Fenerdeki Fısıltı

Ekim ayının son cumartesi gecesiydi ve Söğütlü Kasabası'nın dar sokakları, balkonlara asılan turuncu kabak fenerlerin sıcak ışığıyla yıkanıyordu. On bir yaşındaki Deniz, kuzeni Aslı ile birlikte, kasabanın tepesindeki yaşlı Muzaffer Amca'nın uzun zamandır boş duran köşküne bakıyordu. Rüzgar, bahçedeki çınar yapraklarını hışırdatıyor, uzaklardan bir baykuşun ötüşü geliyordu. Aslı, elindeki termostan sıcak elma çayı bardaklarına doldururken, köşkün üst kat penceresinde bir ışığın titreştiğini fark etti. Oysa herkes o köşkün yıllardır kilitli olduğunu söylüyordu.

Ekim ayının son cumartesi gecesiydi ve Söğütlü Kasabası'nın dar sokakları, balkonlara asılan turuncu kabak fenerlerin sıcak ışığıyla yıkanıyordu. Havada ıslak yaprak ve fırından yeni çıkmış tarçınlı kurabiye kokusu birbirine karışmıştı. On bir yaşındaki Deniz, yün atkısını çenesine kadar çekmiş, kuzeni Aslı ile birlikte kasabanın tepesindeki yaşlı Muzaffer Amca'nın uzun zamandır boş duran köşküne bakıyordu. Köşk, sarmaşıkların tırmandığı yüksek duvarları ve sivri çatısıyla, kasabanın en gizemli yapısıydı. Muzaffer Amca yıllar önce uzak diyarlara, denizlere açılmıştı ve bir daha dönmemişti. Kasabalılar onun eski bir kaptan olduğunu, köşkte bıraktığı gemi maketleri ve haritalarla dolu bir odası olduğunu fısıldardı. Aslı, elindeki termostan sıcak elma çayını bardaklarına doldururken birden durdu. 'Deniz, şuraya bak,' diye fısıldadı. Köşkün üst kat penceresinde küçük, titrek bir ışık belirmişti. Bir mum ışığı gibi bir görünüp bir kayboluyordu. Deniz'in kalbi hızlandı ama gözlerini o pencereden ayıramadı.

'Belki de rüzgar perdeyi oynatıyordur,' dedi Deniz, sesini kendinden emin çıkarmaya çalışarak. Ama Aslı başını iki yana salladı. 'Rüzgar ışık yakmaz ki.' İki kuzen birbirine baktı. Kasabada o gece herkes Cadılar Bayramı şenliğindeydi; meydanda müzik çalıyor, çocuklar kostümleriyle kapı kapı dolaşıyordu. Ama tepedeki köşk, sanki başka bir dünyaya aitmiş gibi sessizdi. Deniz derin bir nefes aldı. 'Gidip bakalım mı?' diye sordu. Aslı önce tereddüt etti, sonra cebindeki küçük el fenerini sıkıca kavradı. 'Birlikte gidersek, gideriz,' dedi. Bahçe kapısının menteşeleri hafifçe gıcırdadı. Taş yol, düşmüş kestane yapraklarıyla kaplıydı ve ayaklarının altında çıtırdıyordu. Köşkün ahşap verandasına çıktıklarında, içeriden çok hafif bir ses geldi: birinin öksürüğü. Deniz olduğu yerde donakaldı. Hayaletler öksürmezdi, değil mi? Aslı, kapının hafifçe aralık olduğunu fark etti. Cesaretini toplayıp usulca itti. İçerideki hol loştu ama duvardaki bir gaz lambası, yumuşak bir ışık yayıyordu. Merdivenin başında, yorgun görünen yaşlı bir adam duruyordu. Sırtında eski bir kaptan ceketi, elinde ise küçük bir fener vardı. 'Merhaba çocuklar,' dedi adam, sesi çatlak ama sıcaktı. 'Ben Muzaffer. Bu gece uzun bir yolculuktan sonra evime döndüm ama elektrikler henüz açılmamış. Sizi korkuttum mu yoksa?' Deniz ve Aslı birbirine baktı; korkuları bir anda merak ve şaşkınlığa dönüşmüştü. Muzaffer Amca'nın gözlerinde, denizlerin tuzunu ve uzun yılların yalnızlığını görmek mümkündü.

Aslı termosundaki elma çayını çıkardı ve nazikçe uzattı. 'İster misiniz? Hâlâ sıcak.' Yaşlı adamın yüzünde küçük bir gülümseme belirdi. Üçü, holdeki eski koltuklara oturdular. Muzaffer Amca, uzak limanlardan, fırtınalarda yol bulduğu takımyıldızlardan, Hint Okyanusu'nda gördüğü uçan balıklardan bahsetti. Deniz, adamın anlattıklarını dinlerken, biraz önce ne kadar korktuğunu neredeyse unutmuştu. 'Kasabaya döndüğümde,' dedi Muzaffer Amca, 'kimsenin beni hatırlamayacağından korktum. Bu yüzden gündüz gelmek yerine gece sessizce girmeyi tercih ettim. Sanırım pencereden gördüğünüz ışık, yalnızlığımın feneriydi.' Deniz, adamın elini nazikçe tuttu. 'Yarın size kasabayı gezdirebiliriz. Herkes eski kaptanı görmek isteyecektir.' Muzaffer Amca'nın gözleri parladı. Ertesi sabah Deniz ve Aslı, komşulara Muzaffer Amca'nın döndüğünü müjdelediler. O günden sonra köşkün pencereleri her akşam sıcak bir ışıkla parladı. Deniz, cebindeki küçük not defterine şunları yazdı: 'Bazen korktuğumuz şeyler, aslında ışığa ihtiyacı olan yalnız kalplerdir.' Fenerdeki o titrek ışık, artık bir gizem değil, bir dostluğun başlangıcıydı.

Deniz ve Aslı, ertesi sabah komşulara Muzaffer Amca'nın döndüğünü müjdelediler. O günden sonra köşkün pencereleri her akşam sıcak bir ışıkla parladı. Deniz, cebindeki küçük not defterine şunları yazdı: 'Bazen korktuğumuz şeyler, aslında ışığa ihtiyacı olan yalnız kalplerdir.' Kasabanın çocukları artık tepedeki köşkten korkmuyor, tam tersine Muzaffer Amca'nın anlattığı deniz hikayelerini dinlemek için sıraya giriyordu. Fenerdeki o titrek ışık, artık bir gizem değil, bir dostluğun başlangıcıydı.