Küçük Ayının Şükrü

Ilık bir ilkbahar sabahıydı. Güneş, yamacın tepesindeki huş ağaçlarının arasından süzülüyor, çimenlerin üzerindeki minik çiy damlalarını birer küçük yıldıza çeviriyordu. Ormanın kenarındaki yuvarlak taşlardan yapılmış küçük evin bacasından, tarçınlı süt kokusu tütüyordu. İşte bu evde, tombul yanaklı, kahverengi tüylü küçük bir ayı yaşıyordu. Adı Pofuduk'tu. O sabah Pofuduk, pencerenin önündeki tahta sandalyeye çıkmış, dışarıyı seyrediyordu. Ama yüzünde bir bulut vardı; çünkü bahçedeki en sevdiği şeyin, o küçük kırmızı kovanın kaybolduğunu yeni fark etmişti.

Ilık bir ilkbahar sabahıydı. Güneş, yamacın tepesindeki huş ağaçlarının arasından süzülüyor, çimenlerin üzerindeki minik çiy damlalarını birer küçük yıldıza çeviriyordu. Ormanın kenarındaki yuvarlak taşlardan yapılmış küçük evin bacasından, tarçınlı süt kokusu tütüyordu. İşte bu evde, tombul yanaklı, kahverengi tüylü küçük bir ayı yaşıyordu. Adı Pofuduk'tu. O sabah Pofuduk, pencerenin önündeki tahta sandalyeye çıkmış, dışarıyı seyrediyordu. Ama yüzünde bir bulut vardı; çünkü bahçedeki en sevdiği şeyin, o küçük kırmızı kovanın kaybolduğunu yeni fark etmişti. Kırmızı kovası çok özeldi. İçinde bahçeden topladığı yaprakları, minik taşları ve bazen de annesinin verdiği bir parça peteği taşırdı. Onsuz bahçeye çıkmak, Pofuduk'a çok tuhaf geliyordu. Küçük burnunu cama yapıştırdı, iç geçirdi. 'Kovam olmadan ne yaparım ben?' diye mırıldandı. Mutfaktan annesinin sesi geldi. 'Pofuduk'um, kahvaltına gel bakalım.' Küçük ayı, ayaklarını sürüye sürüye masaya yaklaştı. Tabağında sıcacık bir dilim mısır ekmeği, yanında bir kâse taze böğürtlen vardı. Ama o, hâlâ kırmızı kovasını düşünüyordu. Annesi, yumuşak patisiyle Pofuduk'un başını okşadı. 'Bugün dışarıda çok güzel bir gün var,' dedi. 'Belki bahçede biraz dolaşırsan, canın açılır.' Pofuduk isteksizce başını salladı. Kovası olmadan bahçeye çıkmak zor gelse de annesini kırmak istemedi.

Küçük ayı, yumuşacık patikleriyle bahçeye adım attı. Çimenler serindi, ayaklarının altında hafifçe gıcırdıyordu. Havada yasemin ve ıslak toprak kokusu vardı. Pofuduk, kırmızı kovasını arayarak çalıların arasına baktı, kütüklerin altını yokladı, hatta annesinin çiçek saksılarının arkasına bile göz attı. Ama kova hiçbir yerde yoktu. Tam üzülüp geri dönecekken, çitin öbür tarafından tanıdık bir ses duydu. 'Pofuduk! Günaydın!' Bu, komşusu küçük tavşan Fıstık'tı. Uzun kulaklarını sallayarak koşup geldi. Elinde bir demet papatya vardı. 'Ne yapıyorsun bugün?' diye sordu neşeyle. Pofuduk dudak büktü. 'Kırmızı kovamı kaybettim. Onsuz hiçbir şey eğlenceli değil.' Fıstık, minik burnunu oynattı, düşündü. Sonra gülümseyerek, 'O zaman kova olmadan da eğlenebileceğimizi keşfedelim mi?' dedi. Pofuduk emin değildi ama Fıstık onun patisini tuttu ve birlikte bahçenin arkasındaki küçük dereye doğru yürüdüler. Derenin kenarında, güneşin altında parıldayan yumuşak yosunlar vardı. Fıstık, 'Şuna dokun,' dedi. Pofuduk patisini yosuna değdirdi. Kadife gibi yumuşaktı. Küçük ayının yüzünde ilk gülümseme belirdi. Sonra Fıstık, bir taşın altından tatlı bir yaban çileği çıkardı ve ikisi paylaştılar. Çileğin tadı, Pofuduk'un daha önce yediği hiçbir şeye benzemiyordu; ekşi, tatlı ve güneşin sıcaklığı gibiydi. Derenin sesi şırıl şırıldı. Kuşlar tepelerinde ötüyor, rüzgâr yaprakları usulca sallıyordu. Pofuduk bir an durdu ve etrafına baktı. Sanki bahçeyi ilk kez görüyor gibiydi. Yosunları, çilekleri, kuşları, arkadaşının parlak gözlerini... Hepsi oradaydı ve hepsi çok güzeldi. 'Fıstık,' dedi Pofuduk yavaşça, 'sen olmasan bunları fark etmezdim.' Fıstık kıkırdadı, uzun kulaklarını salladı. 'Bazen elimizde olmayanı düşünürken, elimizde olanı unuturuz,' dedi. Bunu söylerken kendi de şaşırmıştı, çünkü bu sözü daha önce büyük tavşan dedesinden duymuştu ve ilk kez ne anlama geldiğini hissediyordu. İkisi el ele derenin kenarında biraz daha oturdular. Pofuduk, minik parmaklarıyla su içindeki renkli çakılları çıkardı, güneşe tuttu. Her biri farklı bir renkte parlıyordu.

Öğleye doğru Pofuduk eve döndüğünde, patileri çamurlu, yanakları pembeydi. Annesi kapıda onu karşıladı, gülümseyerek eğildi. 'Kovanı buldun mu?' diye sordu usulca. Pofuduk başını iki yana salladı ama gözleri parlıyordu. 'Bulamadım anne. Ama başka çok şey buldum.' Annesi ona sarıldı, patilerinden yayılan sıcaklık Pofuduk'un yüreğine kadar indi. 'Anlat bakalım,' dedi. Küçük ayı, o sabah yaşadıklarını tek tek anlattı: yosunun yumuşaklığını, çileğin tadını, Fıstık'ın kahkahasını, derenin şarkısını. Anlatırken sesi giderek neşelendi. Annesi onu dinledi, arada başını okşadı. Sonra Pofuduk, mutfağın köşesindeki sepete gözü ilişince şaşkınlıkla durdu. Kırmızı kovası oradaydı! Meğer dün akşam annesi kovayı yıkamış, kurusun diye ocağın yanına koymuştu. Pofuduk güldü. Kovasını aldı, sevgiyle göğsüne bastırdı ama artık o eski Pofuduk değildi. Kovayı içine koyduğu şeyler için değil, onunla paylaştığı anlar için sevdiğini anlamıştı. Akşam olduğunda Pofuduk, annesinin kucağında sallanan sandalyede oturuyordu. Pencereden içeri turuncu bir ışık doluyor, ocaktaki çaydanlık usulca fısıldıyordu. Küçük ayı, o gün bulduklarını tek tek saydı içinden: sıcak güneşi, yumuşak yosunu, tatlı çileği, arkadaşının kahkahasını ve annesinin ellerinden yayılan ballı kokuyu. Kırmızı kova hâlâ elindeydi ama Pofuduk'un içi, bir kovaya sığmayacak kadar dolmuştu. Gözlerini kapatırken minik bir gülümseme yerleşti dudaklarına. O gece rüyasında, sahip olduğu her küçük şeyin, gökyüzünde birer yıldız gibi parladığını gördü.

Akşam olduğunda Pofuduk, annesinin kucağında sallanan sandalyede oturuyordu. Pencereden içeri turuncu bir ışık doluyor, ocaktaki çaydanlık usulca fısıldıyordu. Küçük ayı, o gün bulduklarını tek tek saydı içinden: sıcak güneşi, yumuşak yosunu, tatlı çileği, arkadaşının kahkahasını ve annesinin ellerinden yayılan ballı kokuyu. Kırmızı kova hâlâ kayıptı belki ama Pofuduk'un içi, bir kovaya sığmayacak kadar dolmuştu. Gözlerini kapatırken minik bir gülümseme yerleşti dudaklarına. O gece rüyasında, sahip olduğu her küçük şeyin, gökyüzünde birer yıldız gibi parladığını gördü.