Minik Hayalet Pufi

Turuncu balkabaklarının pencerelere dizildiği serin bir Ekim akşamıydı. Küçük Ada, anneannesinin ahşap köşkünde, yumuşak battaniyesine sarınmış oturuyordu. Şöminede çıtırdayan odunların sesi, dışarıdaki rüzgârın fısıltısına karışıyordu. Ada henüz iki buçuk yaşındaydı ve bu akşam, evin tavan arasından gelen tıkır tıkır seslerin ne olduğunu merak ediyordu. Anneannesi gülümseyerek 'Korkma canım, o bizim minik dostumuz Pufi,' dedi. Ada'nın gözleri kocaman açıldı. Pufi de kimdi acaba?

Turuncu balkabaklarının pencerelere dizildiği serin bir Ekim akşamıydı. Küçük Ada, anneannesinin ormanın kenarındaki ahşap köşkünde misafirdi. Köşkün bahçesinde sararmış yapraklar rüzgârla birlikte tıpır tıpır dans ediyor, mutfaktan gelen tarçınlı elma kokusu bütün odalara yayılıyordu. Ada henüz iki buçuk yaşındaydı. Yanakları elma gibi pembe, saçları kıvır kıvırdı. Üzerinde açık sarı pijamaları, ayağında ise anneannesinin ördüğü yumuşacık patikleri vardı. O akşam şöminenin önüne küçük bir minder serilmişti. Ada minderin üstüne oturdu, kucağına peluş tavşanı Mırmır'ı aldı. Şöminedeki odunlar 'çıt, çıt' diye çıtırdıyor, alevler turuncu ve sarı renklerde sallanıyordu. Anneannesi yanına bir bardak ılık süt bıraktı ve karşısındaki sallanan sandalyeye oturdu. Sandalye 'gıcır, gıcır' diye usulca sallanmaya başladı. Tam o sırada yukarıdan bir ses geldi. 'Tıkır... tıkır... pıtır...' Ada irkildi ve süt bardağını sıkıca tuttu. Gözleri tavana dikildi. Ses bir daha duyuldu: 'Tıkır... pıtır... fıs fıs...' Ada minik parmağıyla tavanı işaret etti ve 'Anneanne, o ne?' diye sordu. Sesi titrektı ama meraklıydı. Anneannesi gülümsedi. Örgüsünü dizinin üstüne bıraktı ve sevecen bir sesle, 'O bizim minik dostumuz Pufi, canım,' dedi. Ada başını yana eğdi. 'Pufi?' diye tekrarladı. Anneannesi başını salladı. 'Evet, Pufi. Tavan arasında yaşayan, pamuk şekeri kadar yumuşak, minicik bir hayalet. Hiç kimseye zararı yoktur. Sadece geceleri biraz yalnız hisseder ve arkadaş arar.' Ada'nın gözleri kocaman açıldı. Bir hayalet... ama yumuşak bir hayalet. Bu hiç de korkutucu görünmüyordu.

Ada Mırmır'ı göğsüne bastırdı ve fısıldayarak sordu: 'Pufi iyi mi?' Anneannesi başını sallayıp, 'Çok iyidir,' dedi. 'Hatta bazen geceleri uyurken battaniyemi düzeltir, üşümeyeyim diye.' Ada bunu duyunca hafifçe güldü. Demek tavan arasındaki o tıkırtılar, koşuşturan minik bir dostundu. Tam o sırada yukarıdan yeniden bir ses geldi: 'Pıtır pıtır... fıs!' Bu sefer ses biraz daha yakındı. Ada minderinden kalktı, küçük ayaklarıyla halının üstünde durdu. 'Anneanne, ben Pufi'yi görmek istiyorum,' dedi. Anneannesi şaşırdı ama sonra tatlı tatlı güldü. 'Peki canım, istersen yukarı çıkalım. Ama yavaşça, Pufi utangaçtır.' Anneannesi elindeki küçük gaz lambasını yaktı. Lambanın ışığı turuncuya çalan altın rengindeydi ve duvarlarda yumuşak gölgeler oynatıyordu. Ada anneannesinin elini sıkıca tuttu. Birlikte ahşap merdivenlerden çıkmaya başladılar. Merdivenler her adımda 'gıcır gıcır' diye konuşuyordu, sanki onları selamlıyordu. Ada her basamakta biraz heyecanlanıyor, biraz da meraklanıyordu. Tavan arasının kapısına geldiklerinde anneannesi usulca kapıyı itti. Kapı 'cıyak' diye açıldı. İçerisi loştu ama lambanın ışığında her şey altın renginde parlıyordu. Eski sandıklar, içinde renkli kumaşlar olan sepetler, tozlu kitaplar ve örümcek ağı kadar ince tüller her yerdeydi. Havada kuru lavanta kokusu vardı. Ada burnunu çekti ve 'Mmm, güzel kokuyor,' dedi. O sırada köşedeki eski battaniyenin altından bir kıpırtı oldu. Battaniye hafifçe kabardı ve sonra... küçücük, yusyuvarlak, bulut gibi beyaz bir şey ortaya çıktı. Pufi'ydi bu! İki minik siyah gözü vardı, ağzı gülümsüyordu ve bütün vücudu pamuk gibi yumuşak görünüyordu. Avuç içi kadar küçüktü. Pufi Ada'yı görünce önce çekindi, geri geri kaydı. Ada da bir adım geri attı. İkisi de birbirine bakıyordu. Sonra Ada Mırmır'ı uzattı ve 'Merhaba Pufi, ben Ada,' dedi tatlı sesiyle. 'Bu da Mırmır. Korkma, biz iyi çocuklarız.' Pufi minik gözlerini kırpıştırdı. Yavaşça, ama çok yavaşça, Ada'ya doğru süzüldü. Sanki havada yüzüyordu. Ada elini uzattı. Pufi onun parmağına usulca dokundu. Tıpkı yastık kadar, tıpkı bir tüy kadar yumuşaktı. Ada kıkırdadı. 'Çok yumuşaksın!' dedi. Pufi de mutlu oldu, etrafında küçük bir tur attı ve 'fıs fıs' diye sevimli bir ses çıkardı. Anneannesi gülümseyerek seyrediyordu. 'Gördün mü canım,' dedi, 'bazı sesler korkutucu sanılır ama aslında tanışılmayı bekleyen dostlardır.' Ada başını salladı. Artık tıkırtıların ne olduğunu biliyordu. Pufi tavan arasında oradan oraya gezen, eski sandıkların üstünden atlayan, kitapların arasında saklambaç oynayan minik bir dosttu sadece.

Ada tavan arasında biraz daha kaldı. Pufi ona eski bir sepetin içindeki rengarenk kumaş parçalarını gösterdi. Mor, yeşil, kırmızı kumaşlar lambanın ışığında parlıyordu. Sonra Pufi yuvarlana yuvarlana eski bir oyuncak ayının yanına gitti. Ayı çok eskiydi, bir kulağı eksikti. Ada 'Bu kimin?' diye sordu. Anneannesi 'O senin annenin çocukken oyuncağıydı,' dedi. Ada şaşırdı ve ayıyı kucağına aldı. Pufi de ayının başına kondu, sanki onu da selamlıyordu. Biraz sonra Ada esnemeye başladı. Gözleri ağırlaşıyordu. Anneannesi 'Hadi canım, yatma vakti geldi,' dedi. Ada Pufi'ye döndü ve 'Pufi, yarın yine gelir misin?' diye sordu. Pufi sevinçle havada zıpladı, 'fıs fıs!' dedi. Bu 'evet' demekti. Anneannesi ve Ada el ele tavan arasından indiler. Merdivenler yine 'gıcır gıcır' diye onları uğurladı. Ada yatağına yattığında artık yukarıdan gelen 'tıkır tıkır' seslerini duyduğunda gülümsüyordu. 'İyi geceler Pufi,' diye fısıldadı yastığına. Yukarıdan hafif bir 'fıs' sesi geldi. Pufi de ona iyi geceler diliyordu. Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzüldüğünde, Ada hâlâ gülümsüyordu. Yastığının yanında yumuşacık, bulut gibi bir iz vardı; sanki Pufi bütün gece onu beklemişti. Anneannesi kahvaltıya çağırdığında Ada koşarak indi. Mutfakta sıcak süt ve bal kokusu vardı. Ada sandalyesine oturdu ve 'Anneanne, artık tavan arasından gelen seslerden korkmuyorum,' dedi. Anneannesi onun alnını öptü. Çünkü Ada artık biliyordu: Bilinmeyen her ses korkutucu değildi, bazıları sadece tanışmayı bekleyen yumuşacık dostlardı. Dışarıda balkabakları sabah güneşinde parlıyor, rüzgâr yaprakları usulca savuruyordu. Ve tavan arasında, minik Pufi mutlu mutlu uyuyordu.

Sabahın ilk ışıkları perdelerin arasından süzüldüğünde, Ada hâlâ gülümsüyordu. Yastığının yanında yumuşacık, bulut gibi bir iz vardı; sanki Pufi bütün gece onu beklemişti. Anneannesi kahvaltıya çağırdığında Ada koşarak indi ve 'Anneanne, artık tavan arasından gelen seslerden korkmuyorum,' dedi. Çünkü o artık biliyordu: Bilinmeyen her ses korkutucu değildi, bazıları sadece tanışmayı bekleyen yumuşacık dostlardı. Anneannesi onun alnını öptü, dışarıda balkabakları sabah güneşinde parlıyordu.