Kirpi'nin Sayı Bahçesi

Küçük kirpi Duru, anneannesinin bahçesinde sebze yetiştirmeye karar verir. Ancak tohumları saymayı, düzenli sulamayı ve ellerini yıkamayı öğrenmesi gereken eğlenceli bir macera onu beklemektedir.

Kasabanın hemen kenarında, kiraz ağaçlarının pembe çiçeklerle kaplandığı güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Küçük kirpi Duru, anneannesinin bahçe kapısını ittiğinde burnuna taze toprağın ve nergis çiçeklerinin kokusu birlikte geldi. Anneanne Sümbül, hasır şapkasını başına koymuş, ahşap bankta oturmuş, elindeki çay bardağından yükselen buharı izliyordu. "Günaydın Duru'cuğum!" dedi Anneanne Sümbül, gözleri kısılarak gülümserken. "Bugün bahçeye sebze ekme günü, hatırladın mı?" Duru sevinçle zıpladı. Haftalardır bu günü bekliyordu. Anneannesi ona küçük bir toprak parçası ayırmış ve "Bu senin kendi bahçen olacak" demişti. Duru, o gün bu güne kadar bahçesine ne ekeceğini düşünmüş, rüyasında kocaman domatesler ve parlak havuçlar görmüştü. Anneanne Sümbül, tahta masanın üzerine üç küçük kağıt torba koydu. Birinin üzerinde domates resmi, birinin üzerinde havuç resmi, sonuncusunun üzerinde de marul resmi vardı. "Şimdi sana bir şey öğreteceğim," dedi anneanne, parmağını kaldırarak. "Her torbadan kaç tohum çıkaracağını sen sayacaksın. Çünkü iyi bir bahçıvan, tohumlarını tanır ve sayar." Duru heyecanla torbaları aldı ama tam açacakken anneannesi nazikçe elini tuttu. "Bir dakika küçük bahçıvanım. Tohumlara dokunmadan önce ne yapmalıyız?" Duru düşündü. Parmak uçlarına baktı. Bahçe kapısına, toprak yığınına, sonra tekrar ellerine baktı. Tırnakların arasında biraz toprak vardı, avuçları tozluydu. "Ellerimi yıkamalıyım!" dedi birden, gözleri parlayarak. Anneanne Sümbül memnuniyetle başını salladı. Bahçenin köşesindeki taş çeşmeye birlikte yürüdüler. Duru, çeşmeden akan serin suyla ellerini ovaladı. Anneannesi ona lavanta kokulu sabunu uzattı. Duru parmak aralarını, tırnak diplerini ve bileklerini köpükleyerek yıkadı. Su, köpüklerle birlikte toprağı alıp götürdü. "Tertemiz," dedi Duru, parmaklarını güneşe doğru kaldırıp kontrol ederken. Artık tohumlarına dokunmaya hazırdı.

Tahta masanın başına geçtiler. Anneanne Sümbül ilk torbayı, domates tohumlarını açtı ve Duru'nun avucuna küçücük sarımsı taneler döktü. "Haydi, kaç tane olduğunu sayalım," dedi anneanne. Duru, parmağıyla tohumları tek tek ayırdı. "Bir... iki... üç... dört... beş!" Beş domates tohumu vardı avucunda. Her biri küçücük, yassı ve hafifti. "Beş domates tohumu," dedi Duru gururla. Anneannesi gülümsedi. Sonra havuç tohumlarına geçtiler. Bunlar daha da minicikti; neredeyse toz tanesi gibiydi. Duru dikkatle saydı: "Bir, iki, üç, dört, beş, altı, yedi!" Yedi havuç tohumu. Duru bu sayıyı iki kez tekrarladı, çünkü bu kadar küçük taneleri saymak gerçekten dikkat istiyordu. Son torbada ise marul tohumları vardı. Bunlar siyaha yakın koyu renkteydi. Duru yine parmağıyla ayırarak saydı: "Bir, iki, üç!" Sadece üç taneydi ama anneannesi "Marul tohumları cömerttir, her birinden koca bir marul çıkar" dedi. Duru tohumları saydıktan sonra ekim işine başladı. Anneannesi ona küçük bir tahta çubuk verdi. Duru, toprağa parmak derinliğinde çukurlar açtı. Her çukura bir tohum bıraktı ve üzerini nazikçe toprakla örttü. Ama tam üçüncü domates tohumunu ekerken, yanlarından geçen komşu kedi Boncuk toprağın üzerine yürüdü ve Duru'nun düzgünce açtığı çukurları dağıttı. Duru'nun gözleri doldu. "Boncuk her şeyi bozdu!" dedi üzgünce. Anneanne Sümbül, Duru'nun yanına çömeldi. "Bir bahçıvanın en önemli özelliği nedir biliyor musun?" diye sordu yumuşak bir sesle. "Tekrar başlayabilmesidir. Rüzgar da eser, yağmur da yağar, kediler de gezer. Ama bahçıvan pes etmez." Duru burnunu çekti, bir an düşündü. Sonra derin bir nefes aldı ve çubuğunu tekrar eline aldı. Bozulan çukurları yeniden açtı. Tohumları tekrar tek tek sayarak yerleştirdi. Bu sefer daha dikkatli, daha yavaş çalıştı. Boncuk tekrar yaklaştığında Duru ona nazikçe "Boncuk, burası ekim alanı, şuradaki güneşli taşın üstünde uyuyabilirsin" dedi. Boncuk, sanki anlamış gibi, sıcak taşın üzerine kıvrılıp uzandı. Duru bütün tohumları ektiğinde avuçlarına tekrar baktı. Toprak, tırnaklarının arasına yeniden dolmuştu. Bu kez kimse söylemeden çeşmeye yürüdü ve ellerini sabunla yıkadı.

Ekim bittikten sonra sıra sulamaya gelmişti. Anneanne Sümbül, Duru'ya küçük yeşil bir sulama kabı verdi. "Her tohuma üç yudum su yeter," dedi. Duru, sulama kabını çeşmeden doldurdu ve bahçesine döndü. Her çukurun başında durdu ve dikkatle su döktü. "Bir yudum, iki yudum, üç yudum," diye sayıyordu her seferinde. Beş domates tohumu için on beş yudum, yedi havuç tohumu için yirmi bir yudum, üç marul tohumu için dokuz yudum su kullandı. Sayılar ağzında yuvarlanırken Duru fark etti ki saymak aslında çok eğlenceliydi; her şeyi düzenli ve adil yapmasını sağlıyordu. Sulamayı bitirdiğinde güneş tepeye yaklaşmıştı. Anneanne Sümbül iki bardak limonata getirdi. Bahçenin kenarındaki ahşap banka yan yana oturdular. Duru'nun önünde, tohumların uyuduğu küçük toprak parçası duruyordu. Üzerinde hiçbir şey görünmüyordu henüz, ama Duru toprağın altında bir şeylerin başladığını biliyordu. "Anneanne, yarın filizlenir mi?" diye sordu sabırsızlıkla. "Yarın olmaz," dedi Anneanne Sümbül, saçlarını okşayarak. "Ama sen her gün gelip sularsan, her gün ellerini yıkayıp tohumlarınla ilgilenirsen, bir hafta sonra minicik yeşil başlar toprağı iterek çıkacak." Duru o akşam eve dönerken arkasına baktı. Bahçe kapısının önünde durdu ve kendi kendine parmakların üzerinde saydı: beş domates, yedi havuç, üç marul. On beş tohum. On beş küçük canlı, onun gelmesini bekleyecekti her sabah. Ertesi gün Duru, güneş daha yeni doğarken anneannesinin bahçe kapısını çaldı. Elinde küçük yeşil sulama kabı vardı. Önce çeşmeye gidip ellerini yıkadı, sonra sulama kabını doldurdu ve tohumlarına üçer yudum su verdi. Bunu ertesi gün de yaptı, ondan sonraki gün de. Yedinci günün sabahında Duru, toprağın arasından sivri sivri yükselen minicik yeşil filizleri gördüğünde, kalbinin içinde sıcacık bir şey büyüdü. O filizler sadece tohumlardan değil, Duru'nun sabrından, kararlılığından ve her gün tekrarlanan küçük özeninden doğmuştu.

Duru, o küçük bahçede hem sayıları saymayı hem sorumluluğunu yerine getirmeyi hem de temiz ellerin ne kadar önemli olduğunu kendi başına keşfetti. Üstelik bunu yaparken hiç yalnız değildi; çünkü kararlılıkla başlanan her işte, yardım eden bir dost mutlaka çıkardı.