Fıstık ve Perili Köşk

Ekim ayının son cumartesi sabahıydı. Rüzgâr, Karaağaç Sokağı'nın kaldırımlarına dökülmüş kızıl yaprakları usulca bir oraya bir buraya savuruyor, havada ıslak toprak ve tarçınlı elma kokusu geziniyordu. Sekiz yaşındaki Elif, mutfakta anneannesinin fırından yeni çıkardığı kabak çöreklerinin buharını izlerken pencerenin dışındaki manzaraya takılıp kalmıştı. Sokağın tam karşısında, sarmaşıkların sardığı, panjurları hep kapalı duran o eski köşk vardı: Beyoğlu Köşkü. Kasabadaki bütün çocuklar oraya 'Perili Köşk' derdi ve kimse bahçe kapısının önünden bile geçmeye cesaret edemezdi. Ama Elif'in kedisi Fıstık, o sabah tam olarak oraya, o duvarın öte yanına atlamıştı.

Ekim ayının son cumartesi sabahıydı. Rüzgâr, Karaağaç Sokağı'nın kaldırımlarına dökülmüş kızıl yaprakları usulca bir oraya bir buraya savuruyor, havada ıslak toprak ve tarçınlı elma kokusu geziniyordu. Sekiz yaşındaki Elif, mutfakta anneannesinin fırından yeni çıkardığı kabak çöreklerinin buharını izlerken pencerenin dışındaki manzaraya takılıp kalmıştı. Sokağın tam karşısında, sarmaşıkların sardığı, panjurları hep kapalı duran o eski köşk vardı: Beyoğlu Köşkü. Kasabadaki bütün çocuklar oraya 'Perili Köşk' derdi ve kimse bahçe kapısının önünden bile geçmeye cesaret edemezdi. Elif, kasabaya sadece iki hafta önce, yaz tatilinin uzatılmış hâli için gelmişti. Annesiyle babası bir haftalığına şehir dışına çıkmışlardı ve o, bu süreyi anneannesinin ahşap, üç odalı evinde geçirecekti. Yanında getirdiği tek şey ise en yakın arkadaşıydı: turuncu tekir kedisi Fıstık. Fıstık meraklı, biraz da yaramaz bir kediydi. Sabah kahvaltısını yeni bitirmişti ki açık kalan mutfak penceresinden bir sıçrayışta bahçeye atlamış, oradan da alçak taş duvarı aşarak tam da o köşkün bahçesine dalıp gözden kaybolmuştu. 'Anneanne!' diye seslendi Elif, sesi hafifçe titreyerek. 'Fıstık karşıya kaçtı. Perili köşkün bahçesine girdi!' Anneannesi elindeki tahta kaşığı bıraktı, önlüğüne ellerini sildi ve pencereden dışarı baktı. Yüzünde ne korku ne de şaşkınlık vardı; sadece hafif, düşünceli bir gülümseme belirdi. 'Perili köşk mü?' dedi yavaşça. 'Kim demiş öyle olduğunu?' 'Herkes, anneanne. Sokaktaki bütün çocuklar. İçinde bir cadı yaşarmış, geceleri de üst kattaki lamba kendi kendine yanıp sönermiş.' Anneannesi güldü, ama alaycı bir gülüş değildi bu. Yumuşacık, biraz da hüzünlüydü. 'Fıstık'ı almak istiyor musun peki?' Elif başını salladı. Fıstık olmadan bir günü bile geçiremezdi. Ama o kapıdan içeri girmek... İçindeki minik bir ses, 'Sakın gitme,' diyordu.

Anneannesi, mutfağın çekmecesinden küçük bir kâğıt torba çıkardı, içine iki tane kabak çöreği koydu ve Elif'e uzattı. 'Al bakalım,' dedi. 'Bahçenin kapısını çal. Eğer biri açarsa, bu çörekleri ona ver ve 'Fıstık'ı arıyorum,' de. Açan olmazsa hemen geri dön. Ben de buradan seni izleyeceğim.' Elif, mor hırkasını giydi, torbayı sıkıca kavradı ve dışarı çıktı. Sokakta yapraklar ayaklarının altında çıtırdıyor, uzaktan bir karganın sesi geliyordu. Adım adım karşıya geçti. Köşkün demir bahçe kapısı, üzerine yıllar boyu yağmış yağmurların izini taşıyordu; boyası dökülmüş, menteşeleri paslanmıştı. Elif elini kapıya uzattı, ama zil yerine ipe bağlı eski bir çıngırak vardı. İpi hafifçe çekti. 'Tıngır... tıngır...' Uzun bir sessizlik oldu. Elif tam geri dönecekti ki köşkün ahşap kapısı gıcırtıyla açıldı. İçeriden yaşlı bir kadın çıktı. Uzun boylu değildi; hatta Elif'ten sadece bir baş uzundu. Saçları bembeyazdı, başında lacivert bir eşarp vardı ve kollarında -Elif gözlerine inanamadı- Fıstık uyukluyordu. 'Sen olmalısın küçük hanım,' dedi kadın, sesi çatlak ama sıcaktı. 'Bu turuncu beyefendi mutfağıma daldığında anladım, sahibi mutlaka gelir diye.' Elif önce ne diyeceğini bilemedi. Karşısında ne cadı vardı ne de hayalet. Sadece kırışık elleri titreyen, gözleri iyilikle parlayan yaşlı bir teyze duruyordu. 'Ben... ben Elif,' dedi güçlükle. 'Kedimi almaya geldim. Anneannem de size bunları yolladı.' Torbayı uzattı. Yaşlı kadın torbayı aldı, kokladı ve gözleri doldu. 'Ayşe'nin kabak çöreği,' diye fısıldadı. 'Otuz yıldır bu kokuyu almamıştım.' Sonra kendine geldi. 'Ben Zeynep. İçeri buyurmaz mısın? Fıstık senin geldiğini duyunca zaten inecektir.' Elif tereddüt etti. Ama Zeynep Hanım'ın arkasında görünen bahçe, hiç de düşündüğü gibi değildi. Kurumuş görünse de, girişin iki yanında hâlâ inatla açmış mor kasımpatılar vardı. Yerdeki taş yol temizdi. Zeynep Hanım, kapıyı ardına kadar açtı ve içeri girdi. Elif de arkasından yürüdü. Eve girdiğinde, dışarıdan sandığının aksine karanlık değil, sadece loştu. Panjurlar kapalıydı ama tavanda küçük bir avize hâlâ eski bir sarılıkla parlıyordu. Duvarlarda çerçeveli fotoğraflar vardı: genç bir kadın, kucağında bir bebek, yanında gülümseyen bir adam. 'Bunlar kimler?' diye sordu Elif usulca. 'O bebek benim oğlum,' dedi Zeynep Hanım, sesi hafifçe kısılarak. 'Şimdi çok uzakta, denizin öte yanında yaşıyor. Yılda bir kez arar. Kocam ise on yıl önce vefat etti. O günden beri panjurları açmıyorum. Işık girsin diye kime açayım ki, düşünüyorum. Ama sanırım yanılmışım.' Elif, yaşlı kadının yüzüne baktı. Fıstık, Zeynep Hanım'ın kollarından atlayıp Elif'in bacaklarına sürtündü. 'Peki geceleri yanan lamba?' diye sordu Elif, meraklanarak. Zeynep Hanım güldü. 'Ah, o mu? Uyuyamadığım gecelerde yukarı çıkıp kitap okurum. Işık, kırık panjurun aralığından sokağa sızıyor olmalı. Meğer bütün kasaba beni hayalet sanıyormuş, öyle mi?' Kahkahası bir çıngırak gibi ince ve neşeliydi.

Elif de gülmeye başladı. Bir anda içindeki bütün korku, sanki pencereden giren rüzgârla birlikte savrulup gitmişti. 'Ben de sizi cadı sanmıştım,' dedi utanarak. 'Özür dilerim.' 'Özür dilenecek bir şey yok, canım,' dedi Zeynep Hanım. 'İnsanlar bilmedikleri şeylerden korkarlar. Ben de gençken karanlık koridorlardan korkardım. Sonra anladım ki karanlık dediğimiz şey, çoğu zaman sadece ışığın henüz ulaşmadığı bir yer.' Birlikte mutfağa geçtiler. Zeynep Hanım, Elif'e sıcak bir bardak ıhlamur ikram etti. Elif, kabak çöreklerinden birini de onunla paylaştı. Sohbet ettiler. Zeynep Hanım, gençliğinde bu köşkte nasıl büyük davetler verildiğini, bahçede vişne ağaçları olduğunu, oğlunun ceviz ağacına nasıl tırmandığını anlattı. Elif de anneannesini, okulunu, Fıstık'ı nasıl bulduğunu anlattı. Zaman, sanki ıhlamurun buharıyla birlikte usulca yükseldi. Gitme vakti geldiğinde Elif, kapıda durdu ve döndü. 'Zeynep teyze,' dedi. 'Yarın anneannemle birlikte gelebilir miyiz? Belki panjurları birlikte açarız. Kasımpatılarınız çok güzel, güneşi hak ediyorlar.' Zeynep Hanım'ın gözleri bir kez daha doldu, ama bu sefer gülümseyerek. 'Beklerim sizi, kızım. Hem de nasıl beklerim.' Elif, Fıstık'ı kollarına aldı. Zeynep Hanım ona bir de içi kurabiye dolu küçük bir teneke kutu verdi. Bahçe kapısından çıkarken Elif geri döndü ve el salladı. Yaşlı kadın da eşikten, ince parmaklarıyla ona el salladı. O an, köşkün üstündeki bulutlar aralandı ve ekim güneşi, sarmaşıklı duvarların üzerine altın rengi bir örtü serdi. Elif eve döndüğünde anneannesi onu kapıda karşıladı. Fıstık, Elif'in kollarında mırıldanıyor, Zeynep Hanım'ın verdiği kurabiye kutusu ise Elif'in çantasından tatlı tatlı kokuyordu. Anneannesi, torununun yanaklarındaki pembeliği ve gözlerindeki o yeni parıltıyı görünce hiçbir şey sormadan içeri buyur etti. Elif o gece yatağına girdiğinde, penceresinden karşıdaki köşke baktı. Üst kattaki lamba yanıyordu ve bu ışık artık ona hiç de ürkütücü gelmiyordu. Aksine, tanıdık bir arkadaşın 'iyi geceler' demesi gibiydi. Yastığına başını koyarken kendi kendine gülümsedi. Meğer kasabanın en korkunç yeri, aslında kasabanın en yalnız yeriymiş.

Elif eve döndüğünde anneannesi onu kapıda karşıladı. Fıstık, Elif'in kollarında mırıldanıyor, Zeynep Hanım'ın verdiği kurabiye kutusu ise Elif'in çantasından tatlı tatlı kokuyordu. Anneannesi, torununun yanaklarındaki pembeliği ve gözlerindeki o yeni parıltıyı görünce hiçbir şey sormadan içeri buyur etti. Elif o gece yatağına girdiğinde, penceresinden karşıdaki köşke baktı. Üst kattaki lamba yanıyordu ve bu ışık artık ona hiç de ürkütücü gelmiyordu. Aksine, tanıdık bir arkadaşın 'iyi geceler' demesi gibiydi. Yastığına başını koyarken kendi kendine gülümsedi. Meğer kasabanın en korkunç yeri, aslında kasabanın en yalnız yeriymiş. Ve bazen bir kapının ardındaki karanlık, sadece kimsenin perdeleri açmamış olmasındanmış.