Küçük Hayalet Pıtı

Cadılar Bayramı akşamıydı. Küçük Ela, anneannesinin bahçesindeki sarı balkabaklarının arasında oynarken, eski köşkün penceresinden minicik bir ışığın yandığını fark etti. O ışığın arkasında, hiç kimsenin bilmediği, kabarık beyaz bir yorganın altında uyumayı seven utangaç bir küçük hayalet vardı. Adı Pıtı'ydı.

Güz mevsiminin en sevimli akşamlarından biriydi. Gökyüzü turuncuya boyanmış, ağaçların yaprakları altın sarısı bir halı gibi anneannenin bahçesine serilmişti. Hava, taze elma ve tarçın kokuyordu çünkü anneanne mutfakta küçük kurabiyeler pişiriyordu. O gün Cadılar Bayramı'ydı ve küçük Ela, ilk defa anneannesinin köyündeki eski evde bu özel günü geçiriyordu. Ela daha üç yaşındaydı. Yanakları kırmızı elma gibiydi, saçlarına anneannesi minicik bir kurdele bağlamıştı. Üzerinde, üzerinde minik balkabakları olan turuncu bir tulum vardı. Bahçede, anneannesinin diktiği kocaman sarı balkabaklarının arasında dolaşıyor, her birine sırayla "merhaba" diyordu. "Bu balkabağı kocaman," dedi gülerek. "Bu da minicik. Bu da tam Ela kadar!" Anneannesi pencereden seslendi: "Ela, çok uzaklaşma canım, hava kararıyor." "Tamam anneanneciğim!" diye bağırdı Ela. Ama tam o sırada gözü, bahçenin köşesindeki eski köşke takıldı. Köşk, yıllardır boştu. Duvarları sarmaşıklarla kaplıydı, pencereleri tozluydu. Ela oraya her baktığında biraz çekinirdi. Ama o akşam, üst kattaki küçük pencerede minicik, sarı bir ışık yanıyordu. Yıldız gibi titriyordu.

Ela gözlerini ovuşturdu. Işık hâlâ oradaydı. Yanıp sönüyor, sanki ona el sallıyordu. Küçük kız, balkabağının arkasına saklandı ve oradan baktı. Işık bir kayboldu, bir göründü. "Acaba kim var orada?" diye fısıldadı kendi kendine. Tam o anda, köşkün aralık kalmış kapısından minicik, beyaz, yumuşacık bir şey süzüldü. Pamuk şeker gibi kabarıktı. Havada uçuyor, ama hızlı değil, yavaşça, tıpkı bir tüy gibi süzülüyordu. Ela önce biraz şaşırdı, sonra dikkatlice baktı. Bu beyaz şeyin iki minik gözü ve küçücük bir ağzı vardı. Ve o ağız titriyordu. Sanki ağlayacak gibiydi. Ela balkabağının arkasından çıktı. "Merhaba?" dedi yumuşak bir sesle. "Sen kimsin?" Küçük beyaz şey havada durakladı. Sonra çok minik bir sesle, yaprakların hışırtısı kadar hafif bir sesle cevap verdi: "Ben... ben Pıtı. Küçük bir hayaletim. Ama lütfen korkma. Ben hiç korkutmayı bilmem." Ela başını yana eğdi. Korkmamıştı. Sadece meraklanmıştı. Pıtı o kadar küçüktü ki, anneannenin elindeki yün yumağından bile küçüktü. "Neden üzgünsün Pıtı?" diye sordu Ela. Küçük hayalet havada bir aşağı bir yukarı süzüldü. Gözleri parlıyordu. "Çünkü ben yalnızım," dedi. "Köşkte kimse yok. Bütün gün yorganımın altında uyuyorum. Akşam olunca da pencereye gelip ışığımı yakıyorum, belki biri görür diye. Ama kimse gelmiyor. Bu gece Cadılar Bayramı, biliyorum. Diğer hayaletler eğleniyordur ama ben çok utangacım." Ela'nın kalbi sıcacık oldu. Pıtı'ya yaklaştı, minicik elini uzattı. "Ben Ela," dedi. "Ve ben senin arkadaşın olabilirim. İster misin?" Pıtı'nın gözleri kocaman açıldı. Havada heyecanla bir takla attı. "Gerçekten mi? Benimle arkadaş mı olacaksın? Korkmuyor musun?" "Hayır," dedi Ela gülümseyerek. "Sen pamuk şekeri gibisin. Hiç korkutucu değilsin. Hem de çok tatlısın." Pıtı sevincinden havada dönmeye başladı. Etrafına minik gümüş kıvılcımlar saçıldı. Ela kıkır kıkır güldü. Sonra anneannesinin sesi duyuldu: "Ela, kurabiyeler hazır canım!" Ela, Pıtı'ya döndü. "Benimle gel," dedi. "Anneannemin kurabiyeleri dünyanın en güzel kurabiyeleridir. Tarçınlı ve ballı."

Pıtı önce çekindi. Köşkün kapısına doğru baktı, sonra Ela'ya. Küçük yanakları pembeleşti. "Ama... ama anneannen benden korkar mı?" diye fısıldadı. Ela başını iki yana salladı. "Anneannem hiçbir şeyden korkmaz. O dünyanın en cesur insanıdır. Hem seni görünce çok sevinecek." Pıtı, Ela'nın omzuna kondu. Tüy kadar hafifti. Birlikte mutfağa girdiler. İçerisi mis gibi tarçın kokuyordu. Anneanne, fırından yeni çıkardığı kurabiyeleri tabağa diziyordu. Ela'yı görünce gülümsedi, sonra omzundaki minik beyaz misafiri fark etti. "Vay vay vay," dedi anneanne sıcacık bir sesle. "Bu akşam bize çok özel bir konuk gelmiş." Pıtı utancından Ela'nın saçlarının arasına saklandı. "Anneanneciğim, bu Pıtı," dedi Ela. "Köşkte tek başına yaşıyormuş. Çok yalnızmış." Anneanne usulca yaklaştı, küçük bir tabağa minicik bir kurabiye koydu. "Hoş geldin Pıtı," dedi. "Bu ev, isteyen herkese açıktır. Hele Cadılar Bayramı gecesi, kimse yalnız kalmasın." Pıtı yavaşça Ela'nın saçlarının arasından çıktı. Minicik kurabiyeye baktı, sonra anneanneye. Gözleri ışıl ışıldı. "Teşekkür ederim," dedi minik sesiyle. O akşam üçü birlikte sobanın yanında oturdular. Anneanne eski hikayeler anlattı, Ela kıkır kıkır güldü, Pıtı havada süzülerek dans etti. Pencerenin dışında ay yükselmiş, balkabaklarını gümüş bir ışıkla aydınlatmıştı. Pıtı artık titremiyor, ağlamıyordu. Tam tersine, küçük yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Gece geç olunca Pıtı, Ela'ya sarıldı. "Yarın yine gelir misin?" diye sordu. "Her gün gelirim," dedi Ela. "Söz veriyorum. Artık yalnız değilsin Pıtı."

Ela eve döndüğünde yanakları pembe pembe olmuştu. Anneannesine sarıldı, sıcak sütünü içti ve yatağına uzandı. Pencereden köşke baktığında, küçük ışığın hâlâ yandığını gördü. Pıtı artık yalnız değildi, kendisi de korkmuyordu. Çünkü o gece öğrenmişti ki, bilmediğin şeyler bazen sadece bir arkadaş arıyor olabilirdi.