Kayıp Gümüş Yüksük

Güneşli bir nisan sabahıydı. Anneannenin küçük taş evinin arka bahçesinde manolya ağacının tomurcukları henüz patlamış, etrafa hafif, baharatlı bir koku yayılıyordu. Sekiz yaşındaki Defne, hafta sonunu burada geçirmeye bayılırdı. Çünkü anneannenin evinde her köşe bir hikaye, her sandık bir sır saklardı.

Güneşli bir nisan sabahıydı. Anneannenin küçük taş evinin arka bahçesinde manolya ağacının tomurcukları henüz patlamış, etrafa hafif, baharatlı bir koku yayılıyordu. Sekiz yaşındaki Defne, hafta sonunu burada geçirmeye bayılırdı. Çünkü anneannenin evinde her köşe bir hikaye, her sandık bir sır saklardı. O sabah anneanne, mutfak penceresinin önündeki sallanan koltuğunda oturmuş, kucağındaki mavi çiçekli örtüye nakış işliyordu. Parmağına taktığı küçük gümüş yüksük, içeri sızan güneş ışığında parıl parıl parlıyordu. Defne, bu yüksüğü çok severdi. Üzerinde minik papatya kabartmaları vardı ve anneannenin anlattığına göre, onun da anneannesinden kalmaydı. 'Defneciğim,' dedi anneanne yumuşak sesiyle, 'bana bahçeden biraz nane koparır mısın? Öğleye limonata yapacağız.' Defne sevinçle koltuğundan fırladı, hasır sepeti kaptığı gibi bahçeye koştu. Toprağın üzerinde çıplak ayaklarıyla yürümek ne güzeldi. Nane tarhının önüne çömeldi, parmaklarını yapraklara değdirdi; mis gibi bir koku havaya karıştı. Tam o sırada, komşunun tekir kedisi Mırnav, taş duvarın üzerinden atlayıp bahçeye süzüldü. Defne güldü ve kediye doğru bir adım attı.

Aradan yarım saat geçmişti ki içeriden anneannenin sesi duyuldu. Sesi her zamanki gibi sakindi ama içinde hafif bir titreme vardı. 'Defne, canım, gelir misin bir?' Defne sepetini bırakıp mutfağa girdiğinde anneannesini koltuğunun yanına diz çökmüş, halıyı yoklarken buldu. 'Yüksüğümü düşürmüşüm yavrum. Ne ararım ne bulurum. Sanırım az önce uyukladığımda parmağımdan kaymış.' Defne'nin kalbi sıkıştı. O yüksük sadece bir dikiş aleti değildi; sanki evin küçük bir kalbiydi. Hemen yere çömeldi, halının saçaklarını taradı. Koltuğun altına baktı, minderleri kaldırdı. Yüksük yoktu. Anneanne usulca, 'Üzülme,' dedi. 'Eşyalar kaybolur, bazen de geri gelir. Sen şimdi limonatayı hazırlayalım, sonra birlikte ararız.' Ama Defne kararlıydı. Anneannesinin gözlerindeki o küçücük hüznü silmek istiyordu. Mutfakta dolaştı, sandalyelerin altına eğildi, hatta sobanın arkasına bile baktı. Derken aklına bir şey geldi: Mırnav! Kedi içeri girmişti az önce. Belki de parlak bir şey görüp oynamıştı onunla. Defne sessizce evin içinde Mırnav'ı aramaya başladı. Onu salondaki kanepenin altında, kuyruğunu sallayarak yatarken buldu. Ama yanında yüksük yoktu. Defne hayal kırıklığıyla bahçeye çıktı. Manolyanın altında durup düşündü. Anneannesi sallanan koltukta uyukluyordu, pencere açıktı. Belki yüksük yere düşmüş, sonra... Gözleri yerdeki minik bir ize takıldı: ıslak toprakta küçük kedi pati izleri, pencerenin altından başlıyor, bahçenin köşesindeki eski kuyu bileziğine doğru gidiyordu. Defne kalbi heyecanla çarparak izleri takip etti. Kuyunun yanındaki yassı taşın üzerinde, güneşte parıldayan minicik bir şey duruyordu. Eğildi, nefesini tuttu. İşte oradaydı! Anneannenin gümüş yüksüğü, papatya kabartmalarıyla birlikte, sapasağlam taşın üzerinde duruyordu. Mırnav, oyuncağını burada bırakmış olmalıydı.

Defne yüksüğü avucunun içine aldı. Soğuk ve ağırdı, sanki içinde küçük bir tarih taşıyordu. Koşarak içeri girdi, anneannesinin yanına diz çöktü ve avucunu açtı. Anneannenin gözleri ışıldadı. 'Ah benim akıllı kızım,' dedi, Defne'nin saçlarını okşayarak. 'Sen olmasan ben bunu asla bulamazdım.' Defne kıpkırmızı oldu ama içi sıcacıktı. 'Mırnav bulmuş aslında anneanne,' dedi gülerek. 'Ben sadece izlerini takip ettim.' Anneanne kahkaha attı. O öğlen birlikte limonata yaptılar. Defne nane yapraklarını koparırken, anneannesi yüksüğü tekrar parmağına taktı ve örtüsünü işlemeye devam etti. Akşamüstü manolyanın altındaki minik masaya oturdular. Anneanne bir bardak limonatayı da kapı eşiğine, Mırnav için bıraktı. 'Sabırla aramak,' dedi anneanne, gözlerini uzaklara dikerek, 'kaybedilen şeyleri bulmanın en güzel yoludur. Bazen de en sevdiğin şeyler, hiç ummadığın yerlerde, hiç ummadığın dostlar tarafından sana geri getirilir.' Defne bardağındaki limonatadan bir yudum aldı. Manolya kokusu, naneli serinlik ve anneannesinin yanında olmanın huzuru birbirine karıştı. O akşam yatağına girdiğinde, parmağının ucunda hâlâ gümüşün serin parıltısını hisseder gibiydi.

Anneanne o gece Defne'nin yanına oturdu, alnından öptü. Yüksüğü çıkarıp Defne'nin küçük avucuna koydu. 'Bu artık seninle benim aramızda bir sır olsun,' diye fısıldadı. Defne gülümseyerek gözlerini kapadı. Dışarıda manolya yaprakları hafifçe hışırdıyor, uzakta Mırnav usulca mırlıyordu. Kayıp şeylerin, sevgiyle arandığında her zaman bir yolunu bulup geri döndüğünü öğrenmişti.