Kayıp Kitap Ayracı

Bahar güneşinin pencerelerden süzüldüğü bir cumartesi sabahı, Defne kasabanın küçük kütüphanesine her zamanki gibi erkenden gelmişti. Ancak bu sabah, en sevdiği kitap ayracını yanında bulamayınca içine küçük bir telaş düştü.

Bahar güneşinin pencerelerden altın iplikler gibi süzüldüğü bir cumartesi sabahı, Defne kasabanın küçük taş kütüphanesine her zamanki gibi erkenden gelmişti. Kapıdan içeri girdiğinde burnuna eski kağıtların ve tahta rafların o tanıdık, sıcak kokusu çarptı. Köşedeki en sevdiği koltuğa kuruldu, çantasını açtı ve okumakta olduğu masal kitabını çıkardı. Tam o sırada yüreği cızladı: Anneannesinin geçen yaz ona el işiyle diktiği, üzerinde minik bir kelebek olan kadife ayracı yanında yoktu. Defne dün buradan çıkarken kitabın arasında olduğuna emindi. Gözleri dolarak rafların arasında dolaşmaya, yere eğilip koltuk altlarına bakmaya başladı.

Tam umudunu yitirmek üzereyken, masal rafının önünde duran kendi yaşlarında bir oğlan çocuğuyla göz göze geldi. Çocuğun elinde tanıdık bir şey vardı: minik kelebekli kadife ayraç. Defne'nin yüzü bir aydınlandı, bir karardı. Acaba çocuk onu almış mıydı? Yavaşça yaklaştı. Oğlan utangaç bir gülümsemeyle, “Bu senin mi? Dün akşam yerde buldum, sahibini bulurum diye bekliyordum,” dedi. Adının Mert olduğunu, ailesinin geçen hafta kasabaya taşındığını anlattı. Henüz hiç arkadaşı yoktu ve kütüphaneye sırf kitap kokusuyla kendini daha az yalnız hissettiği için geliyordu. Defne ayracı alırken Mert'in gözlerindeki o tanıdık yalnızlığı fark etti. Anneannesinin sözleri kulağında çınladı: “Bir iyilik, başka bir iyiliğin tohumudur kızım.” Defne bir an düşündü, sonra Mert'e döndü. “Benimle oturmak ister misin? Sana kasabanın en güzel masal kitaplarını göstereyim,” dedi.

İkisi pencere kenarındaki koltuğa yan yana oturdu. Defne, raflardan seçtiği uçan halı hikayesini sesli okumaya başladı. Mert dinledikçe gülümsedi, zaman zaman heyecanla sayfayı çevirdi. Saatler su gibi aktı; öğle güneşi yerini ikindinin yumuşak ışığına bıraktığında ikisi çoktan sayfaların içinde bir maceradan diğerine atlamıştı. Ayrılırken Defne, çantasından küçük bir kalem çıkardı ve kelebekli ayracı ikiye bölmek yerine Mert'e uzattı: “Bunu sen sakla. Yarın yine buluşalım, ben anneannemden yenisini isterim.” Mert'in gözleri parladı, ayracı sanki bir hazineymiş gibi avucunun içinde sıktı.

Akşam eve dönerken Defne, çantasında yeni bir hediye ve içinde sıcacık bir duyguyla yürüdü. Kaybettiği bir ayraçtan, hiç beklemediği bir dostluk doğmuştu. Bazen küçük kayıpların, en güzel başlangıçlara kapı araladığını o gün öğrenmişti.