Kütüphanedeki Küçük Prenses

İlkbaharın ilk pazartesi sabahıydı. Yağmurun gece boyunca yıkadığı taş sokaklar, güneşin altında ıslak ıslak parlıyordu. Akpınar Kasabası'nın meydanında, kocaman bir çınar ağacının hemen yanında, kırmızı kiremitli çatısıyla göz kırpan eski kütüphane vardı. Kapısının üstünde, demirden işlenmiş küçük bir kuş figürü asılıydı ve rüzgar estikçe hafifçe sallanırdı. İşte bu kütüphanenin en sadık ziyaretçisi, sekiz yaşındaki Ela'ydı. Ela'nın o sabah koltuğunun altında taşıdığı kitap, doğum gününde anneannesinin hediye ettiği 'Komşu Krallıkların Prensesi' adlı resimli kitaptı ve Ela onu okuldaki kimseye göstermek istemiyordu. Çünkü o kitabın içinde, kimsenin bilmediği bir sır saklıydı.

İlkbaharın ilk pazartesi sabahıydı. Yağmurun gece boyunca yıkadığı taş sokaklar, güneşin altında ıslak ıslak parlıyordu. Akpınar Kasabası'nın meydanında, kocaman bir çınar ağacının hemen yanında, kırmızı kiremitli çatısıyla göz kırpan eski kütüphane vardı. Kapısının üstünde, demirden işlenmiş küçük bir kuş figürü asılıydı ve rüzgar estikçe hafifçe sallanırdı. İşte bu kütüphanenin en sadık ziyaretçisi, sekiz yaşındaki Ela'ydı. Ela'nın saçları her zaman iki örgü halinde omuzlarına dökülürdü ve okul çantasının yan cebinde mutlaka bir kitap taşırdı. O sabah koltuğunun altında taşıdığı kitap ise çok özeldi: Doğum gününde anneannesinin hediye ettiği 'Komşu Krallıkların Prensesi' adlı resimli kitap. Kitabın kapağında, altın sarısı saçlı bir prenses, elinde bir gül tutarak balkonundan aşağı bakıyordu. Sayfalarının kenarları hafifçe yıpranmış, kokusu ise eski sandık ile kuru lavanta karışımı gibiydi. Ela bu kitabı okuldaki kimseye göstermek istemiyordu. Çünkü kitabın içinde, anneannesinin ince el yazısıyla yazdığı bir not vardı: 'Sen de bir prenses kadar değerlisin, küçük Ela.' Bu cümle, Ela için bir sır gibiydi. Sanki kimse okumasa, o cümle yalnızca ona ait kalacaktı. O sabah okul çıkışında, her zamanki gibi kütüphaneye uğradı. İçeri girdiğinde, ahşap zeminin tanıdık gıcırtısı onu karşıladı. Kütüphaneci Bay Cemil, gözlüklerinin üstünden bakarak gülümsedi. 'Hoş geldin Ela. Bugün hangi krallığa yolculuk var?' Ela utangaçça omuz silkti. 'Henüz bilmiyorum Bay Cemil. Belki bir orman, belki bir saray.' Kütüphanenin en sevdiği köşesi, pencere kenarındaki kırmızı kadife koltuktu. Oraya yerleşti, çantasını yanına bıraktı ve kucağına anneannesinin kitabını aldı. Tam okumaya başlayacaktı ki kapının çıngırağı tıngırdadı. İçeri, sırılsıklam bir sarı yağmurluk giymiş, kısa siyah saçlı bir kız çocuğu girdi. Yedi yaşlarında görünüyordu ve gözleri kütüphaneyi ilk kez görüyormuş gibi kocaman açılmıştı. Bay Cemil ona doğru eğildi. 'Hoş geldin küçük hanım. Seni daha önce burada görmemiştim.' Küçük kız, ıslak yağmurluğunun cebinden buruşmuş bir kağıt çıkardı. 'Ben Selin. Daha yeni taşındık. Annem dedi ki kütüphanede çok kitap varmış. Ben... ben kitapları çok seviyorum ama bizim eski evimizde benimkiler kayboldu, taşınma sırasında.' Sesi öyle yumuşaktı ki, sanki kelimeleri kırılıverecekti. Ela, kitabının üstünden başını kaldırıp Selin'e baktı. Kızın yağmurluğundan damlayan sular, kapının önünde küçük bir gölcük oluşturmuştu. Yanakları soğuktan pembeleşmişti ve ellerini ısıtmak için avuçlarına üflüyordu. Ela bir an, kitabını sıkıca göğsüne bastırdı. İçinden bir ses, 'Sakın gösterme, bu senin sırrın,' diyordu.

Bay Cemil, Selin'i nazikçe içeri buyur etti ve ona kuru bir havlu uzattı. Sonra raflar arasında dolaşmaya başladılar. Ela, koltuğundan onları izliyordu. Selin, parmaklarını kitap sırtlarında gezdirirken, sanki her birine ayrı ayrı merhaba diyordu. 'Bay Cemil,' diye fısıldadı Selin, 'sizde prenses hikayeleri var mı? Annem derdi ki dünyada en güzel hikayeler prensesleri anlatanlardır.' Bay Cemil yumuşacık güldü, çenesini sıvazladı. 'Vardı tabii ki, küçük hanım. Ama itiraf etmeliyim ki resimli prenses kitaplarımızın çoğunu geçen ay bir okula ödünç verdik. Şu an raflarımızda pek kalmadı.' Selin'in yüzündeki ışık biraz soldu. Başını öne eğdi ama hemen toparlandı. 'Olsun. Belki başka bir şey bulurum.' Ama sesi öyle hafif çıkmıştı ki, Ela'nın kalbinde garip bir sızı oldu. Kucağındaki kitaba baktı. Anneannesinin kitabı, altın harfli kapağıyla orada duruyordu. İçindeki prenses, sayfanın penceresinden Ela'ya bakıyor gibiydi. Ela, kitabı bir an daha sıkı tuttu. 'Bu benim,' diye düşündü. 'Bu, anneannemin bana yazdığı not. Bu sır benim.' Ama sonra Selin'in ıslak yağmurluğuna, soğuktan pembeleşmiş yanaklarına ve az önce sönen gözlerine baktı. Anneannesinin sözlerini hatırladı: 'Sevgi, bir mum gibidir Ela. Bir başkasının mumunu yaktığında, seninki hiç azalmaz, sadece odanın daha çok yeri aydınlanır.' Elа derin bir nefes aldı. Kitabını göğsünden indirdi, koltuğundan kalktı ve Selin'e doğru yürüdü. Ahşap zemin, ayaklarının altında usulca gıcırdadı. 'Selin,' dedi sesi biraz titreyerek. 'Benim... benim bir prenses kitabım var. İstersen birlikte bakabiliriz.' Selin'in gözleri büyüdü, sanki yıldız doluymuş gibi parladı. 'Gerçekten mi? Ama... ama o senin değil mi?' 'Benim,' dedi Ela. 'Ama bir kitap, sadece okunduğunda mutlu olur. Ben bunu biliyorum çünkü anneannem söylemişti.' İki kız, pencere kenarındaki kırmızı kadife koltuğa birlikte oturdular. Selin, yağmurluğunu çıkarıp düzgünce yan tarafa koymuştu. Saçlarından hafif bir lavanta sabunu kokusu geliyordu. Ela kitabı kucaklarının ortasına yerleştirdi. Tam ilk sayfayı açacakken, anneannesinin notunun olduğu iç kapak göründü. Bir an durdu. Selin notu fark etti. 'Bu ne kadar güzel bir el yazısı,' dedi yavaşça. 'Annenin mi?' 'Anneannemin,' dedi Ela. 'Bana yazdığı bir not.' Selin başını saygıyla salladı. 'Çok özelmiş. Ben okumayayım, sadece sen okursun.' İşte o anda Ela, içindeki tüm korkunun bir anda eridiğini hissetti. Selin, sırrına saygı duymuştu. Bir sırrı paylaşmanın, onu kaybetmek anlamına gelmediğini, bilakis o sırrın daha da büyüdüğünü o an anladı. Gülümsedi. 'Hayır,' dedi. 'Sen de okuyabilirsin. Çünkü artık sen de benim arkadaşımsın.' İki kız, sayfaları birlikte çevirmeye başladılar. Altın saçlı prenses, çiçekli bahçeler, konuşan bir kuş ve uzaktaki bir krallık... Selin her sayfada bir 'Aaa!' diyor, Ela ise gülümseyerek hikayeyi anlatıyordu. Bay Cemil, tezgahının arkasından onları izledi. Gözlüklerinin arkasında, sevecen bir parıltı vardı. Sessizce bir bardak ılık ıhlamur hazırladı ve önlerine, küçük bir tabakta birkaç tarçınlı kurabiyeyle birlikte koydu. 'Prensesler de acıkır,' dedi göz kırparak. Kütüphanenin saati tıkır tıkır işliyordu. Dışarıda güneş yavaş yavaş alçalıyor, pencerelerden içeri bal rengi ışıklar süzülüyordu. Selin, bir sayfada durdu. Resimde prenses, bir köylü kıza elini uzatıyor, ona sarayın bahçesini gösteriyordu. 'Ela,' dedi düşünceli bir sesle. 'Sence gerçek prensesler taç takan kızlar mıdır, yoksa başkasına elini uzatanlar mı?' Elа bir an düşündü. Sonra anneannesinin notunu hatırladı: 'Sen de bir prenses kadar değerlisin.' Şimdi o cümlenin neden yazıldığını daha iyi anlıyordu. Anneannesi ona sadece değerli olduğunu söylememişti; aynı zamanda prenses olmanın ne demek olduğunu da anlatmıştı. 'Sanırım,' dedi Ela usulca, 'elini uzatanlar.' Selin gülümsedi. Tarçınlı kurabiyesinden bir ısırık aldı. İki arkadaş, bir süre konuşmadan oturdular. Bazen sessizlik bile bir konuşmaydı.

Akşamüstü olduğunda, Selin'in annesi onu almaya geldi. Kapının çıngırağı tıngırdadı, içeri uzun boylu, gülümseyen bir kadın girdi. Selin, koltuktan kalkıp annesine koştu ama hemen Ela'ya döndü. 'Yarın yine gelebilir miyim?' diye sordu heyecanla. 'Hikayenin sonunu birlikte okuyabilir miyiz?' Ela başını coşkuyla salladı. 'Tabii ki. Hem... hem istersen kitabı sana bir kaç günlüğüne ödünç verebilirim. Tek başına da okuyabilmen için.' Selin'in gözleri tekrar yıldız gibi parladı ama başını iki yana salladı. 'Hayır, sağ ol. Bence bu kitabı birlikte okumalıyız. Yoksa tadı kaçar.' Elа güldü ve Selin'le küçük parmaklarını birbirine kenetleyerek söz verdiler: Yarın, aynı saatte, aynı koltukta. Selin annesiyle birlikte çıktıktan sonra, Ela kitabını koltuktan aldı, göğsüne bastırdı. Ama bu sefer onu saklamak için değil, içine sığdırdığı yeni anılar için. Bay Cemil, tezgahının arkasından ona seslendi. 'Ela, bir dakika gelir misin?' Elа yanına gitti. Bay Cemil, eğilip alt çekmecesinden ince, mavi kapaklı bir kitap çıkardı. Kapağında iki küçük kız çocuğu, ellerinde sulama kovalarıyla bir bahçede çiçeklere su veriyordu. 'Bu kitabı yıllardır kimseye vermemiştim,' dedi Bay Cemil. 'Çünkü onu birlikte okuyacak iki arkadaş arıyordum. Adı: İki Arkadaşın Bahçesi. Sanırım sahiplerini buldu.' Elа kitabı titreyen ellerle aldı. Sayfaları çevirdiğinde, içinden hafif bir kurumuş gül yaprağı düştü. Bay Cemil gülümsedi. 'O yaprak, bu kitabın eski okuyucusundan kalma. Sen de bittiğinde bir şey bırakırsın belki.' Elа başını salladı, gözleri parlıyordu. 'Teşekkür ederim Bay Cemil. Yarın Selin'le birlikte başlarız.' O akşam Ela eve döndüğünde, anneannesi onu mutfakta karşıladı. Tezgahta taze pişmiş elmalı kek kokusu vardı, pencere kenarında bir saksıda fesleğenler güneşin son ışıklarıyla yıkanıyordu. Ela, anneannesine koştu, ona sıkıca sarıldı. 'Anneanne,' dedi yüzü onun yün hırkasına gömülü halde. 'Bugün bir arkadaş edindim. Adı Selin. Ve... ve kitabımızı onunla paylaştım.' Anneannesi onun başını okşadı, alnından öptü. 'Peki nasıl hissettin canım?' Elа bir an düşündü. Sonra başını kaldırdı, gözlerinde sabah o pazartesi sabahı olmayan bir parıltı vardı. 'Sanki kitap iki kat büyümüş gibi anneanne. Sanki notun da iki kat büyümüş gibi.' Anneannesi yumuşacık güldü, kemiklerini hafifçe çıtırdatarak eğildi ve onun gözlerinin içine baktı. 'İşte bu yüzden sen bir prensessin, küçük Ela. Çünkü gerçek prensesler, hazinelerini paylaşırlar.' Ertesi gün, ve ondan sonraki günlerce, kütüphanenin pencere kenarındaki kırmızı kadife koltukta hep iki kız oturdu. Bay Cemil onlara ıhlamur ve kurabiye getirdi. Çınar ağacının yaprakları rüzgarda sallandı, demirden kuş figürü kapının üstünde usul usul döndü. Bahar ilerledi, kasabaya yaz geldi, sonra sonbahar... Akşamüstü güneşi, kütüphanenin penceresinden içeri eğik ışıklar düşürürken, Ela, Selin ve Bay Cemil yan yana oturmuş, yeni kitabın ilk sayfasını birlikte açıyorlardı. Kitabın adı 'İki Arkadaşın Bahçesi'ydi ve Ela'nın yüzünde, baharın o ilk pazartesi sabahından beri ilk kez gerçek bir huzur vardı. Anladı ki bir şeyi gerçekten sevmek, onu tek başına saklamak değil; onu paylaşacak birini bulup, sevginin iki katına çıkmasına izin vermekti. Kütüphanenin penceresinden dışarı baktığında, çınar ağacının yapraklarının rüzgarda salındığını gördü ve kalbi, anneannesinin çiçekli bahçesindeki o ilk bahar sabahı gibi sıcacık oldu.

Akşamüstü güneşi, kütüphanenin penceresinden içeri eğik ışıklar düşürürken, Ela, Selin ve Bay Cemil yan yana oturmuş, yeni kitabın ilk sayfasını birlikte açıyorlardı. Kitabın adı 'İki Arkadaşın Bahçesi'ydi ve Ela'nın yüzünde, baharın o ilk pazartesi sabahından beri ilk kez gerçek bir huzur vardı. Anladı ki bir şeyi gerçekten sevmek, onu tek başına saklamak değil; onu paylaşacak birini bulup, sevginin iki katına çıkmasına izin vermekti. Kütüphanenin penceresinden dışarı baktığında, çınar ağacının yapraklarının rüzgarda salındığını gördü ve kalbi, anneannesinin çiçekli bahçesindeki o ilk bahar sabahı gibi sıcacık oldu.