Gülümseyen Köşk

Küçük Elif, kasabanın tepesindeki eski köşkün aslında hiç de korkutucu olmadığını keşfettiğinde, en güzel arkadaşlıklardan birini kurmak üzere olduğunu henüz bilmiyordu.

Kasabanın tam tepesinde, kestane ağaçlarının arasına gizlenmiş eski bir köşk vardı. Duvarları sarmaşıklarla kaplıydı, pencereleri büyüktü ve çatısındaki küçük kulede her akşamüstü rüzgâr hafifçe ıslık çalardı. Kasabanın çocukları bu köşke "Perili Köşk" derlerdi çünkü kimse uzun zamandır içeri girmemişti ve pencerelerden ara sıra garip ışıklar süzülürdü. Altı yaşındaki Elif ise meraklı bir çocuktu. Gözleri kocaman, saçları koyu kahverengi ve yanaklarında her zaman güneşin bıraktığı hafif bir pembelik vardı. Sonbaharın en güzel günlerinden birinde, yapraklar altın sarısı ve turuncu tonlarında yere döküldüğü ılık bir öğleden sonra, Elif anneannesinin evine giden yoldan köşkün önünden geçiyordu. O gün rüzgâr, kestane yapraklarını dans ettirircesine savuruyordu. Hava tarçın ve ıslak toprak kokuyordu. Elif durdu ve köşkün bahçe kapısına baktı. Paslı demir kapının üzerinde küçük bir kedi heykeli duruyordu. Heykelin gözleri sanki gülümsüyordu. Tam o sırada köşkün verandasında bir şey kıpırdadı. Elif gözlerini kıstı. Verandanın köşesinde, güneş ışığının altında yarı saydam, bembeyaz, minicik bir kedi oturuyordu. Ama bu kedi diğer kedilere benzemiyordu. Tüyleri sanki buluttan yapılmıştı ve etrafında hafif bir parıltı vardı. Kedi, Elif'e doğru baktı ve yumuşacık bir sesle miyavladı. Sesi rüzgâr çanları gibi tınladı. Elif'in kalbi önce hızlı hızlı attı. Bilmediği bir şeyle karşılaşmıştı ve içinde küçük bir tedirginlik uyanmıştı. Ama kedinin gözlerindeki o sıcacık bakış, yanaklarındaki o tatlı ifade, Elif'in kalbindeki tedirginliği yavaş yavaş eritti. "Merhaba," dedi Elif usulca, sesi neredeyse fısıltıya dönüşerek. "Sen de burada mı yaşıyorsun?" Kedi başını yana eğdi ve tekrar miyavladı. Sonra kalkıp birkaç adım attı, arkasına baktı ve sanki Elif'i çağırır gibi kuyruğunu salladı.

Elif tereddüt etti. Anneannesinin onu beklediğini biliyordu ama kedinin gözlerindeki davet o kadar samimiydi ki birkaç adım atmaktan kendini alamadı. Bahçe kapısını ittiğinde menteşeler hafifçe gıcırdadı. Bahçe, dışarıdan göründüğü gibi ürkütücü değildi. Aksine, yabani papatyalar her yerde açmıştı, bir köşede eski bir çeşmeden usul usul su akıyordu ve arılar vızıldayarak çiçekten çiçeğe konuyordu. Beyaz kedi verandanın basamaklarına zıpladı ve köşkün açık duran kapısının eşiğinde oturdu. Elif yaklaştığında içeriyi gördü. Büyük bir salon vardı. Tavan yüksekti ve tavandan sarkan eski bir avize, pencerelerden süzülen güneş ışığıyla minik gökkuşakları oluşturuyordu. Duvarlarda eski resimler asılıydı. Resimlerdeki insanlar gülümsüyordu; çocuklar, anneler, babalar, kediler ve köpekler bir arada neşe içinde görünüyordu. Elif salona girdiğinde ayaklarının altındaki ahşap zemin tanıdık bir şekilde gıcırdadı; tıpkı anneannesinin evindeki gibi. Kedi bir koltuğun üzerine zıpladı ve kıvrılıp oturdu. O anda Elif duvardaki resimlere daha yakından baktı ve bir tanesinde bu köşkte yaşamış bir aileyi gördü. Resmin altında küçük harflerle yazıyordu: "Sevgi dolu bir yuva, 1965." Elif birden anladı. Bu köşk bir zamanlar sıcacık bir ev olmuştu. İçinde çocuklar gülmüş, mutfağından kurabiye kokuları süzülmüş, bahçesinde oyunlar oynanmıştı. Şimdi ise sessiz ve yalnızdı. Beyaz kedi usulca miyavladı ve Elif'in eline burnunu sürdü. Kedinin burnu serin ve yumuşacıktı, sanki bir bulut parçası dokunmuş gibiydi. "Sen bu evi koruyorsun, değil mi?" diye fısıldadı Elif. Kedi gözlerini kırpıştırdı; bu, kedilerin sevgi gösterme biçimiydi. Elif gülümsedi. O sırada pencerenin önündeki masada tozlu bir defter gördü. Dikkatle açtı. İçinde bu evde yaşamış küçük bir kızın çizimleri vardı: kelebekler, güneşler, kediler ve kocaman kalpler. Son sayfada şöyle yazıyordu: "Bu evi seven herkes, bu evin arkadaşıdır." Elif parmağıyla harflerin üzerinden geçti ve kalbinde sıcacık bir duygu yayıldı.

Elif defteri usulca kapattı ve masanın üzerine bıraktı. Pencereden dışarı baktığında güneşin ağaçların arasından altın rengi ışıklar saçtığını gördü. Köşk artık ona hiç yabancı gelmiyordu. Her köşesinde bir zamanlar yaşanmış mutlu anıların izleri vardı. Beyaz kedi Elif'in ayaklarının arasında dolaştı, sonra verandaya doğru yürüdü. Elif de arkasından gitti. Verandanın basamaklarına yan yana oturdular. Rüzgâr yaprakları savururken kedi Elif'in kucağına kıvrıldı. Elif onun bulut gibi tüylerini okşadı ve uzaklara baktı. Kasaba aşağıda minyatür evleriyle pırıl pırıl parlıyordu. "Sana söz veriyorum," dedi Elif kediye. "Seni ziyarete geleceğim. Artık yalnız değilsin." Kedi mırıldandı. Sesi bir ninni gibi yumuşak ve huzur vericiydi. Elif ayağa kalktığında bahçedeki papatyalardan birini eğilip kokladı. Tatlı ve hafif bir kokusu vardı. Sonra bahçe kapısından çıktı ve anneannesinin evine doğru yürümeye başladı. Arkasına döndüğünde beyaz kedinin verandada oturmuş onu izlediğini gördü. Elif el salladı, kedi kuyruğunu salladı. Anneannesinin kapısını açtığında yaşlı kadın mutfaktan seslendi: "Elif'ciğim, nerede kaldın?" Elif mutfağa koştu, anneannesine sarıldı ve kulağına fısıldadı: "Anneanne, tepedeki köşk hiç de korkutucu değilmiş. Orada çok tatlı bir kedi var ve köşk bir zamanlar çok mutlu bir evmiş." Anneannesi gülümsedi ve Elif'in alnından öptü. "Bazen uzaktan korkutucu görünen şeyler, yakından bakınca en güzel sürprizleri saklarmış, değil mi kuzum?" Elif başını salladı ve anneannesinin kurabiyelerinden birini ısırdı. Kurabiye tereyağı ve vanilya kokuyordu, tıpkı o köşkte bir zamanlar pişirilmiş olanlar gibi. Dışarıda rüzgâr yine kestane yapraklarını dans ettirirken Elif, yarın beyaz kedisini ziyaret etmeyi düşünerek mutlu mutlu gülümsedi.

Elif o günden sonra her bilinmeyenin arkasında korkutucu bir şey değil, belki de yeni bir arkadaşlık saklı olabileceğini kalbinin derinliklerinde hissetti.