Kütüphanedeki Küçük Kedi

Nisan ayının ılık bir cumartesi sabahıydı. Gökyüzü taze yıkanmış bir çarşaf gibi tertemizdi ve kasabanın taş döşeli sokaklarında erikler çiçek açmıştı. On bir yaşındaki Defne, her hafta sonu olduğu gibi, omuzunda bezden çantasıyla Kasaba Halk Kütüphanesi'nin yolunu tutmuştu. Kütüphane, çınar ağacının gölgelediği eski bir konaktan bozmaydı ve kapısının üstünde 'Sessizliğin Hazinesi' yazıyordu.

Nisan ayının ılık bir cumartesi sabahıydı. Gökyüzü taze yıkanmış bir çarşaf gibi tertemizdi ve kasabanın taş döşeli sokaklarında erikler çiçek açmıştı. On bir yaşındaki Defne, her hafta sonu olduğu gibi, omuzunda bezden çantasıyla Kasaba Halk Kütüphanesi'nin yolunu tutmuştu. Kütüphane, çınar ağacının gölgelediği eski bir konaktan bozmaydı ve kapısının üstünde 'Sessizliğin Hazinesi' yazıyordu. Defne içeri girdiğinde, kitap kokusu ve cilalı ahşap kokusu burnuna doldu. Kütüphaneci Nazlı Teyze, gözlüğünün üzerinden ona gülümsedi ve parmağını dudağına götürerek 'şşt' işareti yaptı; ama bu sıcacık bir 'şşt'tu. Defne, en sevdiği köşeye, tarih bölümünün arka tarafındaki pencere kenarına yöneldi. Tam o sırada, raflardan birinin altından çok ince bir ses duydu. Önce kitap sayfalarının hışırtısı sandı. Sonra ses tekrarladı: 'Miyav.'

Defne dizlerinin üstüne çöktü ve rafın altına dikkatlice baktı. Orada, tozlu ahşap zeminin üzerinde, bir avuç içi kadar küçük, bembeyaz bir kedi yavrusu titreyerek duruyordu. Kulaklarından biri kıvrıktı, gözleri ise iki damla bal rengindeydi. Yavrucağın nereden geldiği belli değildi; belki açık pencereden atlamış, belki birinin paltosuna tutunup içeri girmişti. Defne hemen Nazlı Teyze'ye haber vermek istedi, ama tam o anda kapıdan sınıf arkadaşı Mert girdi. Mert, okulda biraz yaramaz biriydi; geçen hafta Defne'nin defterine yanlışlıkla mürekkep dökmüş ve özür dilemek yerine kaçıp gitmişti. Defne ona hâlâ biraz kırgındı. Mert, Defne'nin yerde diz çöktüğünü görünce yanına geldi. 'Ne yapıyorsun?' diye fısıldadı. Defne istemeden de olsa rafın altını gösterdi. Mert'in yüzü bir anda değişti; o yaramaz ifade gitmiş, yerine yumuşacık bir şaşkınlık gelmişti. 'Aman Tanrım, ne kadar küçük,' dedi. İkisi birlikte yavruyu ürkütmemek için sessizce planladılar. Mert, çantasından kahvaltıdan kalan sütlü bisküvisini çıkardı, bir parçasını ufaladı. Defne ise mendilini açarak rafın önüne serdi. Yavru kedi, önce ihtiyatla kokladı, sonra minicik pembe diliyle bisküviyi yalamaya başladı. O sırada Mert alçak sesle konuştu: 'Defne, geçen haftaki defter için… özür dilerim. Sana söyleyemedim çünkü utandım.' Defne ona baktı. Pencereden süzülen sabah ışığı Mert'in saçlarına vurmuştu ve gözleri gerçekten pişman görünüyordu. 'Tamam,' dedi Defne usulca. 'Şimdi önemli olan bu küçüğe yardım etmek.'

Birlikte Nazlı Teyze'ye gittiler ve durumu anlattılar. Nazlı Teyze hemen mutfaktan ılık süt getirdi, eski bir hasır sepetin içine yumuşak bir atkı serdi. Yavru kedi karnını doyurduktan sonra sepete kıvrıldı ve mırlamaya başladı. Bu mırıltı, kütüphanenin sessizliğinde tıpkı uzaktan gelen bir ninni gibiydi. Nazlı Teyze, yavrunun annesini aramak için kasabadaki veterinere haber verdi; ama yavrunun sahibi çıkmazsa onu kütüphanenin kedisi yapacaklarına karar verdiler. Adını birlikte koydular: Pamuk. Defne ile Mert o öğleden sonra Pamuk'un yanında, pencere kenarında yan yana oturup kitap okudular. Aralarındaki o görünmez buz, ılık süt gibi eriyip gitmişti. Defne, Mert'in aslında ne kadar nazik biri olabildiğini, Mert ise Defne'nin ne kadar sabırlı bir kalbi olduğunu o gün öğrendi. Dışarıda erik çiçekleri rüzgârda dökülürken, içeride üç kalp ve bir minik mırıltı, sessizliğin hazinesine yeni bir sayfa ekliyordu. Defne o akşam eve döndüğünde, çantasında ödünç aldığı kitapların yanında, kalbinde de yeni bir şey taşıyordu. Pencereden dışarı bakarken anladı ki bazen en büyük maceralar uzak diyarlarda değil, hemen yanı başında, fark edilmeyi bekleyen küçük bir miyavlamanın içinde gizliydi.

Defne o akşam eve döndüğünde, çantasında ödünç aldığı kitapların yanında, kalbinde de yeni bir şey taşıyordu. Pencereden dışarı bakarken anladı ki bazen en büyük maceralar uzak diyarlarda değil, hemen yanı başında, fark edilmeyi bekleyen küçük bir miyavlamanın içinde gizliydi. Ertesi sabah Pamuk'u ziyarete giderken, çantasına bir parça peynir ve kalbine bir damla daha şefkat koymayı unutmadı.