Minik Eller, Köpük Köpük

Ilık bir bahar sabahıydı. Güneş, mutfağın penceresinden süzülüp beyaz fayansların üzerinde tatlı tatlı dans ediyordu. İki yaşındaki Defne, annesinin yanında, tabureye çıkmış, küçük ellerini havada sallıyordu. Çünkü o sabah çilek toplamışlardı bahçeden ve şimdi minik parmakları kırmızı kırmızı kokuyordu. Annesi gülümseyerek musluğu açtı ve “Hadi bakalım Defne’ciğim, ellerimizi yıkayalım mı?” dedi. Defne, suyun şırıltısını duydu, köpüğün kokusunu aldı ve o gün, sabunla tanışmanın ne kadar eğlenceli bir şey olabileceğini öğrenecekti.

Ilık bir bahar sabahıydı. Güneş, mutfağın penceresinden süzülüp beyaz fayansların üzerinde tatlı tatlı dans ediyordu. Pencere kenarındaki saksıda fesleğen yaprakları hafif hafif sallanıyor, dışarıdan kuşların cıvıltısı duyuluyordu. Mutfakta taze çilek kokusu vardı, çünkü Defne ve annesi az önce küçük bahçelerinden çilek toplayıp gelmişlerdi. İki yaşındaki Defne, kıvırcık kestane saçlı, yanakları pembe pembe bir kızdı. Sarı önlüklü elbisesinin etekleri dizlerinin üzerinde duruyor, küçük ayakları tabureye basıyordu. Elinde sıkı sıkı bir çilek tutuyordu. Ama bu çilek o kadar olgundu ki, suyu parmaklarının arasından sızmış, ellerini kırmızıya boyamıştı. “Anneee,” dedi Defne, ellerini havaya kaldırarak. “Ellim kımızı!” Annesi güldü. Önlüğünü düzeltti, eğildi ve Defne’nin minik ellerine baktı. Gerçekten de parmakları, avuçları, hatta bileklerine kadar her yer çilek suyuna bulanmıştı. Bir de o sabah bahçede toprakla oynamıştı Defne. Tırnaklarının ucunda küçük küçük toprak izleri vardı. “Evet canım,” dedi annesi yumuşacık bir sesle. “Ellerin kıpkırmızı olmuş. Hem de toprak da olmuş. Şimdi ne yapacağız sence?” Defne düşündü. Başını yana eğdi. Sonra parmaklarını ağzına götürmek istedi, çünkü çilek tatlıydı ve o kokuyu yalamak güzel olabilirdi. “Dur bakalım küçük hanım,” dedi annesi nazikçe. Elini tutup yavaşça aşağı indirdi. “Eller ağza gitmeden önce bir şey yapmamız gerek. Hatırlıyor musun?” Defne kaşlarını çattı, sonra birden gözleri parladı. “Su!” dedi. “Aferin sana! Su… ve?” “Köpük!” diye bağırdı Defne. Çünkü köpüğü çok severdi. Banyo yaparken küvette köpükten sakal yapardı, köpükten şapka yapardı, hatta bir keresinde köpükten kedi bile yapmaya çalışmıştı. Annesi onu hafifçe tutup taburenin üzerinde lavabonun önüne yerleştirdi. Tabure sağlamdı, üstünde küçük kaymaz bir halı vardı, böylece Defne düşmezdi. Lavabonun kenarında, pembe bir şişede sıvı sabun duruyordu. Şişenin üstünde küçük bir tavşan resmi vardı ve Defne bu tavşana “Pıtırcık” adını vermişti. “Merhaba Pıtırcık,” dedi Defne sabun şişesine. Şişeyi okşadı. Annesi musluğu açtı. Su şırıl şırıl akmaya başladı. Önce çok soğuktu, sonra annesi musluğu biraz çevirdi ve su ılık oldu. Tam Defne’nin sevdiği gibi, ne çok sıcak ne çok soğuk. Defne ellerini suyun altına uzattı ve kıkırdadı. Su, parmaklarının arasından geçiyor, kırmızı çilek suyunu yavaş yavaş götürüyordu.

“Şimdi Pıtırcık’tan biraz köpük isteyelim mi?” dedi annesi. Defne başını şiddetle salladı. Annesi sabun şişesine hafifçe bastı ve Defne’nin avucuna bir damla pembemsi sabun düştü. Sabunun kokusu çilek kokusuna karıştı; ortalık mis gibi oldu. “Şimdi ellerimizi ovuşturuyoruz,” dedi annesi. Kendi ellerini de yıkıyordu, böylece Defne onu izleyip taklit edebilirdi. “Önce avuç içleri…” Defne küçük avuçlarını birbirine sürttü. Sabun köpürmeye başladı. Bembeyaz, pofuduk, yumuşacık köpükler parmaklarının arasında belirdi. Defne büyülenmiş gibi baktı. “Sonra ellerin sırtı,” dedi annesi. Sağ eliyle sol elinin üstünü ovaladı. Defne de aynısını yaptı, ama biraz beceriksizce. Köpük, bileğine kadar yayıldı. “Şimdi parmakların arası,” dedi annesi. Parmaklarını birbirine geçirdi. Defne kıkırdadı, çünkü parmaklarının arasında köpük gıdıklıyordu onu. “Ve şimdi en sevdiğim kısım,” dedi annesi göz kırparak. “Başparmaklar!” Sol elinin başparmağını sağ avucuyla sardı ve döndürdü. Defne de denedi. Başparmağı küçücüktü, ama o da elinin etrafında çevirdi. “Son olarak tırnaklar,” dedi annesi. Parmak uçlarını avucuna sürttü, sanki avucuna küçük daireler çiziyormuş gibi. Defne taklit etti. Toprak izleri yavaş yavaş köpüğün içinde kayboldu. O sırada mutfağın kapısından bir miyavlama duyuldu. Bu, evin tembel kedisi Pamuk’tu. Beyaz, tüylü, uykulu gözlü bir kediydi Pamuk. Sabahları hep mutfağa gelir, kahvaltıdan sonra biraz süt içerdi. Defne onu görünce sevindi. “Pamuuuk!” diye bağırdı. Ellerini Pamuk’a doğru uzatmak istedi. “Dur Defne’ciğim,” dedi annesi gülümseyerek. “Önce köpüğü durulayalım, sonra Pamuk’u sevebilirsin. Köpüklü ellerle Pamuk’u sevsen, onun tüyleri sabunlu olur, sonra o da kendini yalarken sabunu yutar. Bu Pamuk için iyi olmaz, değil mi?” Defne düşündü. Pamuk’un sabun yemesini istemezdi. Pamuk’u çok severdi. Başını “hayır” anlamında salladı. “O zaman önce şu güzel köpükleri suya verelim,” dedi annesi. Defne ellerini tekrar suyun altına tuttu. Su, köpükleri yavaş yavaş aşağı taşıdı. Bembeyaz köpükler giderin etrafında küçük adacıklar oluşturdu, sonra hepsi kayboldu. Defne, son köpük kabarcığının patlamasını izledi ve “poof!” dedi. “Şimdi ellerim tertemiz mi?” diye sordu Defne, parmaklarını annesine gösterirken. Annesi ellerini kokladı. “Mmmm, çilek değil, sabun kokuyor şimdi. Ve hiç toprak yok. Çok güzel iş çıkardın canım.” Defne gururla gülümsedi. Annesi tezgâhın yanından yumuşacık bir havlu aldı. Havlu sarıydı ve üzerinde küçük papatyalar vardı. Defne bu havluyu çok severdi, ona “güneş havlusu” derdi. “Hadi şimdi güneş havlusuyla kurulayalım,” dedi annesi. Defne ellerini havluya uzattı. Havlu yumuşaktı, pamuk gibiydi. Parmaklarının arasını tek tek kuruladı, çünkü annesi ona “Parmak araları kuru olmazsa orada minik mikroplar saklanır,” demişti bir keresinde. Defne mikropları görmemişti hiç, ama onların ıslak yerleri sevdiğini biliyordu. Elleri kuruyunca Defne tabureden atladı, annesinin elini tuttu ve Pamuk’a koştu. Pamuk yerde uzanmış, kuyruğunu yavaşça sallıyordu. Defne onun yumuşacık tüylerini okşadı. Pamuk gözlerini kapadı ve mırlamaya başladı. Defne’nin elleri tertemizdi, Pamuk’un tüyleri de tertemiz kaldı. O sırada kapı çaldı. Gelen, Defne’nin en sevdiği kişiydi: anneannesi. Anneannesi her cumartesi sabahı onlara gelir, beraber kurabiye yaparlardı. Anneannesi içeri girer girmez kollarını açtı. “Benim minik çileğim nerede?” diye seslendi. Defne koşarak ona sarıldı. Anneannesi onu kucağına aldı, alnından öptü. “Aaa, ellerin mis gibi kokuyor!” dedi anneannesi. “Sabun mu kullandın?” “Pıtırcık’tan köpük aldım!” dedi Defne gururla. “Çilek topladım, ellim kımızı oldu, sonra yıkadım, şimdi temiz!” Anneannesi güldü. “Aferin benim akıllı kızıma. Şimdi beraber kurabiye yapacağız, biliyorsun değil mi? Hamuru yoğuracağız. Ama önce ben de ellerimi yıkamalıyım, çünkü dışarıdan geldim.”

Anneannesi mutfağa geçti, Defne de onu izlemek için peşinden gitti. Anneannesi taburenin yanına geldi, ama tabureyi kullanmadı çünkü o uzundu. Musluğu açtı, ellerini ıslattı. “Bak Defne,” dedi anneannesi. “Ben de senin gibi yıkıyorum. Önce avuç içleri…” Defne dikkatle izledi. Anneannesi de tıpkı annesi gibi yıkıyordu ellerini. Avuçlar, eller sırtı, parmak araları, başparmaklar, tırnaklar. Defne içinden saydı: bir, iki, üç… Belki beş kere ovaladı anneannesi. “Neden bu kadar uzun yıkıyorsun anneanne?” diye sordu Defne. Anneannesi gülümsedi. “Çünkü güzel bir şarkı söyleyecek kadar uzun yıkamak gerek, canım. Bak, ben hep o şarkıyı söylerim içimden.” “Hangi şarkıyı?” Anneannesi köpüklü ellerini havada sallayarak yavaşça mırıldandı: “Mutlu yıllar sana, mutlu yıllar sana…” Defne kahkahayla güldü, çünkü kimsenin doğum günü değildi. Ama anneannesi şarkıyı bitirdi ve ellerini duruladı. “Senin doğum günün mü?” diye sordu Defne kıkırdayarak. “Hayır,” dedi anneannesi göz kırparak. “Ama bu şarkıyı söylediğim sürede ellerim tam temiz olur. Sen de istersen söyleyebilirsin.” Defne başını salladı. Bu çok hoşuna gitmişti. Bundan sonra ellerini yıkarken hep mutlu yıllar söyleyecekti. Üçü beraber kurabiye yapmaya başladılar. Anneannesi büyük bir kâseye un koydu, annesi yumurta kırdı, Defne de küçük bir kaşıkla şekeri karıştırdı. Mutfak vanilya kokusuyla doldu. Hamur yumuşacık olunca anneannesi onu açtı, Defne de küçük kalıplarla yıldız ve kalp şekilleri kesti. Kurabiyeler fırına girdi. Mutfak yavaş yavaş tatlı bir kokuyla doldu. Defne pencere kenarındaki sandalyeye oturdu, dışarı baktı. Bahçedeki çilek bitkileri rüzgarda sallanıyor, kuşlar dallarda zıplıyordu. Pamuk da gelip onun ayaklarının dibine kıvrıldı. Kurabiyeler piştiğinde annesi onları fırından çıkardı. Sıcaktılar, biraz soğumaları gerekiyordu. Defne sabırsızlanıyordu. “Bir tane yiyebilir miyim?” diye sordu. “Tabii canım,” dedi annesi. “Ama önce…” Defne hemen anladı. Tabureye koştu, lavabonun başına geçti. Musluğu kendi açtı, Pıtırcık’a hafifçe bastı, avucuna sabun aldı. Sonra ellerini ovuşturmaya başladı. İçinden saydı: avuçlar, sırtlar, parmak araları, başparmaklar, tırnaklar. Bir yandan da yavaşça mırıldandı: “Mutlu yıllar sana, mutlu yıllar sana…” Annesi ve anneannesi birbirlerine baktılar, gülümsediler. Defne tek başına yıkıyordu ellerini, hem de kuralına uygun. Duruladı, kuruladı. Sonra tabureden indi, mutfak masasına geldi. Anneannesi ona sıcak bir kalp kurabiyesi uzattı. Defne onu aldı, ısırdı. Vanilyalı, tereyağlı, sıcacık bir tat ağzına yayıldı. “Mmmm,” dedi Defne. “Çok güzel.” Anneannesi onun yanağını okşadı. “Senin temiz ellerinle yediğin için daha da güzel, biliyorsun değil mi?” Defne başını salladı. Artık biliyordu. Eller, dünyayı keşfetmenin küçük araçlarıydı. Toprağa dokunur, çilek toplar, kediyi okşar, hamur yoğururlardı. Ama tam da bu yüzden, ağza, yüze, sevdiklerine değmeden önce su ve köpükle bir tanışıklığa ihtiyaçları vardı. Akşam olduğunda Defne, pijamalarını giymiş, annesinin kucağında oturuyordu. Camdan içeri ay ışığı süzülüyor, mutfaktan hâlâ hafif bir çilek kokusu geliyordu. Defne, küçük ellerine baktı; tertemizdiler, mis gibi kokuyorlardı. Annesi alnından öptü ve “İyi geceler, benim köpük perim,” dedi. Defne kıkırdadı. Gözleri ağırlaştı, yastığına başını koydu ve köpükten bulutların üzerinde uçtuğu tatlı bir rüyaya daldı.

Akşam olduğunda Defne, pijamalarını giymiş, annesinin kucağında oturuyordu. Camdan içeri ay ışığı süzülüyor, mutfaktan hâlâ hafif bir çilek kokusu geliyordu. Defne, küçük ellerine baktı; tertemizdiler, mis gibi kokuyorlardı. Annesi alnından öptü ve “İyi geceler, benim köpük perim,” dedi. Defne kıkırdadı. O gün yeni bir şey öğrenmişti: Ellerini yıkamak, sadece temizlenmek değil, kendine ve sevdiklerine küçük bir armağan vermekti. Gözleri ağırlaştı, yastığına başını koydu ve köpükten bulutların üzerinde uçtuğu tatlı bir rüyaya daldı.