Gece Dostları

Küçük Ayşe geceleri biraz merak ederdi. Odanın penceresinden dışarı bakar, ayı ve yıldızları izlerdi. Bir gece pencerede bir gölge gördü. Gölge kendi kendine hareket ediyordu. Ayşe önce irkildi. Sonra derin bir nefes aldı. "Kim o?" diye fısıldadı. Gölge cevap vermedi. Ama küçük bir ışık kıpırdadı. Ayşe merak etti. "Belki tanışmalıyım," dedi kendi kendine.

Ayşe yumuşak patikleriyle yatağından indi. Kapıyı hafifçe açtı. Koridor sessizdi. Duvar saatinin tıkırtısı duyuluyordu. Ayşe adımlarını sessiz attı. Merdivenler kıvrımlıydı. Her basamakta küçük bir gıcırdama oldu. Ayşe gülümseyerek ilerledi. Alt katta eski bir kapı vardı. Kapının kenarında küçük bir ışık vardı. Işık pembe ve sarıydı. Ayşe kapıya yaklaştı. Kapı hafifçe aralanmıştı. İçeriden yumuşak bir şarkı geliyordu. İçeri girince Ayşe bir köşede pofuduk bir hayalet gördü. Hayalet beyaz, yuvarlak ve çok tatlı görünüyordu. Elli yaşında bir hayalet gibi değil. Daha çok bir balonu andırıyordu. Hayalet Ayşe'ye el salladı. "Merhaba," dedi küçük bir ses. Ayşe utangaçça "Merhaba," dedi. Hayalet kendini tanıttı. Adı Mırmır'dı. Mırmır gece bekçisiymiş. Geceleri evin ışıklarını kontrol edermiş. Mırmır asla kimseyi korkutmazmış. Sadece ışıkları düzeltirmiş. Ayşe merakla sordu: "Neden buradasın?" Mırmır gülümsedi. "Yıldızlara bakıyorum," dedi. "Bazen yıldızlar yolunu kaybeder. Ben onlara yardım ediyorum." Ayşe gözlerini açtı. Yıldızlar yarışını düşündü. Mırmır küçük bir el hareketiyle pencerede bir yıldız şekli çizdi. Oyun gibi görünüyordu. Ayşe elini uzattı. Mırmır elini nazikçe tuttu. Dokunuş yumuşaktı. Ayşe içi ısındı. Artık biraz cesurdu. Sonra iki küçük gölge daha göründü. Birisi minik bir canavar gibiydi. Fakat o da çok sevimliydi. Tüyleri yumuşacıktı ve gözleri boncuk gibiydi. Adı Boncuk'tu. Diğeri minik bir cadı gibiydi ama şapkası pamuktandı. O da gülüyordu. Adı Pufi'ydi. Hepsi dosttu. Ayşe hepsine sarıldı. Hepsi birbirine baktı ve birlikte küçük bir oyun oynamaya karar verdiler. Oyun, saklambaçtı. Ancak saklambaç sessizce ve nazikçe oynanıyordu. Kimse bağırmıyordu. Kimse ağlamıyordu. Herkes gülüyordu.

Oyun başladığında evin içi hafif ışıklarla doldu. Mırmır görünmez olur gibi oldu ama tamamen kaybolmadı. Sadece bir ipin ucunda sallanan küçük bir fener gibi oldu. Boncuk kanepe altına saklandı. Pufi küçük bir sehpanın arkasına saklandı. Ayşe gözlerini kapattı ve saydı: "Bir, iki, üç..." Sonra "Geliyorum!" dedi. Ayşe önce kanepeyi kontrol etti. Boncuk küçük bir hıçkırık sesiyle ortaya çıktı. İkisi birlikte gülmeye başladılar. Sonra mutfağa gittiler. Mutfakta bir kase süt vardı. Mırmır süt kokusunu aldı ama süt sıcak değildi. Hepsi birlikte küçük bir çay saati gibi hayali bir çay parti yaptı. Pufi minik bir kepçeyle süt kılıfından oyun bardakları doldurdu. Ayşe de hayali kurabiye kesti. Kurabiyeler pamuk gibi yumuşaktı. Parti sırasında dışarıdan hafif bir rüzgar geldi. Rüzgar pencereye vurdu. Pencere hafifçe titredi. Ayşe bir an için korktu. Ama Mırmır elini Ayşe'nin eline koydu. Boncuk gözüyle onu izledi. Pufi başını öne eğdi ve nazikçe bir masal mırıldandı. Rüzgarın sesi müziğe dönüştü. Ayşe artık rahatladı. Gecenin sesi korkutucu değil, arkadaşça geliyordu. Oyun bittiğinde herkes biraz yorgundu. Ama mutluydular. Ayşe kulaklarını sıcak ellerle kapattı. Mırmır bir ninni söyledi. Ninni küçük bir zil sesi gibiydi. Boncuk yavaşça gözlerini kapadı. Pufi minik bir yorgan açtı. Ayşe yatağına dönmek istedi. Hepsi onu kapıya kadar götürdü. Kapı önünde hepsi teker teker selam verdi. Ayşe kapıyı kapatmadan önce dönüp onlara baktı. "Yarın yine buluşalım," dedi. Hepsi sevinçle kabul etti. Ayşe kapıyı kapattı. Odamın ışığı hafifti. Yatağında küçük bir yıldız lambası vardı. Lambayı açtı. Lamba tatlı bir ışık saçtı. Ayşe pencereden bir daha baktı. Sokağın lambaları da ona el sallıyordu.

Gece ilerledikçe Ayşe rahatça uykuya daldı. Rüyalarında Mırmır, Boncuk ve Pufi ile oynadı. Rüyada evin her yeri bir oyun bahçesine dönmüştü. Yıldızlar top gibi parlıyor, ay pamuk bir yastık oluyordu. Ayşe rüyada koştu. Koşarken gülüyordu. Gülüşü rüyayı daha da güzel yapıyordu. Sabah olunca Ayşe gözlerini açtı. Güneş pencereden içeri gülümsüyordu. Odasında küçük bir not buldu. Nota Minik bir yıldız çizimi vardı. Altında ise küçük bir yazı: "Günaydın Ayşe! Dün gece çok güzel oynadık. Bugün de seni bekliyoruz. - Mırmır, Boncuk, Pufi" Ayşe şaşırdı. Nota dokununca hafifçe bir pof sesi geldi. Nota gerçek miydi, rüya mıydı diye düşündü. Ama hemen gülümsedi. Çünkü uyandığında mutlu hissetmek en güzel şeydi. Ayşe kahvaltıya indi. Mutfakta annesi tatlı bir şekilde kahve karıştırıyordu. Ayşe annesine sarıldı ve notu gösterdi. Annesi gülümseyerek başını okşadı. "Bazen gecenin sesleri bizi korur," dedi. "Onlar dost olabilir." Ayşe annesine dün geceyi anlattı. Annesi dikkatle dinledi. Sonra ikisi birlikte bahçeye çıktılar. Bahçede minik izler vardı. İzler pamuk ayaklı gibi küçük ve yuvarlaktı. Ayşe eğildi ve izlere baktı. İzler bir çiçeğin yanından geçiyordu. Ayşe izleri takip etti. İzler çitlerin arasından kayboldu. Ayşe izleri takip ederken aklına bir şey geldi. "Onlar gerçek dostlar mı?" diye düşündü. İçinde sıcak bir his vardı. Sanki dostluk, yıldızlar gibi bulutların arasından gelmişti. Ayşe gülerek eve geri döndü. O gün boyunca Ayşe arada pencereye bakıp dışarıyı izledi. Her akşam dönüp gelmeyi bekledi. Akşam olunca pencereden küçük ışıklar görünmeye başladı. Mırmır, Boncuk ve Pufi yine gelmişti. Hepsi el salladı. Ayşe pencereyi açtı. Dışarıdaki hava hafif serindi. Pufi küçük bir fener verdi. "Bu senin gece lamban olsun," dedi. Ayşe feneri aldı. Fener hafifçe parladı. İçinde minik bir yıldız vardı. Ayşe feneri yatağının başucuna koydu. Artık geceler daha sıcak geliyordu.

Günler geçti. Ayşe artık gecelerden korkmuyordu. Geceleri penceresine bakar, dostlarına el sallardı. Mırmır, Boncuk ve Pufi de onu unutmuyordu. Bazen bir pencere ışığı yanar, bazen rüzgar hafif bir şarkı söylerdi. Ayşe bilirdi ki, korku her zaman kötü değildir. Bazen bir tıkırtı, bir gölge, ya da ince bir fısıltı sadece yeni bir arkadaşın selamıdır. Gece dostlarıyla Ayşe hep güvende ve mutlu uyudu.