Küçük Yıldız Tomurcuk

Pazar akşamı, mor perdeli odasında uyumaya hazırlanan küçük Defne, penceresinden gökyüzüne baktığında parıldayan minik bir yıldız gördü. O yıldızın adı Tomurcuk'tu ve Defne'nin yatak odasına konuk olmak için yumuşacık bir ışık huzmesiyle süzülmeye hazırlanıyordu. İşte o akşam, ılık süt kokulu odada, küçük bir kız ile minik bir yıldızın tatlı arkadaşlığı başladı.

Pazar akşamıydı. Küçük kasabanın en sevimli sokağında, mor perdeli pencereli ufak bir evin üst katında, Defne adında üç yaşında bir kız yaşardı. Defne'nin yanakları elma gibi pembe, saçları ise annesinin her akşam taradığı yumuşacık kahverengi tellerdi. O akşam dışarıda hafif bir bahar rüzgârı esiyor, pencerenin önündeki ıhlamur ağacının yaprakları usulca fısıldaşıyordu. Annesi Defne'ye ılık sütünü getirmişti. Bardağın kenarından yükselen tatlı koku, odanın içine yayılmış; vanilyalı bir bulut gibi yastıkların üzerine konmuştu. Defne sütünü yudumladı, dudaklarının üstünde minik beyaz bir bıyık kaldı. Annesi gülerek onu sildi ve alnından öptü. "Hadi bakalım küçük kuzum, dişlerimizi fırçaladık, pijamamızı giydik. Şimdi sıra yıldızları saymakta," dedi annesi. Defne'nin en sevdiği uyku oyunuydu bu. Pencerenin yanındaki küçük yastığa oturdu, minik burnunu cama dayadı. Cam serindi, nefesi camda küçük bir bulut bıraktı. Gökyüzü o akşam apayrıydı. Lacivert bir kadife gibi gerilmişti kasabanın üzerine. Bir, iki, üç... Defne saymaya başladı ama henüz sayıları tam bilmediği için üçten sonra hepsine "çoook" diyordu. Tam o sırada, diğerlerinden biraz daha küçük, biraz daha titrek bir ışık fark etti. Bu yıldız sanki ona el sallıyordu.

Defne gözlerini ovuşturdu. Yıldız hâlâ oradaydı ve şimdi biraz daha yaklaşmış gibiydi. Pencerenin pervazına kadar süzülen ince bir ışık huzmesiyle, minicik bir varlık odanın içine girdi. Avuç içi kadardı, etrafına altın renginde toz saçıyordu ve gülümsüyordu. "Merhaba Defne," dedi yumuşacık bir sesle. "Benim adım Tomurcuk. Ben henüz çok küçük bir yıldızım. Annem bana bu gece dünyaya inip bir arkadaş bulmamı söyledi." Defne şaşırmadı. Çocukların kalbi, büyüklerin unuttuğu şeylere her zaman açıktır. Minik elini uzattı. Tomurcuk onun parmağının ucuna kondu; sıcacıktı, tıpkı güneşte ısınmış bir taş gibi. Defne kıkırdadı. "Tomulcuk," dedi Defne, henüz bazı harfleri tam söyleyemiyordu. "Sen niye bu kadar küçüksün?" Tomurcuk biraz mahzunlaştı. "Çünkü ben yeni doğdum. Diğer büyük yıldızlar gibi parlayamıyorum. Onlar bana 'sen çok ufaksın, bizimle oynayamazsın' dediler. Ben de üzülüp ışığımı kaybettim." Defne'nin küçük kalbi sıkıştı. O da bazen parktaki büyük çocuklar onu oyunlarına almadığında böyle hissederdi. Yataktan kalktı, ayakları halının yumuşak tüylerine değdi. Dolabına gitti, oradan en sevdiği oyuncağı, peluş tavşan Pamuk'u aldı. "Bak," dedi Tomurcuk'a. "Pamuk da küçük. Ama ben onu çoook seviyorum. Küçük olmak güzel." Tomurcuk'un yanakları pembeleşti. İçindeki ışık biraz daha parlamaya başlamıştı. Defne onu avucunun içine aldı, tıpkı annesinin kendisini sardığı gibi sımsıkı sardı. Sonra ona kasabayı göstermek istedi. Pencereden dışarı, ay ışığında parıldayan kiremit çatıları, sokak lambalarının altında uyuklayan tekir kediyi, fırıncının açık kalmış camından sızan ekmek kokusunu işaret etti. "Burası benim evim," dedi gururla. "Burada herkes birbirine 'iyi geceler' der." Tomurcuk hayretle bakıyordu. Yukarıdan dünya bu kadar sıcak görünmüyordu. Defne yatağına geri döndü, Tomurcuk'u yastığının yanına, Pamuk'un kucağına yerleştirdi. Annesinin getirdiği battaniyenin ucundan minik bir parça çekip Tomurcuk'un üstüne örttü. "Üşümeyesin," dedi. Tam o sırada Tomurcuk'un içindeki ışık birden büyüdü. Oda altın sarısı bir parıltıyla doldu, sonra yumuşadı, tatlı bir gece lambası gibi pırıldamaya başladı. Tomurcuk artık eskisinden çok daha parlaktı.

"Defne," dedi Tomurcuk heyecanla. "Ben yeniden parlıyorum! Sen bana bir arkadaşın ne kadar değerli olduğunu öğrettin. Meğer büyük olmak değilmiş önemli olan, sevilmekmiş." Defne esnedi. Gözleri ağırlaşmıştı, kirpikleri yanaklarına değiyordu. Tomurcuk onun saçlarına minicik bir öpücük kondurdu. "Şimdi ben gökyüzüne dönmeliyim, annem beni bekliyor. Ama söz veriyorum, her gece pencerene en yakın yerde duracağım. Ne zaman istersen bana el sallayabilirsin." Defne mırıldandı: "Yine gel olur mu?" Tomurcuk başını salladı. Sonra ince bir ışık huzmesine dönüşüp pencereden süzüldü, gökyüzüne doğru yükseldi. Yükseldikçe büyüdü, büyüdükçe parıldadı. Defne onun gidişini izlerken uykuya daldı; dudaklarında küçük bir gülümseme vardı. Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzüldüğünde Defne gözlerini açtı. Yastığının üzerinde minicik, parlak bir toz izi kalmıştı; sanki Tomurcuk ona "iyi geceler" demeden gitmek istememişti. Annesi odaya girdi, saçlarını okşadı. "Güzel rüyalar gördün mü kuzum?" diye sordu. Defne pencereye koştu, parmağıyla gökyüzünü işaret etti. "Anne, ben bir arkadaş kazandım. Çok küçüktü ama kalbi koskocamandı." Annesi gülümsedi, kızını kucağına aldı. O günden sonra Defne her akşam pencereye bir öpücük kondurdu ve gökyüzünde, diğerlerinden biraz daha sıcak parlayan bir yıldıza el salladı. Tomurcuk da ona her gece, kasabanın en küçük evinin mor perdeli penceresine, en parlak ışığını gönderdi.

Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzüldüğünde Defne gözlerini açtı. Yastığının üzerinde minicik, parlak bir toz izi kalmıştı; sanki Tomurcuk ona 'iyi geceler' demeden gitmek istememişti. Defne gülümsedi, annesinin elini tuttu ve pencereye doğru koştu. Gökyüzü artık maviydi ama o, Tomurcuk'un hâlâ orada, bulutların ardında, kendisine el salladığını biliyordu. O günden sonra her akşam pencereye bir öpücük kondurdu.