Kütüphanedeki Sessiz Dost

Yağmurlu bir sonbahar cumartesisiydi. Karabük'ün küçük kasaba kütüphanesinin pencerelerinden süzülen ışık, ahşap rafların üzerinde altın renkli lekeler bırakıyordu. On bir yaşındaki Defne, hırkasının kollarını parmaklarına kadar çekmiş, sevdiği köşedeki o eski koltuğa doğru ilerliyordu. Tam o sırada, daha önce hiç görmediği bir çocuk fark etti: pencerenin yanında, dizlerine kapanmış, kimseyle göz göze gelmeyen sessiz bir oğlan.

Yağmurlu bir sonbahar cumartesisiydi. Karabük'ün küçük kasaba kütüphanesinin pencerelerinden süzülen ışık, ahşap rafların üzerinde altın renkli lekeler bırakıyordu. On bir yaşındaki Defne, hırkasının kollarını parmaklarına kadar çekmiş, sevdiği köşedeki o eski koltuğa doğru ilerliyordu. Burayı çok severdi; eski kağıt kokusu, tahta zeminin gıcırtısı ve kütüphaneci Sevgi Teyze'nin tarçınlı çayının buharı ona her zaman güvenli bir liman gibi gelirdi. Tam o sırada, daha önce hiç görmediği bir çocuk fark etti. Pencerenin yanındaki masada, dizlerine kapanmış, kimseyle göz göze gelmeyen sessiz bir oğlan oturuyordu. Önünde kalın bir kitap açıktı ama sayfaları çevirmiyordu. Yanağına düşen saçların arkasından dışarıdaki yağmuru izliyordu sanki. Defne, Sevgi Teyze'ye fısıltıyla sordu: "O kim?" Teyze gülümsedi: "Adı Mert. Geçen ay başka şehirden taşındılar. Her cumartesi gelir, hiç konuşmaz."

Defne koltuğuna oturdu ve çantasından kendi kitabını çıkardı. Ama gözleri ikide bir o sessiz çocuğa kayıyordu. Mert'in önündeki kitabın kapağında bir gemi resmi vardı; Defne o kitabı tanıyordu, geçen yıl o da okumuştu. İçinde bir şey kıpırdandı. Yanına gitmek istedi ama ayakları sanki yere yapışmıştı. Ya rahatsız ederse? Ya cevap vermezse? Bir süre öylece bekledi. Sonra kalktı, raflardan yine aynı kitabın başka bir kopyasını aldı ve Mert'in masasının karşısındaki sandalyeye sessizce oturdu. Hiçbir şey söylemedi. Sadece kitabını açtı ve okumaya başladı. Mert başını hafifçe kaldırdı, gözleri bir an Defne'nin elindeki kapağa takıldı, sonra tekrar kendi sayfasına döndü. Ama bu kez sayfayı çevirdi. Dakikalar geçti. Dışarıda yağmur damlaları cama vuruyor, içeride kalorifer hafifçe tıkırdıyordu. Defne, on yedinci sayfaya geldiğinde, en sevdiği bölümün yaklaştığını biliyordu: küçük kaptanın fırtınada cesaretini bulduğu kısım. Sessizce, kimseye duyurmadan, gülümsedi. Tam o sırada karşıdan çok hafif bir ses duydu. Mert de gülümsemişti. Göz göze geldiler. "Burası en güzel yeri," dedi Defne usulca. Mert başını salladı. Sonra, çok kısık bir sesle, "Ben üç kere okudum bu kitabı," dedi. "Taşındığımızdan beri sadece bunu okuyorum." Defne anladı. Bazen insan yeni bir yere alışana kadar, tanıdık bir hikayenin içine sığınmak isterdi.

O gün öğleden sonra boyunca yan yana oturup okudular. Konuşmaları azdı ama her birkaç sayfada bir, biri diğerine bakıp gülümsüyordu. Mert anlattı yavaş yavaş: eski okulunu, geride bıraktığı arkadaşını, yeni sınıfında henüz kimseyle konuşmadığını. Defne dinledi, hiçbir şeyi düzeltmeye, hiçbir öğüt vermeye çalışmadı. Sadece dinledi. Sonra kendi sınıfından, bisikletiyle keşfettiği orman yolundan, Sevgi Teyze'nin tarçınlı çayından bahsetti. Saat beşe geldiğinde kütüphane kapanmak üzereydi. Sevgi Teyze ışıkları azaltırken iki çocuğa baktı ve gözleri ışıldadı; bu sahneyi uzun zamandır beklediği belliydi. Mert kitabını kapatırken, "Haftaya yine gelir misin?" diye sordu. Defne başını salladı. Defne o akşam eve döndüğünde, çantasında bir kitap, kalbinde ise yeni bir şey vardı. Bazı dostlukların gürültülü kahkahalarla değil, paylaşılan bir sayfanın sessizliğinde başladığını anlamıştı. Yağmur dinmiş, kasabanın üzerine ince bir sis çökmüştü. Ertesi cumartesi yine kütüphanede buluşacaklardı; bu kez Defne ona kendi en sevdiği kitabı götürecekti. Çünkü artık biliyordu: bazen birine uzatılan en güzel şey bir el değil, sabırla beklenmiş bir gülümsemeydi.

Defne o akşam eve döndüğünde, çantasında bir kitap, kalbinde ise yeni bir şey vardı. Bazı dostlukların gürültülü kahkahalarla değil, paylaşılan bir sayfanın sessizliğinde başladığını anlamıştı. Yağmur dinmiş, kasabanın üzerine ince bir sis çökmüştü. Annesine Mert'ten bahsetti, gözleri parlayarak. Ertesi cumartesi yine kütüphanede buluşacaklardı; bu kez Defne ona kendi en sevdiği kitabı götürecekti. Çünkü artık biliyordu: bazen birine uzatılan en güzel şey bir el değil, sabırla beklenmiş bir gülümsemeydi.