Mavi Bisikletin Sırrı

Nisan ayının ılık bir cumartesi sabahıydı. Çınaraltı Mahallesi'nin dar sokakları, gece yağan yağmurdan sonra ıslak toprak ve açan erik çiçeklerinin kokusuyla doluydu. Sekiz yaşındaki Defne, pencerenin önünde oturmuş, karşı kaldırımda parıldayan o şeye bakıyordu: mavi bir bisiklet. Komşuları Emir'in babasının yeni aldığı, jantları gümüş gibi parlayan, sepetinde küçük bir zil bulunan o bisiklet, sabah güneşinin altında sanki ona göz kırpıyordu. Defne'nin kendi bisikleti yoktu ve bu sabah, içinde tuhaf bir burukluk vardı.

Nisan ayının ılık bir cumartesi sabahıydı. Çınaraltı Mahallesi'nin dar sokakları, gece yağan yağmurdan sonra ıslak toprak ve açan erik çiçeklerinin kokusuyla doluydu. Sekiz yaşındaki Defne, pencerenin önünde oturmuş, karşı kaldırımda parıldayan o şeye bakıyordu: mavi bir bisiklet. Komşuları Emir'in babasının yeni aldığı, jantları gümüş gibi parlayan, sepetinde küçük bir zil bulunan o bisiklet, sabah güneşinin altında sanki ona göz kırpıyordu. Defne'nin kendi bisikleti yoktu. Babası geçen kış işten ayrılmış, annesi de mahallenin dikiş atölyesinde çalışmaya başlamıştı. Evde her şey eskisi gibi sıcaktı; sabahları annesinin demlediği ıhlamur kokusu, babasının okuduğu gazete hışırtısı, mutfaktan gelen tereyağlı ekmek kokusu… Ama bisiklet, Defne'nin uzun zamandır içinde sakladığı küçük bir hayaldi ve bu sabah o hayal, karşı kaldırımda öyle parlak duruyordu ki, görmezden gelmek zordu. "Defne, kahvaltı hazır!" diye seslendi annesi mutfaktan. Sesi her zamanki gibi yumuşaktı, sanki bir kuş tüyüyle değiyordu kelimelere. Defne perdeyi yavaşça bıraktı ve mutfağa geçti. Masada közlenmiş domates, beyaz peynir ve taze ekmek vardı. Babası gazetesini katladı, gülümseyerek kızının saçlarını karıştırdı. "Bugün ne yapacaksın bakalım, küçük hanım?" Defne omuz silkti. "Bilmem. Belki Emir'le oynarım." Aslında oynamak istediğinden emin değildi. Emir, en yakın arkadaşıydı; aynı sınıfa gidiyorlardı, aynı sırada oturuyorlardı. Ama bugün, o mavi bisikletin onların arasına bir duvar gibi gireceğini hissediyordu. Emir mutlaka onu çağıracak, bisikletini gösterecek, belki de sokağın başına kadar sürüp gelecekti. Defne ise sadece izleyecekti. Kahvaltıdan sonra Defne sokağa çıktı. Hava, üzerine ince bir tülbent örtmüş gibi hafifti. Erik ağacının altında, Emir çoktan bisikletinin yanında bekliyordu. Yüzü, sabah güneşi gibi parlıyordu. "Defne! Bak, bak! Babam dün akşam getirdi. Adını bile koydum: Şimşek!" Defne gülümsemeye çalıştı. Dudakları kıvrıldı ama gözleri biraz geride kaldı. "Çok güzelmiş," dedi usulca. Parmağını uzatıp gidonun soğuk metaline dokundu. Zile hafifçe bastı; ince, berrak bir ses çıktı, sanki bir bardak suya gümüş bir kaşık değmişti.

Emir, bisikletine atladı ve sokağın başına doğru pedal çevirdi. Rüzgâr, saçlarını havalandırıyor, kahkahası taş duvarlara çarpıp geri dönüyordu. Defne, kaldırımın kenarında durmuş, ona bakıyordu. İçinde tuhaf bir şey vardı; ne tam üzüntüydü, ne tam kıskançlık. Sadece, eli boş kalmış gibi bir his. Sanki herkes bir oyuna çağrılmıştı da o, kapının önünde unutulmuştu. Emir geri döndüğünde, soluk soluğa kalmıştı. "Defne, sen de denemek ister misin?" Defne tereddüt etti. "Ben… ben bilmiyorum sürmeyi." "Öğretirim sana! Babam bana nasıl öğrettiyse, ben de sana öğretirim." Defne, içindeki burukluğun hafifçe çözüldüğünü hissetti. Başını salladı. Emir, bisikleti tuttu, Defne sele oturdu. Ayakları zar zor yere değiyordu. Emir, arkadan gidonu kavradı. "Sen sadece pedalı çevir. Düşmene izin vermem." Defne, ilk başta titredi. Tekerlekler sağa sola sallandı, kalbi pat pat attı. Ama Emir, arkasından koşuyor, bisikleti dengeliyordu. "Devam et, devam et!" diye bağırıyordu. Birkaç metre sonra Defne, pedalları daha emin çevirmeye başladı. Rüzgâr yanaklarına vurdu, erik çiçeklerinin kokusu burnuna doldu. Bir an, bisikletin kendisine ait olduğunu sandı. Sonra Emir'in elinin hâlâ orada olduğunu hatırladı ve gülümsedi. Bu gülümseme, sabahki ekşi tadı silip götürdü. Sokağın sonuna geldiklerinde Defne durdu ve bisikletten indi. Yüzü kıpkırmızıydı, alnında ufak ter damlaları parıldıyordu. "Teşekkür ederim, Emir." Emir omuz silkti. "Ne demek. İstediğin zaman binebilirsin. Şimşek ikimizin olsun, olur mu?" Defne bir an durdu. "İkimizin mi?" "Tabii. Sen olmadan sürmek çok sıkıcı olurdu." O an Defne, içindeki o küçük buruk düğümün tamamen çözüldüğünü hissetti. Demek ki bir şeyin tek başına sahibi olmak şart değildi. Bir arkadaşın sevincine ortak olmak, kendi sevincin gibi tatlı olabiliyordu. Bu düşünce, başının üstünden geçen serçelerin cıvıltısı gibi hafif ve berraktı. Öğleden sonra Emir'in annesi onları bahçeye çağırdı. Tepsiyle limonata ve henüz fırından çıkmış kurabiye getirmişti. Tarçın ve vanilya kokusu, bahçenin her yanına yayıldı. Defne ve Emir, erik ağacının altındaki tahta bankta oturup limonatalarını yudumladılar. Bardağın camına buğu yapışmıştı, parmak izleri bırakıyorlardı üzerinde. Defne, Emir'in bisikletine bakarken aklına bir şey geldi. "Emir, benim de sana verebileceğim bir şey var." "Ne?" "Babamın bana hediye ettiği o kitap var ya, hani uzaya giden çocuğun hikâyesi. Sen okumak istemiştin. Sana ödünç vereyim." Emir'in gözleri parladı. "Gerçekten mi? O kitabı çok seviyorsun ama." "Seviyorum, evet. Ama sen okursan, sonra ikimiz konuşuruz. Daha güzel olur." Emir güldü. Limonata bardakları tokuştu, ince bir 'çın' sesi çıkardı; tıpkı sabah bisikletin zili gibi.

Akşama doğru bulutlar yavaşça kümelendi. Hava soğumadı ama güneş, sokağa balrengi bir ışık döktü. Defne, evine dönmek için ayağa kalktığında Emir ona seslendi. "Defne, yarın ne yapsak?" Defne biraz düşündü. "Kütüphaneye gidelim mi? Yeni kitaplar gelmiş, öğretmenim söylemişti." "Tamam! Ben de Şimşek'i bırakırım evde. Yürüyerek gideriz, yolda konuşuruz." Defne başını salladı ve evine doğru koştu. Kapıdan içeri girdiğinde, annesi mutfakta akşam yemeği için sebzeleri doğruyordu. Soğan ve maydanoz kokusu evi sarmıştı. Babası salonda, eski bir radyodan gelen yumuşak bir müziği dinliyordu. "Nasıl geçti günün, kuzum?" diye sordu annesi. Defne, annesinin yanına oturdu. Tezgâhın kenarına dirseğini dayadı. "Güzeldi, anne. Çok güzeldi." "Anlat bakalım." Defne, Emir'in bisikletini, sokağın sonuna kadar nasıl sürdüğünü, rüzgârın yüzüne nasıl çarptığını, limonatanın tadını anlattı. Sonra biraz durdu ve ekledi: "Anne, sabah çok tuhaf bir şey hissettim. Emir'in bisikleti olduğu için biraz… biraz içim sıkıldı sanırım. Sanki bir şeyim eksikmiş gibi. Ama sonra Emir bana sürmeyi öğretti, kitabımı ödünç vereceğim ona, yarın kütüphaneye gideceğiz. Şimdi içim hiç sıkışık değil. Çok hafif." Annesi, doğradığı maydanozu bir kenara bıraktı, ellerini önlüğüne sildi ve Defne'nin yanına çömeldi. Gözlerinin içine baktı. Gözlerinde her zaman olan o sıcak ışık vardı. "Bazı şeyleri sahiplenmek güzeldir, Defne. Ama bazı şeyleri paylaşmak, sahiplenmekten çok daha güzeldir. Sen bugün, çok değerli bir şey keşfetmişsin." Defne gülümsedi. Annesinin yanağına minik bir öpücük kondurdu. Sonra pencerenin önüne gidip dışarı baktı. Karşı kaldırımda, Emir'in mavi bisikleti hâlâ duruyordu. Akşam güneşi, jantlarına vurmuş, gümüş bir parıltı bırakmıştı. Ama Defne artık ona eskisi gibi bakmıyordu. Şimdi o bisiklet, sadece Emir'in değil; biraz da onların ortak sevincinin sessiz bir tanığıydı. O gece yatağına girdiğinde Defne, yastığının altına o uzay kitabını koydu. Yarın sabah ilk iş Emir'e götürecekti. Pencereden ay ışığı süzülüyor, perdeleri ince bir gümüş tülle örtüyordu. Defne gözlerini kapattığında, kulağında hâlâ bisikletin o ince zil sesi vardı. Ve içinde, sabahkinden bambaşka bir his: ferah, sıcak, paylaşılmış bir sevincin tatlı yorgunluğu. Çınaraltı Mahallesi'nin üzerine usulca bir gece çöktü, erik çiçekleri rüzgârla salındı ve küçük bir kız, kalbinde yeni öğrendiği o sessiz gerçekle uykuya daldı.

Akşamüstü güneş, Çınaraltı Mahallesi'nin damlarına turuncu bir örtü serdiğinde, Defne annesinin yanına oturdu. Pencereden hâlâ Emir'in mavi bisikleti görünüyordu, ama Defne artık ona bakarken içinde o sabahki burukluğu hissetmiyordu. Sadece, bir arkadaşının sevincine ortak olmanın ne kadar hafif, ne kadar ferah bir duygu olduğunu düşünüyordu. Annesi saçlarını okşadı. Defne gülümsedi ve yarın kütüphaneye birlikte gitmek için Emir'le sözleştiklerini anlattı. Bazen en güzel şeyler, sahip olduklarımız değil; başkalarıyla paylaştığımız anlardı. Defne bunu kimse ona söylemeden, kendi kendine, o ılık nisan gününde öğrenmişti.