Küçük Deniz Kızı Mira

Pırıl pırıl bir yaz sabahıydı. Güneş, denizin üstüne altın tozları serpmiş, dalgalar usul usul kıyıya fısıldıyordu. Mercan Koyu'nun berrak sularında, sedef bir kayanın arkasında küçük bir deniz kızı yaşardı. Adı Mira'ydı. Saçları deniz köpüğü kadar açık, gözleri gökyüzü kadar maviydi. O sabah annesi ona, 'Bugün ilk kez tek başına sığ sulara çıkabilirsin küçüğüm, ama sakın çok uzaklaşma,' demişti. Mira sevinçten yüzgeçlerini çırparak yola koyulmuştu.

Pırıl pırıl bir yaz sabahıydı. Güneş, denizin üstüne altın tozları serpmiş, dalgalar usul usul kıyıya fısıldıyordu. Mercan Koyu'nun berrak sularında, sedef bir kayanın arkasında küçük bir deniz kızı yaşardı. Adı Mira'ydı. Saçları deniz köpüğü kadar açık, gözleri gökyüzü kadar maviydi. O sabah annesi ona, 'Bugün ilk kez tek başına sığ sulara çıkabilirsin küçüğüm, ama sakın çok uzaklaşma,' demişti. Mira sevinçten yüzgeçlerini çırparak yola koyulmuştu. Suyun içinde süzülürken etrafına şaşkın gözlerle bakıyordu. Turuncu balıklar burnunun ucundan geçiyor, minik yengeçler kumun üstünde yan yan yürüyordu. Bir denizyıldızı ona el sallar gibi kollarını uzattı. Mira kıkırdadı. 'Günaydın denizyıldızı!' dedi tatlı sesiyle. Sonra bir mercanın arkasında rengarenk bir deniz atı gördü. Deniz atı utangaçtı, yaprakların arasına saklandı. Mira onu korkutmamak için usulca uzaklaştı. Biraz ilerledikte suyun rengi değişti. Kum daha beyaz, dalgalar daha yumuşaktı. Mira burada daha önce hiç bulunmamıştı. Kalbi heyecanla çarpıyordu. Ama annesinin sözünü hatırladı: 'Çok uzaklaşma.' Tam geri dönmek üzereyken uzaktan garip bir ses duydu. Hafif, titrek bir ses. Sanki birisi ağlıyordu.

Mira kulaklarını dikti. Ses, yosunlu kayaların arasından geliyordu. Yavaşça o yöne yüzdü. Bir mercan çalısının dibinde, yaşlı bir deniz kaplumbağası vardı. Kabuğu yosunlarla kaplanmış, gözleri hüzünlüydü. Ön ayaklarından biri, denize takılmış eski bir balıkçı ağının içine dolanmıştı. 'Merhaba küçük dostum,' dedi kaplumbağa yorgun bir sesle. 'Adım Toti. Sabahtan beri buradayım ve kurtulamıyorum.' Mira'nın kalbi sıkıştı. Yaşlı kaplumbağa üzgün görünüyordu. Bir an ne yapacağını bilemedi. Küçüktü, ağ ise büyüktü. 'Belki de anneme haber vermeliyim,' diye düşündü. Ama sonra Toti'nin gözlerine baktı. Bu kadar zaman daha bekleyebilir miydi? 'Sana yardım edeceğim Toti,' dedi Mira kararlı bir sesle. Küçük parmaklarıyla ağın ipliklerini çekiştirmeye başladı. Ama iplikler çok sıkıydı. Ne kadar uğraşsa da açılmıyordu. Alnından ter yerine minik su damlacıkları süzülüyordu. Tam vazgeçecekken bir gölge belirdi yanında. Utangaç deniz atı gelmişti. 'Ben de yardım edebilir miyim?' diye sordu usulca. Mira gülümsedi. 'Elbette!' Deniz atı ince kuyruğuyla ipliklerin arasındaki düğümleri gevşetmeye başladı. Sonra bir yengeç geldi. Ardından üç tane parlak balık. Herkes bir ucundan tuttu. Mira ipin bir yerini çekti, deniz atı bir düğümü çözdü, yengeç kıskaçlarıyla küçük ipleri kesti, balıklar ise ağı yukarı doğru itti. 'Bir, iki, üç!' dedi Mira. Hep birlikte asıldılar. Ağ önce hafifçe gevşedi, sonra biraz daha, sonra bir anda Toti'nin ayağı kurtuldu! Yaşlı kaplumbağa özgürce ayaklarını çırptı, denizin içinde küçük bir dans etti. 'Ah, ne kadar teşekkür etsem az!' dedi Toti gözleri parlayarak. 'Tek başıma asla kurtulamazdım. Ama sen küçük olsan da yürekli bir dost buldun bende.'

Mira mahcup gülümsedi. 'Ben tek başıma da yapamazdım Toti. Deniz atı, yengeç ve balıklar olmasaydı ağ açılmazdı.' Herkes birbirine baktı ve güldü. Deniz atı artık utangaç değildi, yengeç sevinçle zıplıyordu. Toti başını eğdi ve kumdan minik, pembe bir sedef aldı. 'Bunu sana veriyorum küçük deniz kızı. Ne zaman zor bir işle karşılaşsan bu sedefe bak ve hatırla: Bir el, iki eli arar; iki el, dört eli. Birlikte olunca hiçbir düğüm çözülmez değildir.' Mira sedefi kalbine bastırdı. İçi sıcacık oldu. Sonra suyun rengine baktı; güneş batmak üzereydi. Annesinin yanına dönme zamanıydı. Herkesle vedalaştı. Toti onu bir süre uğurladı, sonra derin sulara doğru süzüldü. Güneş yavaş yavaş denizin üstünde turuncu bir yorgan gibi yayılırken Mira annesinin yanına döndü. Yorgun ama mutluydu. Annesi onu kollarına aldı, saçlarını okşadı. 'Bugün küçük bir yolculuk yaptın ama kocaman bir şey öğrendin,' dedi gülümseyerek. Mira başını annesinin omzuna yasladı. Denizin şarkısını dinledi, yıldızların suya düşen ışıltısını izledi. O gece uyurken yastığının yanında minik bir sedef vardı; kaplumbağa Toti'nin ona armağanı. Ve Mira artık biliyordu: En güzel maceralar, yardım eden ellerle birlikte yaşananlardı.

Güneş yavaş yavaş denizin üstünde turuncu bir yorgan gibi yayılırken Mira annesinin yanına döndü. Yorgun ama mutluydu. Annesi onu kollarına aldı, saçlarını okşadı. 'Bugün küçük bir yolculuk yaptın ama kocaman bir şey öğrendin,' dedi gülümseyerek. Mira başını annesinin omzuna yasladı. Denizin şarkısını dinledi, yıldızların suya düşen ışıltısını izledi. O gece uyurken yastığının yanında minik bir sedef vardı; kaplumbağa Toti'nin ona armağanı. Ve Mira artık biliyordu: En güzel maceralar, yardım eden ellerle birlikte yaşananlardı.