldurdu. Toprağı özenle suladı. Üç gün sonra, güneşin en parlak olduğu bir öğle vakti, tomurcuk açıldı. Kocaman, altın sarısı yapraklar güneşe doğru yüzünü çevirdi. Ortasındaki kahverengi daire, minik tohumlarla doluydu. Elif'in ektiği o küçücük tohumlardan biri, göğsüne kadar uzanan muhteşem bir ayçiçeği olmuştu. Elif, çiçeğin karşısında durdu. Parmaklarını yumuşak yapraklara dokundurdu. Sıcaktı, güneşin kokusunu taşıyordu. Bir arı gelip çiçeğin üzerine kondu, Elif kıpırdamadan izledi. Neriman Nine, verandadan bu manzarayı seyretti. Yanına geldiğinde Elif döndü ve büyükannesine sarıldı. "Ben vazgeçmediğim için açtı, değil mi?" dedi Elif. Neriman Nine, torununun saçlarını okşadı. "Ve sevgiyle baktığın için," diye ekledi. O akşam Elif, annesini telefonla aradı ve her şeyi anlattı. Sonra bahçeye çıktı, ayçiçeğinin yanına oturdu ve batmakta olan güneşi izledi. Gökyüzü turuncu ve pembeye boyanmıştı. Bir serçe, bahçe duvarının üzerinde şarkı söylüyordu. Elif gülümsedi. Avucunun içindeki o küçücük tohumun bu kocaman çiçeğe dönüştüğünü düşündü ve içinde sıcacık bir şey hissetti; bir şeylere inanmanın, sabırla beklemenin ve sevgiyle ilgilenmenin ne kadar değerli olduğunu artık biliyordu.

Elif, o küçük tohumdan büyüyen çiçeğe bakarak hayatta en güzel şeylerin sabırla ve sevgiyle büyüdüğünü kendi kendine anlamıştı.