Kayıp Çorabın Macerası

Küçük Ege'nin çamaşır sepetinde bir çorabı kaybolur. Annesiyle birlikte evi baştan aşağı arayarak hem eğlenceli bir macera yaşar hem de birlikte çalışmanın ne kadar güzel olduğunu keşfeder.

Ilık bir ilkbahar sabahıydı. Güneş, perdelerin arasından süzülüyor ve Ege'nin odasına altın rengi ışıklar saçıyordu. Küçük Ege o sabah çok erkenden uyanmıştı çünkü bugün çok özel bir gündü. Babası akşam işten erken gelecek ve hep birlikte kasabanın büyük parkına gideceklerdi. Ege heyecanla yatağından fırladı. Annesi mutfakta kahvaltı hazırlıyordu; taze pişmiş poğaçaların mis gibi kokusu evin her köşesine yayılmıştı. Ege koşarak mutfağa gitti. "Anneciğim, bugün parka gidiyoruz değil mi?" diye sordu, gözleri pırıl pırıl parlayarak. Annesi eğildi ve onun yumuşacık yanağına bir öpücük kondurdu. "Tabii ki gidiyoruz tatlım. Ama önce kahvaltımızı yapalım ve güzelce giyinelim, olur mu?" Ege başını hızla salladı. Kahvaltısını büyük bir iştahla yedi. Bal ve tereyağlı ekmeğini son lokmasına kadar bitirdi, sütünü de son damlasına kadar içti. Sonra odasına koştu ve en sevdiği mavi tişörtünü giydi. Şimdi sıra pantolonuna ve çoraplarına gelmişti. Ege çekmecesini açtı ve mavi yıldızlı çoraplarını aradı. Onlar en sevdiği çoraplardı çünkü babası onları doğum gününde hediye etmişti. Bir tanesini hemen buldu; lacivert üzerine minik beyaz yıldızlar işlenmişti. Ama ikinci çorap yoktu. Ege çekmeceyi karıştırdı, altını üstüne getirdi ama çorabın tekini bir türlü bulamadı. Gözleri dolmaya başladı. Dudağı büküldü. O çoraplar olmadan parka gitmek istemiyordu. Tam o sırada annesi kapıda belirdi. Ege'nin üzgün yüzünü görünce hemen yanına geldi ve dizlerinin üstüne çöktü. "Ne oldu kuzum, neden üzgünsün?" diye sordu yumuşacık bir sesle. "Yıldızlı çorabımın teki kaybolmuş," dedi Ege, elindeki tek çorabı annesine göstererek. "Onu bulamazsam parka gidemem." Annesi gülümsedi ve Ege'nin saçlarını okşadı. "Birlikte arayalım mı? İki kişi ararsak çok daha çabuk buluruz."

Ege başını salladı ve annesinin elini tuttu. Böylece büyük çorap arama macerası başlamış oldu. İlk durak oturma odasıydı. Annesi kanepenin minderlerini tek tek kaldırdı. Altından bir oyuncak araba, iki tane bozuk para ve küçük bir kurabiye kırıntısı çıktı ama çorap yoktu. Ege kanepenin altına yattı ve karanlık köşelere baktı. Orada sadece toz topları dans ediyordu. "Burada yok anneciğim," dedi Ege, dizlerini silkeleyerek ayağa kalkarken. "Önemli değil, başka yerlere bakalım," dedi annesi neşeyle. İkinci durak banyoydu. Çamaşır sepetini birlikte devirdiler. Havlular, gömlekler, küçücük pijamaları tek tek ayırdılar. Ege her parçayı dikkatle inceledi. Annesi de sepetin dibine kadar baktı. Ama yıldızlı çorap orada da yoktu. Üçüncü durak mutfaktı. Belki de kahvaltı masasının altına düşmüştü? Ege masanın altına girdi, sandalyelerin arasında emekledi. Annesi buzdolabının yanına, fırının köşesine baktı. Çorap mutfakta da yoktu ama Ege masanın altında emeklerken o kadar komik görünüyordu ki annesi kahkaha attı. Ege de güldü. Artık üzgün değildi; bu arama işi eğlenceli bir oyuna dönmüştü. Dördüncü durak annesiyle babasının yatak odasıydı. Tam yatağın yanına geldiklerinde Ege bir şey fark etti. Yatağın köşesinde, battaniyenin kıvrımları arasında turuncu bir kuyruk sallanıyordu. Bu, kedileri Ponçik'ti! "Anne, bak! Ponçik burada!" diye fısıldadı Ege. Annesi yavaşça battaniyeyi kaldırdı. Ponçik orada, mışıl mışıl uyuyordu. Ve küçük patilerinin arasında, bir hazine gibi sarılmış halde, Ege'nin yıldızlı çorabı duruyordu! Ege gözlerine inanamadı. "Ponçik çorabımı almış!" dedi şaşkınlıkla. Annesi gülerek, "Ponçik senin kokunu çok seviyor, onun için çorabına sarılmış," dedi. Ege yavaşça eğildi ve Ponçik'i rahatsız etmeden çorabını patilerinin arasından çekti. Ponçik gözlerini araladı, minik bir miyav sesi çıkardı ve tekrar uykuya daldı. Ege eğilip kedisinin başını usulca okşadı.

Ege çoraplarının ikisini de giydikten sonra ayaklarına bakıp mutlulukla gülümsedi. Lacivert kumaş üzerindeki beyaz yıldızlar, sanki ona göz kırpıyordu. Annesi onu kucağına aldı ve birlikte oturma odasına geldiler. Ege annesinin boynuna sarıldı. "Anne, seninle aramak çok eğlenceliydi," dedi Ege, yanağını annesinin omzuna yaslayarak. Annesi onu sıkıca tuttu. "Benimle aramak mı eğlenceliydi yoksa bulmak mı?" diye sordu şakacı bir sesle. Ege bir an düşündü. Kaşlarını kaldırdı, gözlerini kıstı ve sonra cevabını verdi: "İkisi de! Ama seninle beraber aramak daha güzeldi." Annesi gülümsedi ve alnına uzun bir öpücük kondurdu. O sırada kapı açıldı. Babası elinde küçük bir buket papatya ile içeri girdi. "Parkçılar hazır mı?" diye seslendi neşeyle. Ege koşarak babasına atıldı. "Baba, baba! Bugün çorabım kayboldu ama annemle birlikte her yeri aradık ve Ponçik'in yanında bulduk!" diye anlattı heyecanla. Babası onu havaya kaldırdı ve güldü. "Vay canına, demek büyük bir macera yaşamışsınız!" Ege başını salladı. "Evet! Kanepenin altına baktık, çamaşır sepetini devirdik, mutfakta emekledik. Çok eğlenceliydi!" Babası onu yere bıraktı ve annesine papatyaları uzattı. Annesi çiçekleri kokladı ve gülümsedi. Üçü birlikte kapıdan çıktıklarında güneş tepede parlıyordu. Ilık rüzgar Ege'nin saçlarını okşuyordu. Bir elinde annesinin eli, diğer elinde babasının eli vardı. Kasabanın büyük parkına doğru yürürken Ege ayaklarına baktı. İki yıldızlı çorabı da yerli yerindeydi. Ege o gün çok şey anlamıştı. Bir şeyi kaybetmek üzücüydü ama sevdiği insanlarla birlikte aramak, her şeyi bir maceraya dönüştürebilirdi. Ve bazen en güzel anlar, hiç beklemediğin yerlerde, bir kedinin patileri arasında saklı olabilirdi.

Ege o gün küçük bir çorabın peşinde kocaman bir macera yaşadı. Annesinin elini tutarak birlikte aramak, birlikte gülmek ve birlikte bulmak; dünyanın en güzel şeyiydi.