Küçük Tavşan Pamuk

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil Çayır'ın kenarındaki ıhlamur ağacının altında, küçük bir tavşan ailesi yaşardı. Bu ailenin en küçüğü, kar gibi bembeyaz tüyleri olan Pamuk'tu. Pamuk daha yeni yeni zıplamayı öğreniyordu ve her sabah annesinin yumuşak kulaklarına sokulup uyanıyordu.

Güneşli bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil Çayır'ın kenarındaki kocaman ıhlamur ağacının altında, küçük bir tavşan ailesi yaşardı. Bu ailenin en küçüğü, kar gibi bembeyaz tüyleri olan Pamuk'tu. Pamuk'un kulakları öyle yumuşaktı ki, anne tavşan onu her okşadığında gözleri kendiliğinden kapanırdı. Burnu pembeydi ve sürekli oynardı. Hop, hop, hop... Sanki içinde minik bir yay vardı. O sabah Pamuk, annesinin sesiyle uyandı. Anne tavşan, yuvanın girişinde duruyor ve taze otların kokusunu içine çekiyordu. "Pamuk'um," dedi sevecen bir sesle, "bugün hava çok güzel. Sana bir sürprizim var." Pamuk küçük gözlerini ovuşturdu. Kulaklarını dikip annesine baktı. Sürpriz kelimesi onu çok heyecanlandırmıştı. Yuvadan dışarı zıpladı. Çimenler sabah çiyiyle ıslaktı ve patilerine değdiğinde içi gıdıklandı. Havada ıhlamur çiçeklerinin tatlı kokusu vardı. Uzakta bir kuş ötüyor, rüzgâr yaprakları usulca sallıyordu. Anne tavşan, patisinin altından küçük, turuncu bir havuç çıkardı. Havuç öyle taze, öyle parlaktı ki Pamuk'un ağzı sulandı. "Bu, bahçemizde yetişen ilk havuç," dedi annesi. "Senin için sakladım. Ama unutma Pamuk'um, en güzel şeyler paylaşıldığında daha güzel olur." Pamuk havucu iki patisiyle sıkıca tuttu. Kalbi sevinçten küt küt atıyordu. Bu havucun kokusu, bu havucun rengi sadece ona aitti. Annesine teşekkür edip zıpladı, zıpladı, zıpladı. Yeşil Çayır'ın ortasındaki yumuşak bir tümseğe oturdu. Güneş tüylerini ısıtıyordu.

Pamuk tam havuca ilk ısırığı atacaktı ki, çalıların arasından küçük bir hışırtı duydu. Kulaklarını dikip baktı. Çalıların altından minik, kahverengi bir burun göründü. Bu, küçük bir kirpiydi. Adı Diken'di ve Pamuk onu daha önce çayırda görmüştü. Ama hiç konuşmamışlardı. Diken çekingen adımlarla yaklaştı. Küçük gözleri havuca takıldı, sonra utanarak yere baktı. "Merhaba Pamuk," dedi yavaşça. "Çok özür dilerim, rahatsız etmek istemedim. Sadece... kokusu çok güzeldi." Pamuk havucu patilerinde sıkıca tuttu. İçinden bir ses, "Bu benim havucum, annem bana verdi," diyordu. Ama Diken'in küçük, aç gözlerine baktığında içi sızladı. Ne yapacağını bilemedi. Bir an düşündü. Tam o sırada, bir başka ses daha duyuldu. Otların arasından gri, minicik bir fare çıktı. Adı Fındık'tı. Fındık'ın bıyıkları titriyordu. "Aaa, bir havuç!" dedi gözleri parlayarak. "Ben dün akşamdan beri hiçbir şey yemedim. Yuvama gidiyordum." Pamuk şaşkındı. Şimdi karşısında iki tane aç dost vardı. Havuca baktı. Sonra Diken'e baktı. Sonra Fındık'a baktı. Havuç o kadar küçüktü ki, üçe bölünse her birine sadece minicik bir lokma düşecekti. Ama Pamuk tek başına yese, karnı güzelce doyacaktı. Küçük tavşanın kalbinde garip bir his vardı. Annesinin sözleri kulaklarında çınladı: "En güzel şeyler paylaşıldığında daha güzel olur." Pamuk anlamamıştı bu sözü. Bir havuç paylaşılınca nasıl daha güzel olabilirdi ki? Daha az olurdu sadece. Diken ve Fındık bekliyordu. Hiçbiri bir şey istemiyordu aslında. Sadece havucun kokusu onları çağırmıştı. Pamuk derin bir nefes aldı. Küçük patileri titredi. Sonra usulca, ön dişleriyle havucu üç eşit parçaya böldü. Bir parçayı Diken'e uzattı. Bir parçayı Fındık'a verdi. En küçük parçayı kendine ayırdı. Diken'in gözleri kocaman oldu. "Bana mı?" diye sordu inanamayarak. Fındık'ın bıyıkları sevinçten oynadı. "Gerçekten mi Pamuk?" Pamuk gülümsedi. "Evet," dedi. "Birlikte yiyelim." Üçü, yumuşak çimenlerin üzerine yan yana oturdular. Güneş tepelerinde parlıyor, ıhlamur ağacının dalları üzerlerinde nazikçe sallanıyordu. Havucu ısırdılar. Tatlıydı. Çok tatlıydı. Pamuk, daha önce hiçbir havucun bu kadar lezzetli olmadığını düşündü. Belki de annesinin söylediği buydu.

Yemek bittikten sonra üçü çimenlerin üzerine sırtüstü uzandılar. Gökyüzü masmaviydi. Beyaz bulutlar yavaşça geçiyordu. Diken, bulutlardan birinin kirpiye benzediğini söyledi. Fındık, başka bir bulutun peynir parçası gibi olduğunu söyleyince hep birlikte güldüler. Pamuk'un karnı tok değildi belki, ama kalbi öyle doluydu ki, başka hiçbir şey istemiyordu. Öğleden sonra üçü çayırda birlikte oynadılar. Pamuk zıplamayı öğretti. Diken yuvarlanmayı gösterdi. Fındık ise en yumuşak otların nerede olduğunu biliyordu, onları oraya götürdü. Güneş yavaş yavaş alçalmaya başladığında, üç küçük dost ıhlamur ağacının altında oturuyor, birbirlerine hikayeler anlatıyorlardı. Akşam olduğunda Diken ve Fındık, Pamuk'a veda etti. "Yarın yine gelir misiniz?" diye sordu Pamuk. İkisi de başlarını salladı. "Geliriz," dedi Diken. "Hem bu sefer ben size yabani çilek getiririm." Fındık da güldü: "Ben de en tatlı buğday tanelerinden bulurum." Pamuk yuvasına döndüğünde, anne tavşan onu kapıda bekliyordu. Pamuk koşarak annesine sarıldı. "Anne," dedi heyecanla, "havucu paylaştım. Diken ve Fındık'la. Ve... ve gerçekten daha güzel oldu. Hem de iki yeni dostum oldu." Anne tavşan gülümsedi. Pamuk'u kucağına aldı ve alnından öptü. Pamuk, paylaşmanın aslında bir şeyleri kaybetmek değil, kalbini sevgiyle doldurmak olduğunu öğrenmişti. Yumuşacık otların üzerinde, yeni dostlarını düşünerek huzurla uykuya daldı. Yıldızlar, küçük tavşanın üzerinde nazikçe parlıyordu.

O akşam, anne tavşan Pamuk'u kucağına aldı ve alnından öptü. Pamuk, paylaşmanın aslında bir şeyleri kaybetmek değil, kalbini sevgiyle doldurmak olduğunu öğrenmişti. Yumuşacık otların üzerinde, yeni dostlarıyla birlikte huzurla uykuya daldı. Yıldızlar, küçük tavşanın üzerinde nazikçe parlıyordu.