Gülümseyen Köşk

Küçük Defne, kasabanın tepesindeki eski köşkte yaşadığı söylenen gizemli seslerin peşine düşünce, hiç beklemediği sevimli dostlarla tanışır.

Sonbaharın en güzel günlerinden biriydi. Altın sarısı yapraklar, kasabanın dar sokaklarına halı gibi serilmişti. Gökyüzü açık ve maviydi, hafif bir rüzgâr portakal kokan bahçelerden tatlı kokular taşıyordu. Beş yaşındaki Defne, her sabah olduğu gibi o gün de anneannesinin bahçesinde oynuyordu. Anneannesinin evi kasabanın tam ortasındaydı ve bahçesinden tepenin üstündeki büyük köşk her zaman görünürdü. O köşk, kasabanın en eski yapısıydı. Duvarları sarmaşıklarla kaplıydı, pencereleri büyük ve yuvarlaktı, çatısında ise küçük bir kule vardı. Kasabalılar o köşk hakkında türlü türlü şeyler anlatırdı. Kimisi geceleri pencerelerden ışıklar gördüğünü söylerdi. Kimisi rüzgârlı akşamlarda oradan tuhaf sesler geldiğini iddia ederdi. Ama kimse tam olarak ne olduğunu bilmezdi, çünkü uzun zamandır kimse köşkün kapısını çalmamıştı. Defne meraklı bir çocuktu. Gözleri parlak, saçları kısa kesilmiş, ceplerinde her zaman bir büyüteç ve küçük bir not defteri taşırdı. Çünkü Defne kendini kasabanın en genç dedektifi ilan etmişti. O öğleden sonra, anneannesinin balkabağı çorbası pişirirken söylediği şarkıyı dinlerken, tepeden gelen bir ses dikkatini çekti. Uzaktan, çok uzaktan, sanki birisi flüt çalıyordu. Melodiyi tam duyamıyordu ama neşeli bir şarkıya benziyordu. "Anneanne, tepenin üstündeki köşkten müzik sesi mi geliyor?" diye sordu Defne. Anneannesi gülümsedi. "Belki rüzgârdır, kuzucuğum. Rüzgâr bazen bacalardan geçerken şarkı söyler." Ama Defne bunun rüzgâr olmadığından emindi. Büyütecini cebinden çıkardı, gözünün önüne tuttu ve tepeye doğru baktı. Köşkün yuvarlak pencerelerinden birinde, bir an için küçük bir ışık parladığını gördü. Defne o anda kararını verdi. "Anneanne, ben biraz tepeye kadar yürüyeceğim. Bahçe yolundan gider, çabucak dönerim." Anneannesi, Defne'nin merakını iyi bilirdi. "Peki," dedi sıcak bir sesle, "ama bahçe kapısını geçme ve güneş batmadan dön."

Defne, anneannesinin bahçesinden çıkan patikayı takip etti. Yol, meşe ağaçlarının arasından kıvrıla kıvrıla tepeye doğru uzanıyordu. Yapraklar ayaklarının altında çıtır çıtır ses çıkarıyordu. Sincaplar daldan dala zıplıyor, kuşlar akşam şarkılarını prova ediyordu. Tepeye vardığında köşkün bahçe kapısını açık buldu. Bahçe yıllar içinde biraz yabani büyümüştü ama hâlâ güzeldi. Mor ve sarı kır çiçekleri her yerde boy gösteriyordu. Bir köşede eski bir çeşme duruyordu ve çeşmenin kenarında minik balkabakları dizilmişti. Sanki birisi onları özenle yerleştirmişti. Defne köşkün kapısına yaklaştı. Kapı kocaman ve ahşaptı, üzerinde gülümseyen bir güneş kabartması vardı. Tam kapıyı inceleyecekken, içeriden o flüt sesi yeniden duyuldu. Bu kez daha yakındı ve melodisi çok neşeliydi. Defne cesurca kapıyı tıklattı. Tık tık tık. Bir sessizlik oldu. Sonra kapı yavaşça aralandı. Defne içeri baktığında gözlerine inanamadı. Geniş bir salon vardı ve salon, yüzlerce minik renkli fenerle aydınlatılmıştı. Fenerlerin ışığı duvarlara sıcak, turuncu ve sarı gölgeler düşürüyordu. Salonun ortasında, üç küçük varlık duruyordu. Ama bunlar hiç de ürkütücü değildi. Hafifçe parlayan, pamuk şekere benzeyen, yumuşacık görünümlü varlıklardı. Birinin rengi açık mavi, diğerininki lavanta moru, sonuncusu ise şeftali pembeydi. Hepsi gülümsüyordu. Mavi olanı elindeki minik flütü indirdi. "Merhaba!" dedi neşeyle. "Sonunda biri kapımızı çaldı!" Defne şaşkındı ama korkmuş değildi. "Siz... siz kimsiniz?" diye sordu. Pembe olanı öne doğru süzüldü. "Ben Pamuk, bu Bulut, o da Tüy. Biz bu köşkün sakinleriyiz. Çok uzun zamandır burada yaşıyoruz ama kimse bizi ziyarete gelmedi." "Kasabalılar buradan garip sesler geldiğini söylüyor," dedi Defne dürüstçe. Bulut üzgünce gülümsedi. "O sesler bizim müzik çalışmalarımız. Her akşam küçük bir konser yapıyoruz ama dinleyecek kimse yok. İnsanlar bizi tanımadan uzak duruyorlar." Defne bir an düşündü. Cebinden not defterini çıkardı ve yazmaya başladı. "Her şeyi anlayacağım. Bana kendinizi anlatır mısınız?"

Üç küçük varlık, Defne'ye köşkteki yaşamlarını anlattı. Pamuk her sabah bahçedeki çiçekleri suluyordu. Bulut, eski kütüphanedeki kitapları düzenliyordu. Tüy ise en güzel flüt melodilerini besteliyordu. Köşkü tertemiz ve sıcacık tutuyorlardı ama dışarıdan kimse gelip bakmadığı için çok yalnızlardı. "İnsanlar tanımadıkları şeylerden bazen çekinir," dedi Defne düşünceli bir sesle. "Ama belki sizi tanırlarsa her şey değişir." Bir fikir parlattı gözlerini. "Ya kasabanın sonbahar festivaline katılırsanız? Tüy flüt çalabilir, Pamuk bahçeden çiçek getirebilir, Bulut da herkes için hikâyeler okuyabilir!" Üç arkadaş birbirine baktı. Yüzleri ışıl ışıl oldu. Ertesi hafta kasabanın meydanında sonbahar festivali kuruldu. Defne, anneannesine ve kasabalılara tepedeki üç sevimli sakini tanıttı. İlk başta herkes biraz şaşırdı. Ama Tüy flütünü çalmaya başlayınca, o tanıdık melodi meydana yayıldı. Çocuklar müziğe eşlik etti. Pamuk herkese rengarenk kır çiçeklerinden buketler dağıttı. Bulut, çocukları etrafına topladı ve eski köşkün kütüphanesinden getirdiği kitaplardan masallar okudu. Kasabalılar gülüyordu. Çocuklar Pamuk'un etrafında dans ediyordu. Fırıncı Remzi Amca, "Yıllardır o köşkten gelen sesleri merak ederdim," dedi gülerek. "Meğer komşularımızmış!" O günden sonra köşkün bahçe kapısı hep açık kaldı. Kasabalılar sık sık tepeye çıkıp üç arkadaşı ziyaret etti. Çocuklar Tüy'den flüt dersi aldı. Anneler Pamuk'la birlikte bahçe işleriyle uğraştı. Bulut'un okuduğu akşam masalları kasabanın en sevilen geleneği oldu. Defne ise her akşam anneannesinin balkabağı çorbasını içerken tepeye bakardı. Köşkün pencereleri artık loş ve gizemli değildi. Renkli fenerlerle aydınlanmış, sıcacık ışıklar saçıyordu. Anneannesi bir akşam sordu: "Söyle bakalım küçük dedektif, bu gizemde en çok neyi keşfettin?" Defne kaşığını bıraktı ve gülümsedi. "Tanımadığımız şeylerin arkasında bazen en güzel dostlukların saklandığını, anneanne."

Defne o gece yatağına uzandığında, bilinmeyen şeylerin her zaman korkutucu olmadığını, bazen sadece tanınmayı bekleyen sıcacık sürprizler olduğunu kendi kendine fısıldadı.