Küçük Prensesin Kelebeği

Küçük Prenses Ela, sarayın bahçesinde yaralı bir kelebek bulur. Onu iyileştirmek için sevimli hayvan arkadaşlarından ve nazik bir periden yardım ister. Bu sıcacık hikâye, şefkatin ve sabrın büyüsünü anlatır.

Çok ama çok eskiden, yeşil tepelerin arasına kurulmuş minicik bir krallıkta, küçük Prenses Ela yaşarmış. Ela'nın gözleri ela rengindeymiş —tıpkı adı gibi— ve yanaklarında her zaman pembe pembe güller açarmış. Sarayın en güzel yeri, Ela'nın en çok sevdiği yer, kocaman bahçeymiş. Bu bahçede kırmızı laleler, sarı papatyalar, mor menekşeler ve beyaz güller yan yana büyürmüş. Sabahları güneş doğduğunda çiçeklerin yaprakları pırıl pırıl parlarmış, sanki her biri küçük bir fener gibi ışık saçarmış. Ela'nın bu bahçede üç tane sevimli arkadaşı varmış. Birincisi, tüyleri pamuk gibi beyaz olan Bulut adında bir kedicikmiş. Bulut her sabah Ela'nın ayaklarının dibinde yuvarlanır, "mırrrr" diye şarkı söylermiş. İkincisi, ufacık ve tombul bir kirpi olan Diken'miş. Diken, dikenlerine rağmen dünyanın en nazik canlısıymış; kimseye batmamak için hep dikkatli dikkatli yürürmüş. Üçüncüsü ise mavi tüylü, neşeli bir kuş olan Cıvıl'mış. Cıvıl, sabahtan akşama kadar daldan dala zıplar, en tatlı melodileri ıslık çalarmış. Bir ilkbahar sabahı, güneş henüz tepelerin üzerinden yükselirken, Ela bahçeye koşturmuş. Hava ılıkmış, çiçeklerin kokusu her yeri sarmış, arılar vızıldamış. Bulut peşinden koşmuş, Diken çalıların altından kafasını uzatmış, Cıvıl da en yüksek daldan "Günaydın!" diye ötmüş. Ela, gül fidanlarının dibine çömeldiğinde gözüne küçücük bir şey ilişmiş. Pembe ve turuncu kanatlı, parmağı kadar minicik bir kelebekmiş bu. Ama bir şey yanlışmış. Kelebeğin bir kanadı hafifçe kıvrılmış, uçamıyormuş. Çiçeğin yaprağının üzerinde durmuş, kanatlarını açıp kapamaya çalışıyormuş ama havalanamıyormuş. Ela'nın kalbi sızlamış. Avuçlarını yavaşça, çok yavaşça kelebeğin altına uzatmış. Kelebek titreyerek Ela'nın avucuna konmuş. Ela fısıldamış: "Sana yardım edeceğim, küçük dostum."

Ela, kelebeği avuçlarında tutarak arkadaşlarına dönmüş. "Bakın," demiş usulca, "kanadı kıvrılmış, uçamıyor. Ne yapabiliriz?" Bulut kedicik yaklaşmış, kelebeği burnuyla koklayıp endişeyle miyavlamış. Diken, tombul bedenini sallayarak gelmiş, küçük gözlerini kırpıştırmış. "Belki yumuşacık bir yaprak üzerine yatırabiliriz," demiş kendi kendine düşünür gibi. Cıvıl ise daldan dalga uçarak bir fikir getirmiş: "Bahçenin öteki ucundaki ıhlamur ağacının dibinde Işıl Peri yaşıyor! O her şeyi bilir, ona soralım!" Ela'nın gözleri umutla parlamış. Kelebeği avuçlarında koruyarak bahçenin sonuna doğru yürümeye başlamış. Bulut yanı başında yürümüş, Diken ufak ufak adımlarla arkadan gelmiş, Cıvıl da tepelerinde uçarak yol göstermiş. Ihlamur ağacı, bahçenin en yaşlı ve en gölgeli ağacıymış. Dalları o kadar genişmiş ki altında küçük bir ev kadar gölge varmış. Işıl Peri, ağacın çiçeklerinin arasında oturuyormuş. Kanatları cam gibi saydam, saçları gümüş renginde, gözleri yıldız gibi parlıyormuş. Ama hiç korkunç değilmiş, tam tersine anneanne gibi sıcak ve güler yüzlüymüş. "Hoş geldin Ela," demiş Işıl Peri, tatlı bir sesle. "Avuçlarında ne taşıyorsun bakalım?" Ela kelebeği göstermiş. Işıl Peri eğilmiş, dikkatlice bakmış. "Hmm," demiş düşünceli bir şekilde, "bu küçük kelebeğin kanadı rüzgârda kıvrılmış. İyileşebilir, ama sabır gerekiyor." "Ne yapmam lazım?" diye sormuş Ela heyecanla. Işıl Peri gülümsemiş. Avucunu açmış ve içinde altın rengi, minicik bir çiğ damlası belirmiş. "Bu sihirli bir damla," demiş. "Ama sihir tek başına yetmez. Kelebeğin yanında kalmalı, ona şarkı söylemeli ve kanadını güneşe tutmalısın. Sevgi ve sabır olmazsa sihir de işe yaramaz." Ela başını sallamış. Damlayı almış, kelebeğin kıvrık kanadına parmağının ucuyla nazikçe sürmüş. Kelebek kanatlarını hafifçe titremiş ama hâlâ uçamamış. "Sabret," demiş Işıl Peri, göz kırparak. "Yarın sabah güneşle birlikte tekrar gel."

Ela o gece kelebeği yumuşacık bir gül yaprağının üzerine yatırmış, yanına da Bulut'u bırakmış ki üşümesin. Sabah gözlerini açar açmaz bahçeye koşmuş. Güneş yeni doğuyormuş, ışıkları altın gibi bahçeye yayılıyormuş. Kelebek gül yaprağının üzerinde bekliyormuş. Ela onu avuçlarına almış ve güneşe doğru tutmuş. Sonra usulca bir şarkı söylemeye başlamış. Anneannesinin ona her gece söylediği o yumuşacık ninniymiş bu. Bulut yanında mırıldanmış, Diken sessizce dinlemiş, Cıvıl de en tatlı ıslığıyla eşlik etmiş. Bir süre sonra muhteşem bir şey olmuş. Kelebeğin kıvrık kanadı yavaş yavaş, çok yavaş açılmaya başlamış. Önce biraz düzelmiş, sonra biraz daha. Altın rengi bir ışıltı kanadın üzerinden geçmiş. Ve sonunda kanat diğeriyle aynı hâle gelmiş; dümdüz, pırıl pırıl ve güçlü. Kelebek kanatlarını bir kez açıp kapatmış. İki kez açıp kapatmış. Üçüncüsünde Ela'nın avucundan havalanmış. Pembe ve turuncu kanatlarıyla bahçenin üzerinde süzülmüş; lalelerden papatyalara, papatyalardan güllere uçmuş. Sonra dönmüş, Ela'nın burnunun ucuna bir anlığına konmuş, sanki teşekkür ediyormuş ve sonra gökyüzüne doğru uçup gitmiş. Ela gülerken gözleri dolmuş, ama mutluluk gözyaşlarıymış bunlar. Bulut sevinçle havaya zıplamış, Diken kendi etrafında dönmüş, Cıvıl en yüksek notayı çalmış. Ihlamur ağacının dallarından Işıl Peri'nin sesi gelmiş, rüzgârla karışarak: "Gördün mü Ela? En büyük sihir, senin küçük ellerindeydi." Ela bahçenin ortasında durmuş, güneşin sıcaklığını yüzünde hissetmiş ve gülümsemiş. O gün öğrendiği bir şeyi kalbine yerleştirmiş: Küçücük elleriyle bile kocaman iyilikler yapabilirmiş. Yeter ki sabredip sevgiyle baksın.

Prenses Ela o gün küçücük bir kelebeğe uzattığı ellerle kocaman bir şey öğrendi: Sevgiyle yapılan her dokunuş, hem karşımızdakini hem de kendi kalbimizi iyileştirir. Belki sen de etrafına dikkatle bakarsan, yardımını bekleyen minicik bir dost bulabilirsin.