Elif'in Sabun Köpükleri

Küçük Elif, güneşli bir yaz sabahında parkta oynamış ve elleri toprak olmuştu. Peki ellerini yıkamayı seviyor muydu? İşte Elif'in sabun köpükleriyle tanıştığı o sevimli günün hikayesi!

Sıcak bir yaz sabahıydı. Gökyüzü masmaviydi ve güneş pırıl pırıl parlıyordu. Küçük Elif, annesinin elini tutmuş, evlerinin hemen yanındaki parka yürüyordu. Ayaklarındaki kırmızı sandaletler kaldırım taşlarına her bastığında şıp şıp diye ses çıkarıyordu. Parkın kapısından içeri girdiklerinde Elif'in gözleri parladı. Kum havuzu oradaydı, sarı küreğiyle birlikte onu bekliyordu! Elif annesine dönüp gülümsedi, sonra kum havuzuna doğru koştu. Elif o sabah kum havuzunda kocaman bir kale yapmaya karar vermişti. Küçük parmaklarını kumun içine daldırdı. Kum ılıktı, güneş onu sabahtan beri ısıtmıştı. Elif küçük ellerini kürek gibi kullandı, kumları üst üste yığdı. Bir avuç daha, bir avuç daha… Kale büyüyordu! Sonra parkın kenarındaki çiçekli toprak yolda bir solucan gördü. Eğildi, parmağıyla toprağı karıştırdı. Solucan kıvrılarak toprağın altına kaçtı. Elif kıkırdadı. Toprak parmak aralarına dolmuştu, tırnakların kenarları kahverengiye dönmüştü ama Elif bunun hiç farkında değildi. Derken annesi yanına geldi. Elinde küçük bir poşet vardı, içinde Elif'in en sevdiği çilekli bisküviler duruyordu. "Bisküvi ister misin tatlım?" diye sordu annesi sıcak bir gülümsemeyle. Elif hemen "Evet!" diye bağırdı ve bisküviye uzandı. Ama tam o sırada annesi nazikçe Elif'in ellerini tuttu ve avuçlarını yukarı çevirdi. "Bir bak bakalım ellerine," dedi annesi. Elif küçük avuçlarına baktı. Elleri toprak, kum ve çimenle kaplıydı. Parmakları yapış yapıştı. Tırnaklarının altında minicik kum taneleri parlıyordu. "Bu ellerle bisküvi yersek karnımız ağrıyabilir," dedi annesi yumuşak bir sesle. "Eve gidip ellerimizi yıkayalım mı?" Elif'in dudakları hafifçe büzüldü. Ellerini yıkamak uzun sürerdi, bisküviyi hemen şimdi yemek istiyordu!

Annesi Elif'in elinden tuttu ve birlikte eve doğru yürümeye başladılar. Elif biraz somurtuyordu. Parkta kalmak, bisküvisini hemen yemek istiyordu. Ama annesi onu kucağına alıp merdivenlerden çıkardı ve doğruca banyoya götürdü. Banyo küçük ve aydınlıktı. Pencereden içeri sızan güneş ışığı, beyaz fayansların üzerinde dans ediyordu. Lavabonun kenarında Elif'in sarı lastik ördeği duruyordu. Ördeği görünce Elif hafifçe gülümsedi. Annesi Elif'in küçük basamağını lavabonun önüne koydu. Elif basamağa çıktı, artık lavaboya tam yetişebiliyordu. Annesi musluğu açtı. Su şırıl şırıl akmaya başladı. Elif parmak uçlarını suyun altına tuttu, su ılıktı ve çok hoştu. "Şimdi sihirli bir şey göstereyim sana," dedi annesi. Lavabonun yanından pembe bir sabun aldı. Sabun çilek kokuyordu! Elif burnunu sabuna yaklaştırıp kokladı. Tıpkı bisküvileri gibi kokuyordu! Annesi sabunu Elif'in küçük avuçlarına koydu. "Avuçlarını birbirine ovala bakalım," dedi. Elif avuçlarını ovmaya başladı. Ve o zaman bir şey oldu! Sabundan minicik, bembeyaz köpükler çıkmaya başladı. Bir tane, iki tane, üç tane… Giderek daha çok köpük! Elif'in gözleri kocaman açıldı. "Anne, bak! Köpükler!" diye bağırdı sevinçle. Köpükler Elif'in parmaklarının arasından taşıyordu. Güneş ışığı köpüklere vurunca minicik gökkuşakları oluşuyordu. Elif büyülenmiş gibi baktı. Bir köpük havaya uçtu, yavaşça süzüldü ve sonra pat diye patladı. Elif kahkahayla güldü. "Bir köpük uçtu!" dedi Elif. "Bir tane daha yapayım!" Elif ellerini tekrar tekrar ovaladı. Parmaklarının arasını, tırnaklarının altını, bileklerini ovuşturdu. Her ovuşturmada yeni köpükler doğuyordu. Kumlar, topraklar, yapışkanlıklar hepsi köpüklerin arasında kayboluyordu. Annesi de kendi ellerini yıkıyordu yanında. İkisi birlikte köpükleri üflediler. Küçücük köpükler banyoda süzüldü. Elif bir tane saydı, iki tane saydı, üç tane saydı! Parmakları artık pırıl pırıldı. "Şimdi durulayalım mı?" dedi annesi. Elif ellerini suyun altına tuttu. Ilık su köpükleri alıp götürdü. Altından tertemiz, pembecik, yumuşacık eller çıktı.

Annesi havluyu uzattı. Havlu pamuk gibi yumuşaktı ve lavanta kokuyordu. Elif ellerini havluya sildi. Parmaklarını tek tek kuruluyordu, tıpkı annesinin yaptığı gibi. Sonra avuçlarını kaldırıp baktı. Tırnakları bembeyazdı, parmakları pırıl pırıldı, hiçbir yerde kum tanesi kalmamıştı. "Anne, ellerim çok güzel oldu!" dedi Elif gururla. Annesi gülümsedi ve Elif'in alnından öptü. "Harika olmuş tatlım," dedi. Birlikte mutfağa yürüdüler. Annesi poşetten çilekli bisküvileri çıkardı ve tabağa koydu. Elif tertemiz elleriyle bisküviyi aldı. Bisküvi çıtır çıtırdı, çilek parçacıkları dilinin üzerinde eridi. Elif daha önce hiç bu kadar lezzetli bir bisküvi yediğini hatırlamıyordu. Bir bisküvi daha aldı. Tertemiz parmaklarıyla tutmak çok keyifliydi. Yapışkanlık yoktu, kum yoktu, sadece çıtır çıtır bisküvi vardı. Öğleden sonra Elif tekrar parka gitti. Bu sefer kaydıraktan kaydı, salıncakta sallandı ve çimlerin üzerinde yuvarlandı. Elleri yine kirlenmişti ama bu sefer hiç üzülmedi. Eve döndüklerinde Elif annesinin elini çekiştirdi. "Anne, ellerimi yıkayalım mı? Köpük yapmak istiyorum!" dedi. Başka bir şeye de karar vermişti Elif. Bu sefer köpükleri dörde kadar sayacaktı! Basamağına çıktı, musluğu açtı, pembe sabunu aldı. Avuçlarını ovaladı ve köpükler yine dans etmeye başladı. Bir, iki, üç, dört! Dört tane köpük havaya uçtu. Elif artık her park dönüşünde lavabonun başına koşuyordu. Çünkü sabun köpüklerinin arasında gökkuşağı aramak, dünyada en sevdiği oyunlardan biri olmuştu. Ve her seferinde tertemiz elleriyle yediği bisküviler, her seferinde biraz daha lezzetli geliyordu. Sarı lastik ördek lavabonun kenarından her zamanki gibi gülümsüyordu.

Elif o günden sonra ellerini yıkamayı çok sevdi. Çünkü artık biliyordu ki küçücük sabun köpüklerinin her biri, onu koruyan minicik bir arkadaştı. Sen de ellerini yıkarken köpükleri sayabilirsin!