Küçük Tavşanın Yastığı

Bahar mevsiminin ilk sıcak akşamlarından biriydi. Yeşiltepe'nin eteklerindeki papatya tarlasında güneş, yavaş yavaş ufka doğru iniyor, gökyüzünü şeftali renginde bir örtüyle kaplıyordu. Tarlanın hemen yanındaki büyük meşe ağacının kökleri arasına gizlenmiş küçük bir tavşan yuvası vardı. Bu yuvanın en küçük sakini, kulakları kendisinden büyük, tüyleri pamuk şekeri gibi yumuşacık bir tavşancıktı: Pıtır. O akşam Pıtır'ın canını sıkan küçük bir mesele vardı; çünkü uykusunu getiren o eski, minik yastığını bir türlü bulamıyordu.

Bahar mevsiminin ilk sıcak akşamlarından biriydi. Yeşiltepe'nin eteklerindeki papatya tarlasında güneş, yavaş yavaş ufka doğru iniyor, gökyüzünü şeftali renginde bir örtüyle kaplıyordu. Havada taze çimen ve ıslak toprak kokusu vardı. Tarlanın hemen yanındaki büyük meşe ağacının kökleri arasına gizlenmiş küçük bir tavşan yuvası bulunuyordu. Bu yuvanın en küçük sakini, kulakları kendisinden büyük, tüyleri pamuk şekeri gibi yumuşacık bir tavşancıktı: Pıtır. O akşam Pıtır'ın canını sıkan minik bir mesele vardı. Annesi ona akşam yemeği olarak taze havuç ve yonca yaprakları hazırlamış, ardından 'Haydi Pıtırcığım, uyku vakti geldi,' demişti. Ama Pıtır yatağına uzandığında bir şeyin eksik olduğunu fark etti. Her gece başının altına koyduğu, yumuşacık kuru otlarla doldurulmuş, üzerinde küçük papatya işlemeleri olan minik yastığı ortada yoktu. Pıtır, küçük burnunu buruşturdu. 'Anneciğim, yastığım kayıp,' dedi kısık bir sesle. Annesi gülümsedi ve 'Sen bugün gündüz nerelerde oynadın hatırlıyor musun?' diye sordu. Pıtır düşündü. Sabah papatya tarlasında zıplamıştı, sonra dere kenarına gitmişti, sonra da kirpi arkadaşı Diken'in evine uğramıştı. 'Yastığımı aramaya çıkabilir miyim?' diye sordu Pıtır. Annesi pencereden dışarı baktı. Güneş henüz tam batmamıştı, ortalık hâlâ aydınlıktı. 'Tamam,' dedi, 'ama akşam ezanı okunmadan yuvada olmalısın.' Pıtır sevinçle kulaklarını dikti ve minik patileriyle yuvadan dışarı fırladı.

Pıtır'ın ilk durağı papatya tarlası oldu. Çimenler ayaklarının altında serin ve yumuşaktı. Rüzgâr esince binlerce beyaz papatya hep birlikte sağa sola sallanıyordu. Pıtır, sabah oynadığı yeri buldu ve otların arasına baktı. Yastık orada yoktu. Tam üzülmeye başlamıştı ki, bir çift parlak göz onu izlediğini fark etti. Bu, komşusu Küçük Kurbağa Vık'tı. 'Merhaba Pıtır, bu saatte burada ne yapıyorsun?' diye sordu Vık, bir yaprağın üzerinden. Pıtır durumu anlattı. Vık düşündü, sonra 'Ben bugün dere kenarında bir şey gördüm,' dedi. 'Beyaz, yumuşak bir şeydi. Ama emin değilim, gel birlikte bakalım.' Vık, zıplaya zıplaya önden gitti, Pıtır da onu takip etti. Dere kenarına vardıklarında suyun şırıltısı duyuluyordu. Söğüt ağacının dalları suya değecek kadar aşağı sarkmıştı. Vık, bir taşın arkasını gösterdi. Ama orada duran şey Pıtır'ın yastığı değildi; sadece rüzgârın getirdiği beyaz bir kuş tüyüydü. Pıtır'ın kulakları biraz düştü. 'Üzülme,' dedi Vık, 'belki kirpi arkadaşın görmüştür. Ben de seninle geleyim.' İkisi birlikte, meşe ağacının arkasındaki çalıların arasında saklı olan Diken'in evine yürüdüler. Diken, tam da akşam çayını yudumluyordu. Kapıyı çaldıklarında dikenlerini nazikçe indirdi ve gülümseyerek onları içeri aldı. Pıtır yastığını sorunca Diken düşündü. 'Bugün sen buradayken bir şey unutmuş olabilir misin diye baktım ama sadece küçük bir yaprağın vardı. Yastığı görmedim. Ama merak etme, ben de sana yardım ederim.' Üç arkadaş dışarı çıktığında hava biraz daha kararmıştı. Gökyüzünde ilk yıldızlar birer birer belirmeye başlamıştı. Pıtır'ın gözleri hafifçe yaşardı. Yastığı olmadan nasıl uyuyacaktı? Diken bunu fark etti ve minik patisini Pıtır'ın omzuna koydu. 'Ağlama,' dedi yumuşak bir sesle. 'Belki geldiğin yolu bir kez daha yürürsek hatırlarsın. Bazen bir şeyi bulmak için geri dönmek gerekir.' Pıtır başını salladı. Üçü birlikte yavaş yavaş yürümeye başladılar. Papatya tarlasından geçerken Pıtır aniden durdu. Sabah burada bir kelebek kovalamıştı ve heyecanla zıplarken küçük sırt çantasını açık bırakmıştı. Belki de yastığı o zaman düşmüştü! Ama etrafa bakınca hiçbir şey göremedi. Vık suya baktı, Diken çalıların dibini kontrol etti. Yastık yine yoktu.

Tam umudunu kaybetmek üzereyken, yukarıdan tatlı bir ses duyuldu. 'Ooo, aşağıdaki minik dostlar, bir şey mi kaybettiniz?' Bu, meşe ağacının yüksek dallarında yaşayan yaşlı Baykuş Teyze'ydi. Kocaman gözleriyle onlara bakıyordu. Pıtır heyecanla yastığını anlattı. Baykuş Teyze usulca güldü. 'Bu öğleden sonra rüzgâr çok sertti,' dedi. 'Papatya tarlasından beyaz bir şeyin uçtuğunu gördüm. Gidip baktım ki senin küçük yastığın! Yağmur yağmasın diye onu buraya, yuvamın yanına aldım.' Sonra kanatlarını çırparak aşağı süzüldü ve Pıtır'ın yastığını nazikçe patilerinin önüne bıraktı. Pıtır'ın gözleri ışıl ışıl parladı. Yastığına sarıldı; hâlâ kuru ot ve papatya kokuyordu. 'Çok teşekkür ederim Baykuş Teyze!' dedi. Sonra Vık'a ve Diken'e döndü. 'Size de teşekkür ederim. Yalnız aramak zor olurdu.' Vık, kulaklarını kızarttı, Diken ise mahcup bir şekilde gülümsedi. Dört arkadaş vedalaştı. Vık dereye, Diken evine, Baykuş Teyze de yuvasına döndü. Pıtır, yastığını sıkıca göğsüne bastırarak eve doğru koştu. Yuvaya vardığında annesi kapıda onu bekliyordu. 'Buldun mu Pıtırcığım?' diye sordu. Pıtır başını salladı ve yaşadıklarını anlattı.

Annesi Pıtır'ı kucağına aldı ve yastığı yanağının altına usulca yerleştirdi. Meşe ağacının dalları arasından süzülen ay ışığı, yuvanın içini gümüş bir örtüyle kapladı. Pıtır, gözlerini kapatmadan önce yastığına sarıldı ve içinden 'İyi ki seni aramaya çıkmışım, iyi ki yolda bu kadar çok dost bulmuşum,' diye geçirdi. O gece rüyasında papatyaların arasında koşan bir tavşan, şarkı söyleyen bir kirpi ve gülümseyen küçük bir kurbağa gördü. Yeşiltepe'nin üzerine sessiz, yumuşak bir uyku çöktü.