Küçük Eller Yıkanır

Güneşli bir bahar sabahıydı. Mavi önlüklü küçük Defne, anneannesinin çiçekli bahçesinden yeni koparılmış çilekleri mutfağa taşıyordu.

Güneşli bir bahar sabahıydı. Anneannesinin taş evinin arkasındaki çiçekli bahçede kuşlar cıvıldıyor, ıhlamur ağacının altındaki tahta sepet kokulu çileklerle doluyordu. Mavi önlüklü küçük Defne, henüz üç yaşındaydı. Parmakları toprağa değdikçe kıkırdıyor, en kırmızı çilekleri seçip sepete koyuyordu. Anneannesi başındaki beyaz tülbendiyle gülümseyerek onu izledi. "Haydi güzelim, sepet doldu. Şimdi mutfağa taşıyalım," dedi yumuşak sesiyle. Defne sepeti iki küçük eliyle sıkıca tuttu ve taş basamakları çıkmaya başladı.

Mutfağa girdiklerinde tereyağı ve taze ekmek kokusu Defne'nin burnunu gıdıkladı. Sepeti tahta masanın üstüne koydu ve hemen bir çileğe uzandı. Ama anneannesi tatlı bir sesle onu durdurdu. "Dur bakalım küçük tavşanım. Ellerimize bir bakalım mı?" Defne avuçlarını açtı. Parmaklarının arasında bahçenin kahverengi toprağı, tırnaklarının ucunda ise minicik yaprak parçaları vardı. "Toprak çok güzel kokuyor değil mi? Ama çileklerin içine girmesini istemeyiz," dedi anneannesi. Onu kucağına aldı ve pencerenin yanındaki musluğa götürdü. Suyu açtı. Su, gümüş bir şerit gibi akmaya başladı. Anneannesi ıhlamur kokulu sabunu Defne'nin küçük avuçlarına koydu. Birlikte köpürttüler. Beyaz köpükler, minik baloncuklar halinde parmakların arasından süzüldü. Defne kahkaha attı; su ılıktı, sabun kaygandı, köpükler ise bulut gibiydi.

Elleri tertemiz olunca havlunun yumuşaklığıyla kuruladı Defne. Şimdi parmakları taze bir çiçek yaprağı kadar temizdi. Masaya döndüklerinde anneannesi en büyük çileği seçti ve ona uzattı. Defne çileği ısırdığında tatlı suyu çenesine damladı. Gülüştüler. "İşte şimdi tadı çok daha güzel, değil mi?" diye sordu anneannesi. Defne başını salladı, ağzı doluydu. Pencereden giren güneş, mutfağın tahta zeminine altın lekeler bırakıyordu. Defne o günden sonra ellerini yıkamayı küçük bir oyun gibi sevdi. Çünkü tertemiz eller, en tatlı çilekleri hak ediyordu.

Defne o günden sonra ellerini yıkamayı küçük bir oyun gibi sevdi. Çünkü tertemiz eller, en tatlı çilekleri hak ediyordu.