Küçük Tavşan Pamuk

Güneşin tarçın rengi ışıklarıyla uyandığı bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil Tepe’nin eteğindeki papatya tarlasında, küçük bir tavşan ailesi yaşardı. Bu ailenin en küçük üyesi, kar gibi beyaz tüyleri olan Pamuk’tu. Pamuk henüz çok küçüktü; burnu pembe, kulakları kadifeydi ve dünyayı yeni yeni keşfediyordu. O sabah annesi ona ilk defa tarlanın öteki ucundaki ahududu çalılığına gitmeyi öğretecekti. Ama Pamuk, oyuncak ahşap havucunu kimseyle paylaşmak istemiyordu. Henüz paylaşmanın ne demek olduğunu bilmiyordu çünkü.

Güneşin tarçın rengi ışıklarıyla uyandığı bir ilkbahar sabahıydı. Yeşil Tepe’nin eteğindeki papatya tarlasında, küçük bir tavşan ailesi yaşardı. Bu ailenin en küçük üyesi, kar gibi beyaz tüyleri olan Pamuk’tu. Pamuk henüz çok küçüktü; burnu pembe, kulakları kadifeydi ve dünyayı yeni yeni keşfediyordu. Yuvalarının önündeki taze çimenler sabah çiyiyle parlıyor, havada ıhlamur ve yaban çileği kokusu dolaşıyordu. O sabah Pamuk, annesinin ördüğü yumuşak hasırın üzerinde uyandı. Yanında en sevdiği oyuncağı duruyordu: dedesinin ona yonttuğu küçük, ahşap bir havuç. Pamuk bu havucu çok severdi. Onu kucağına alır, ona şarkılar söyler, geceleri sarılarak uyurdu. Annesi tatlı bir sesle, “Pamuk’um, bugün seni ahududu çalılığına götüreceğim. Orada yeni arkadaşlar tanıyacaksın,” dedi. Pamuk’un kulakları heyecanla dikildi ama ahşap havucunu da sıkıca göğsüne bastırdı. Onu kimseye göstermek, kimseyle paylaşmak istemiyordu. Annesiyle birlikte papatyaların arasından zıplaya zıplaya yola koyuldular. Pamuk’un küçük patileri ıslak çimenlere değdikçe gıdıklanıyor, üstünden geçtiği karahindibalar havaya tüy tüy uçuşuyordu. Gökyüzü öyle maviydi ki, sanki biri içine süt damlatmış gibi yer yer beyaz bulutlarla bezenmişti.

Az sonra ahududu çalılığına vardılar. Çalıların altında, Pamuk gibi küçük üç hayvan yavrusu oynuyordu: kahverengi tüylü bir sincap olan Fındık, sarı tüylü bir civciv olan Mısır ve uzun kulaklı, gri bir tavşan olan Boncuk. Üçü de Pamuk’u görünce sevinçle koştular. “Merhaba! Bizimle oynamak ister misin?” diye sordu Fındık, kuyruğunu sallayarak. Pamuk biraz utandı, annesinin arkasına saklandı. Ama ahşap havucunu bırakmadı. Çocuklar bir süre çalıların altında saklambaç oynadılar. Mısır, küçük kanatlarını çırparak en yüksek dala konuyor, Boncuk ise dev sıçrayışlarla onu yakalamaya çalışıyordu. Pamuk uzaktan onları izledi. Gülüşmeleri çiçek kokusu kadar tatlıydı. Sonra Boncuk yanına geldi ve elindeki şeyi gösterdi: rengarenk taşlardan yapılmış küçük bir kolye. “Bunu dün derede buldum. İstersen sana göstereyim,” dedi. Pamuk taşları merakla inceledi. Mısır, gagasında bir tüy getirdi: “Bu da benim en sevdiğim tüyüm. Annemin kanadından düşmüştü. Sana dokunmana izin veriyorum.” Fındık ise bir çam kozalağını uzattı: “Bu benim hazinem. İçinde küçük tohumlar var, dinlersen hışırdıyorlar.” Pamuk şaşırdı. Üç arkadaşı da kendi en kıymetli şeylerini ona göstermişti. O ise ahşap havucunu hâlâ sıkı sıkı tutuyor, arkasına saklıyordu. Fındık nazikçe sordu: “Senin elinde ne var Pamuk?” Pamuk önce cevap vermek istemedi. Sonra Boncuk’un, Mısır’ın ve Fındık’ın sıcacık gözlerine baktı. O gözlerde hiç kıskançlık yoktu, sadece merak ve sevgi vardı. Usulca havucunu öne çıkardı. “Bu… dedemin bana yaptığı havuç,” dedi yavaşça. Üç arkadaşı birden “Vaaay!” diye sevindi. “Ne kadar güzel kokuyor, sanki gerçek ahşap gibi!” dedi Mısır. “Dedenin elleri çok ustaymış,” dedi Boncuk. Pamuk’un kalbi ısındı. Havucunu Fındık’a uzattı, “İstersen sen de tut,” dedi. Fındık havucu tuttu, sonra dikkatlice Boncuk’a verdi, o da Mısır’a. Havuç elden ele dolaştı ve her seferinde Pamuk’a geri döndü; üstelik hiç eksilmemiş, hiç kaybolmamıştı.

Tam o sırada Mısır’ın gagasındaki tüy rüzgârla uçtu ve ahududu çalısının en yüksek dalına takıldı. Mısır küçük kanatlarını çırpsa da ona yetişemedi ve gözleri doldu. Pamuk hemen ileri atıldı. “Ben yardım edebilirim! Tavşanlar çok yükseğe zıplar,” dedi. Bütün gücüyle zıpladı, zıpladı ve sonunda tüye ulaşıp Mısır’a geri verdi. Mısır sevinçten cıvıldadı. O öğleden sonra dördü birlikte oynadılar. Boncuk’un taşlarıyla yere desenler çizdiler, Fındık’ın kozalağındaki tohumları dinlediler, Mısır’ın tüyünü rüzgâra bıraktılar ve Pamuk’un ahşap havucunu sırayla kucakladılar. Güneş yavaş yavaş tepelerin ardına doğru kayarken, gökyüzü şeftali rengine boyandı. Annesi Pamuk’u almaya geldiğinde, küçük tavşanın yanakları gülmekten pembeleşmişti. Yuvaya dönerken Pamuk annesine usulca sordu: “Anne, havucumu paylaşınca o eksilmedi, hatta sanki daha çok sevdim onu. Neden böyle oldu?” Annesi onun kulaklarının arasından öptü ve gülümsedi: “Çünkü bazı şeyler vardır Pamuk’um, paylaştıkça çoğalır. Sevgi de öyledir, neşe de.” O gece Pamuk hasırının üzerine uzandı. Ahşap havucu hâlâ yanındaydı ama artık yalnız değildi. Cebinde Boncuk’un verdiği küçük bir taş, kulağının yanında Mısır’ın bıraktığı minik bir tüy, başucunda da Fındık’ın hediye ettiği kozalak duruyordu. Pencereden içeri ay ışığı süzülürken Pamuk mırıldandı: “Yarın yine gideceğim onlara.” Ve papatyaların kokusu eşliğinde, gülümseyerek uykuya daldı.

Pamuk o gece, paylaşmanın bir şeyi kaybetmek değil, kalbe yeni arkadaşlar eklemek olduğunu küçücük yüreğiyle anlamıştı. Ahşap havucu hâlâ onundu; ama artık yanında üç de minik dostu vardı. Yeşil Tepe’nin eteğindeki papatya tarlası, o günden sonra dört küçük arkadaşın kahkahalarıyla doldu.