Kaplumbağanın Komik Yarışı

Güneşli bir yaz sabahında, göl kenarındaki çayırda yaşayan hayvanlar büyük bir yarış düzenler. Ama bu yarış, kimsenin beklediği gibi sonuçlanmaz!

Kasabanın hemen arkasındaki büyük gölün kenarında, rengarenk çiçeklerle kaplı geniş bir çayır uzanırdı. Bu çayırda her yaz, hayvanlar arasında bir koşu yarışı düzenlenirdi. Yarışı genellikle Tavşan Pamuk kazanırdı çünkü Pamuk, rüzgâr gibi hızlıydı. Ama o sene, kimsenin beklemediği biri yarışa katılmak istedi: Kaplumbağa Tarçın. Tarçın, gölün güney kıyısındaki büyük taşın altında yaşayan, kahverengi kabuğunun üzerinde küçük sarı benekler taşıyan sevimli bir kaplumbağaydı. Yavaş yürürdü, bu doğruydu. Ama meraklıydı, neşeliydi ve her şeyi denemekten hoşlanırdı. O güneşli temmuz sabahında Tarçın, çayırın ortasındaki büyük meşe ağacının altına toplandığında, Kirpi Diken şaşkınlıkla sordu: "Tarçın, sen mi yarışacaksın? Ama sen... yani... biraz yavaş değil misin?" Tarçın güldü. Gözleri neşeyle parladı. "Yavaşım, biliyorum. Ama hiç denemedim ki! Belki de koşmak eğlencelidir, kim bilir?" Kurbağa Zıpzıp göl kenarındaki nilüferin üstünden atladı ve Tarçın'ın yanına geldi. "Ben seni destekliyorum Tarçın! Herkes her şeyi deneyebilir," dedi ve geniş ağzıyla kocaman gülümsedi. Tavşan Pamuk ise kulağının arkasını kaşıyarak düşünceli bir şekilde baktı. Pamuk kötü kalpli değildi, sadece yarışı her zaman ciddiye alırdı. Kazanmayı çok severdi. "Yarış yarıştır," dedi Pamuk omuz silkerek. "Herkes katılabilir elbette." Ördek Tüylü, gölden çıkıp tüylerini silkeledi ve yarış parkurunu açıkladı: Büyük meşe ağacından başlayacaklar, çayırı geçecekler, taşlı patikadan aşağı inecekler ve göl kıyısındaki kırmızı çiçekli çalının önünde bitireceklerdi. Herkes başlangıç çizgisine dizildi. Tüylü kanatlarını havaya kaldırdı. "Hazır mısınız? Bir... iki... üç!"

Pamuk bir ok gibi fırladı. Kirpi Diken de küçük bacaklarını olabildiğince hızlı hareket ettirerek koşmaya başladı. Zıpzıp ise uzun sıçrayışlarla ilerledi. Tarçın, hepsinin arkasından sakin adımlarla yürümeye başladı. Çayırdaki papatyalar ayaklarının altında yumuşacık hissettiriyordu. Hafif bir rüzgâr, taze çimen kokusunu burnuna taşıdı. Pamuk çoktan çayırın yarısını geçmişti. Tam taşlı patikaya sapacakken, ayağı ıslak bir çamur birikintisine girdi. Patik! Pamuk'un arka patisi kaydı ve bir anda kendini çamurun içinde buldu. Kocaman, yapışkan, kahverengi bir çamur birikintisi! "Ayyy!" diye bağırdı Pamuk. Kalkamıyordu. Her kalkmaya çalıştığında yeniden kayıyordu. Beyaz tüyleri baştan aşağı çamura bulanmıştı. Kirpi Diken, Pamuk'un yanından geçerken duraksadı. "Pamuk, iyi misin?" diye sordu endişeyle. "İyiyim ama çıkamıyorum!" dedi Pamuk. Sesi biraz titriyordu, utanmıştı. Diken, Pamuk'a yardım etmek istedi ama dikenlerine çamur bulaşmasından çekindi. Bir adım attı, sonra durdu. Tam o sırada Zıpzıp da geldi. "Dur Diken, birlikte çekelim!" dedi Zıpzıp. İkisi birden Pamuk'un patilerinden tutup çekmeye çalıştılar ama Pamuk kocaman bir tavşandı ve çamur çok kaygan, çok yapışkandı. Üçü birden çamurun içine düştüler. Pırt! Şlap! Cıvık çamur her tarafa sıçradı. Diken'in dikenleri çamurla kaplandı, Zıpzıp'ın yeşil derisi kahverengiye döndü. Pamuk'un kulaklarından çamur damlıyordu. Birbirlerine baktılar ve bir an sessizlik oldu. Sonra üçü birden kahkahayı bastı. "Harika görünüyorsun Diken!" dedi Zıpzıp kıkırdayarak. "Sen de öyle, çamurlu kurbağa!" dedi Diken gülmekten gözleri yaşararak. Tam o sırada, yavaş ama kararlı adımlarla Tarçın patikaya ulaştı. Arkadaşlarını çamurun içinde gülerken gördü ve şaşırdı. "Ne olmuş size?" diye sordu merakla. Pamuk, hâlâ gülerek, "Çamura battık Tarçın! Yarışı sen kazanabilirsin, koş!" dedi. Ama Tarçın koşmadı. Durdu ve düşündü.

Tarçın, arkadaşlarına baktı. Çamurun içinde kıpırdamaya çalışıyorlardı ama her hareketlerinde biraz daha batıyorlardı. Sıcak güneş tepelerinden vuruyordu ve çamur kurumaya başlamıştı. Tarçın, patikanın kenarındaki uzun dallardan birini ağzıyla kavradı ve çamurun kıyısına kadar sürükledi. "Şuna tutunun," dedi sakin bir sesle. Önce Zıpzıp dalı yakaladı, Tarçın'ın sağlam kabuğuna dayanarak kendini dışarı çekti. Sonra ikisi birlikte Diken'i çıkardılar. En son Pamuk'u çektiler. Üçü birden çamurun dışına çıktığında, hepsi nefes nefese ama gülümseyerek çimenlerin üzerine uzandılar. Pamuk, çamurlu kulaklarını silkeledi ve Tarçın'a baktı. "Tarçın, sen yarışı bıraktın. Bize yardım etmek için durdun," dedi yumuşak bir sesle. Tarçın omuz silkti. "Yarışı kazanmak güzel olurdu belki. Ama sizi orada öylece bırakamazdım ki. Hem baksanıza, hepimiz ne komik görünüyoruz!" Herkes kendine ve birbirine baktı. Gerçekten de komiktiler. Diken çamurdan bir kirpi heykeline dönmüştü, Zıpzıp'ın gözleri iki beyaz yuvarlak gibi çamurlu yüzünden bakıyordu, Pamuk ise kahverengi bir tavşana benziyordu. Ördek Tüylü bitiş çizgisinden koşarak geldi. "Yarış ne oldu? Kimse gelmedi ki!" dedi şaşkınlıkla. Sonra çamurlu grubu görünce o da gülmeye başladı. Hep birlikte göle yürüdüler. Sırayla suya girdiler, çamurları yıkadılar. Göl ılıktı, güneş suyun yüzeyinde küçük ışıklar oynatıyordu. Yıkanırken su savaşı yaptılar, dalıp çıktılar ve o kadar eğlendiler ki yarışı çoktan unutmuşlardı. Akşamüstü, büyük meşe ağacının altında oturmuş, Tüylü'nün getirdiği böğürtlenleri yerken Pamuk başını kaldırdı. "Biliyor musun Tarçın, bu yılki yarış en güzeliydi," dedi gülümseyerek. Tarçın, kabuğunun içine mutlu mutlu gömüldü. Belki yarışı kazanamamıştı ama o gün çayırda en güzel şeyi bulmuştu: Birlikte gülebileceği ve her zaman yanında olacağı gerçek dostlar.

Bazen en güzel zaferler, birlikte gülmekten ve birbirine yardım etmekten geçer. Kaplumbağa Tarçın bunu o güneşli yaz gününde, çamurlu patileriyle birlikte keşfetti.